Leimuiden huldigt Bob de Jong misschien wel voor het laatst

Leimuiden huldigt Bob de Jong misschien wel voor het laatst
Drie kinderen staan in hun pyjama op de vensterbank. Door de ruit zien zij op woensdagavond het drumkorps Mavileo, een stoet mensen en een paard en wagen voorbijtrekken. Met een beetje geluk vangen zij een glimp op van Bob de Jong, de schaatsheld van Leimuiden. Hij viert zijn wereldtitel op de tien kilometer met het publiek. ,,Zonder supporters zijn er geen sporters.'' Drie keer eerder, meestal in oneven jaren, liet De Jong zich via een riante slinger door het dorp naar de plaatselijke sporthal 't Spant vervoeren. Toch geniet de 26-jarige schaatsheld er nog net zo van als toen hij wereldkampioen bij de junioren was geworden. Misschien beseft hij dat dit wel eens zijn laatste huldiging in Leimuiden kan zijn. Dat heeft niets te maken met zijn verrichtingen op het ijs, maar alles met zijn woonplaats. De Jong kocht vorig jaar een huis in Kudelstaart, weliswaar op een steenworp afstand van Leimuiden maar buiten de gemeente Jacobswoude.

Ook burgemeester Willem van Beek raakt zijn band met de Braassemgemeente kwijt. Over twee weken begint hij als burgemeester in Edam-Volendam. Wat hij aan de boorden van het IJsselmeer ook te doen krijgt, topschaatsers hoeft hij daar niet te huldigen, want die rijden daar niet. Vol gloed spreekt de scheidende eerste burger de 'Diesel uit Leimuiden' toe. In de goedgevulde sporthal roemt Van Beek diens humor. ,,Jij had al gouden schaatshoezen voordat je kampioen werd, Bob. Jij bent een voorbeeld voor de jeugd.'' Dat laatste geldt ook voor Woubruggenaar Henk Angenent, die als nummer vier van het wereldkampioenschap in Berlijn nadrukkelijk in de feestvreugde deelt. De winnaar van de laatste Elfstedentocht is volgens de burgemeester geen eendagsvlieg, maar een blijvertje.

Ralf van der Rijst, zaterdag tweede op de 1.500 meter, is speciaal voor de huldiging uit Woerden naar Leimuiden gekomen. De verklaring voor zijn uitstapje heet Wim den Elsen, de gewestelijke schaatstrainer die tussen de familie van de schaatsers op het podium zit te gloriëren. De Zoeterwoudenaar boft, want de meeste sprekers houden hun lofzang kort. Dat heeft ongetwijfeld te maken met de naderende voetbalwedstrijd van Ajax op televisie. Het feestvarken, dat het liefst zijn benen laat spreken, beperkt zich tot een kort dankwoord. ,,Ik vind het zo'n mooie avond hier'', roept hij door de microfoon. ,,Met jullie erbij is het feest compleet. Wij zijn er om het grote volk te vermaken. Zonder jullie heeft het schaatsen weinig zin.''

Dan valt de wereldkampioen stil. Het publiek aarzelt geen moment en beloont de schaatser met een klaterend applaus. De Jong op zijn beurt wijdt zich vol overgave aan een handtekeningensessie voor zijn jeugdige fans. Twee van hen pept hij extra op. Als hij de gouden plakken van de districtskampioenen Nadine van der Hoek en Gino van der Voort bewondert, verslikt De Jong zich bijna in zijn woorden. ,,Ik ben een beetje trots, eh, jaloers op jullie. Want er zijn twee prijzen die ik helaas nog nooit heb gewonnen: de districtstitel, die jullie nu wel hebben, en olympisch goud.''