Waardige herdenking scholieren Don Bosco College

Waardige herdenking scholieren Don Bosco College
De eerste schooldag van bet jaar 2003 stond voor de meeste leerlingen van bet Don Bosco College (de onderbouw had om half elf de keuze te blijven of huiswaarts te gaan) in bet teken van de herdenkingsdienst met betrekking tot de nieuwjaarsbrand van 2001.
 
Een zeer waardige herdenking in de volgepakte aula, waar een ingetogen sfeer hing en naast de muziek vooral treffende woorden werden gesproken door jong en oud. Een aantal leerlingen gaf in hun toespraken en/of gedichtjes hun gevoelens prijs. Gevoelens van het dagelijkse leven, met de uitersten van verdriet, het weer oppakken van de draad des levens, het verlangen, het gemis. Ze gaven er stuk voor stuk op knappe wijze uitdrukking aan.

Namens het DBC Gerard Dekkers, namens Het Anker Ria Kes en ook pastoor Jan Berkhout gaven weer wat hun bevindingen waren van de afgelopen twee jaar en wat belangrijk is om mee te nemen richting de toekomst. Ze deden dat, nadat alle aanwezigen, waaronder ook de ouders van de jongeren die speciaal werden herdacht, een roos hadden geplaatst in de vervaardigde harten, behorende bij de zes leerlingen die omkwamen bij de ramp: Ruud Steur, Christin Grossman, Peter Veerman, Anja Kok, Sharon Sombroek en Liesbeth Buys. De standaards met rozen werden naderhand door een aantal jongeren onder begeleiding naar de begraafplaats gebracht.

Gerard Dekkers roemde het doorzettingsvermogen van de scholieren. ,,Ik heb bewondering voor het feit dat ze zich zo inzetten voor hun toekomst.” Hij haalde de woorden aan van Nick, broer van Ruud Steur, van de herdenkingsdienst in de St.Vincentiuskerk. Over het antwoord op de vraag hoe het gaat? ,,Het is belangrijk dat we van elkaar horen hoe het gaat. Helaas moeten we zes leerlingen missen. Het enige wat we kunnen doen, is hen niet te vergeten. Vandaar de harten als blijk van verbondenheid. We zijn binnen de school bezig met een vaste herdenkingsplek, maar hoe dat er uit komt te zien, is nog niet helemaal duidelijk.”

Naderhand kwamen beurtelings enkele scholieren naar voren, die de kracht hadden om hun gevoelens niet alleen op papier te zetten, maar ook over te brengen. Dat gold evenzeer voor de leerlingen die de dienst muzikaal omlijstten, met als afsluiting twee nummers van twee leerkrachten, Jan Jonk en Jan Keizer. De laatste woorden waren van Jaap Braakman. Op innemende wijze lichtte hij de huidige situatie symbolisch uit.

Hij sprak van een mooie tuin, geschonden door de brand. ,,Het is als het ware leven in twee werelden. Die mooie tuin van weleer is niet meer, maar we moeten ‘m met vergeten. Maar wandel ook eens door de huidige geschonden tuin. De verleiding is groot om te kiezen, maar doe dat alsjeblieft niet.” Ria Kes en Pastoor Berkhout stipten in hun woordje ook aan ‘te letten op elkaar’. Berkhout: ,,Ik vraag oog en hart te hebben voor de jongeren die de brand hebben meegemaakt en de mensen in de directe nabijheid.”