“We zijn ons plekje op de Dijk kwijt”

“We zijn ons plekje op de Dijk kwijt”
,,We zijn ons plekje kwijt”, stelt Louise, zeg maar Loes Keuken. Vandaar de actie voor het openen van een nieuw café naast de Wir War Bar en ‘t Hemeltje in Volendam. Niet in het rampcafé zelf, dat is beslist niet’ hun bedoeling, maar ernaast. Dat moet twee jaar na de ramp toch mogelijk zijn?

Het idee van de handtekeningenactie is spontaan geboren in het vriendenclubje van de 23-jarige Volendamse. Samen met onder andere Esther Tuip, Marije Koning en Kim Smit heeft ze eind november bij Volendamse winkeliers een soort enquêteformulier achtergelaten. De gedachte erachter was dat Jan Veerman toestemming zou krijgen naast de Wir War een nieuw café te beginnen. Dan zouden vele bezoekers van die bar hun plekje terugvinden. De uitkomst van de actie was enorm. 2732 handtekeningen ‘voor’ hebben ze eind november opgehaald, vertelt Keuken. In een week tijd. ,.Dat is voor zon korte tijd toch best veel. Misschien niet zo heel veel gezien het totaal aantal inwoners van de gemeente, maar je kunt niet iedereen bereiken. We zijn de deuren niet langs geweest.”

Tegen de bijna drieduizend steunbetuigingen steekt het aantal negatieve reacties schril af. ,,Het was een soort enquête. Mensen konden ook nee zeggen”, legt Keuken uit. ,,Er waren maar twaalf reacties van mensen die tegen waren. Maar er waren ook mensen, die schreven dat wat hun betreft de Wir War Bar ook weer open kan.” Dat laatste gaat de vriendenclub echter te ver. Uit respect voor de slachtoffers en hun familie. ..Dit is beslist niet verkeerd bedoeld voor de slachtoffers. Maar het leven gaat weer door, het kan nu wel weer. En ook veel slachtoffers gaan gewoon weer naar het café. Dat we het rampcafé niet willen heropenen, maar het pand ernaast. dat geeft toch al een bepaald respect aan?”

Barkruk
Het groepje wil gewoon zijn plekje terug. .,We zitten nu elke week op een andere plek. Net als zo’n vijfhonderd tot zeshonderd andere trouwe bezoekers van de Wir War Bar. Die kwamen daar elke zaterdagavond en zondagmiddag”, aldus Keuken. Want Volendammers zijn nu eenmaal aan hun ‘eigen barkruk’ gewend. ,,Iemand die uitgaat in ‘t Gat van Nederland zal nooit z’n draai vinden in de Wir War. En omgekeerd. Bovendien zit het vol in ‘t Gat. Nu zitten we af en toe in een cafeetje, maar dat is weer iets anders dan een bar als de Wir War. En niet iedereen van je oude kennissen gaat daar ook heen.”

Keuken denkt dat het niet alleen de cafébezoekers, maar ook Jan Veerman en de slachtoffers zelf beter af zijn als de caféhouder toestemming krijgt voor het openen van het nieuwe café. ,,De onzekerheid voor die man is toch ook vreselijk. Dit loopt al vanaf vorig jaar mei, het is toch verschrikkelijk dat het zo lang moet duren voor er een besluit wordt genomen? We hopen dat er door de actie wat meer snelheid achter komt.”

Touwtrekken
En dat is dus ook in het voordeel van de slachtoffers? ,,Er gebeurt nu niets met de panden. En dus heeft Veerman geen inkomen En ondertussen duurt het touwtrekken om de schadevergoeding van Veerman maar voort, Op een gegeven moment is zijn geld op. Dus als hij een’ nieuw café kan exploiteren, is dat beter voor Veerman en wellicht ook voor de schadevergoeding van de slachtoffers.”
Burgemeester Bulte noemt dat laatste argument minder sterk. , ,De koppeling tussen een nieuw’ café voor Veerman en de schadevergoeding is niet wenselijk. Dat zijn aparte zaken.” Wel denkt hij dat er snel duidelijkheid komt. Over twee weken is het nieuwe horecabeleid rond. Dan kan het misschien in februari, en anders in maart, in de commissie worden behandeld. De raad neemt een maand later een besluit.”