Afscheid burgemeester Bulte / Presentatie boek

Santiago de Compostela
De komende week zal door de negende groep de route gelopen worden van Vendome naar La Fleche en op 1 april gaat de tiende groep lopen van La Fleche naar Chinon. Zaterdag is het zes weken geleden dat de pelgrimage begon. Over drie maanden zal hij eindigen in Santiago. Het weer is nu beter en zondag gaat de zomertijd beginnen.

De schelp
De schelp is het estafetteteken, want bij een bedevaart naar Santiago de Compostela hoort, de schelp van St. Jacobus. Daar wordt de heilige Jacobus altijd mee afgebeeld. Waarschijnlijk is dit symbool te herleiden tot legende waar gezegd wordt dat Jacobus, liggend in de kist is aangespoeld op het stra­nd van Spanje. Hij zou in Spanje het evangelie hebben verkondigd. Aan de kust vind je altijd schelpen. Het kan ook het symbool zijn van zijn bezigheid: verkondigen en dopen. Met een schelp wordt nog steeds gedoopt. Rob Cerneus, beeldhouwer en wonend te Monnickendam heeft deze schelp gehouwen uit wit marmer, speciaal voor deze pelgrimage. Er wordt mij gevraagd of er een exemplaar van deze schelp ook te koop is. Ik heb dit gevraagd aan de heer Cerneus. Hij is bereid om dat te doen, maar deze wordt dan gegoten in brons. Wat de kosten zijn weet ik niet, maar het gaat dan om meerdere exemplaren. Mocht u interesse hebben, laat het mij dan weten of anders Dolf Moolenschot.

Foto van de Vincentiuskerk
Theo Kes van Begerslant 36 stuurde mij een prachtige foto van de kerk die hij van een hoogte van 32 meter, vanuit een kraan heeft gemaakt. Zo te zien stond de kraan op het doolhof, waar drie huizen worden gebouwd en waar inderdaad een kraan heeft gestaan, of anders van de Volendammer Dijk. Vanuit die hoogte zie je hoe de kerk toch een markant gebouw is. Ik wil Theo heel hartelijk bedanken. De interesse in oude kerkgebouwen is groot. Deze kerken hebben altijd sfeer. In de jaren zestig werden in de grote nieuwbouwwijken moderne kerken gebouwd. Dat moest allemaal vanuit een krappe beurs. Die kerken zijn heel vaak koud en sfeerloos, gebouwen zonder een eigen karakter, ook al heeft de architect er zijn ziel in gelegd. Overal is de kerk aan het krimpen als gevolg van minder kerkbezoek en ook door verkleuring van de woonwijken. Vele van die kerken worden buiten gebruik gesteld. Als men in een stad of een dorp moet kiezen tussen zo'n nieuw kerkgebouw of een oud kerkgebouw kiest men doorgaans voor voortbestaan van een oude kerk, dan kiest men altijd voor de oude kerk. In Volendam zal dat probleem nooit zo gaan spelen. De Mariakerk zal niet verdwijnen. Van het Kruis­punt durf ik dat niet te zeggen. In de Zuidpolder zal zeker geen kerk gebouwd worden. Volgens de planning van het bisdom zijn twee kerken meer dan voldoende.

Derde wereldwinkel
De vastenactie vraagt weer onze aandacht. In de Nivo wordt er over geschreven. De MOVgroep die in onze parochies erg actief is vraagt hiervoor uw aandacht. De Vastenactie is dit jaar vooral bestemd voor de honger in Ethiopië. De komende weken zal achter in de kerk de derde wereldwinkel weer opgesteld staan. 

Presentatiedienst
Al verschillende keren had ik daarvoor uw aandacht gevraagd, behalve dan in de laatste aflevering van Kerkepad. Het was mij gewoon ontschoten. De voorbije zondag hebben de kinderen van de eerste communie van de Petrus en de Jozefschool zich weer in de St. Vincentiuskerk voorgesteld. Ze kwamen een voor een naar voren, noemden hun naam en hebben hun foto in de Zacheusboom gehangen. Op de dag van hun eerste communie, 11 mei, zullen ze geroepen worden door Jezus, zoals destijds ook Zacheus uit de boom werd geroepen: Zacheus, Ik wil vandaag bij jou te gast te zijn. Het eerste communieproject gaat nu van start en binnenkort zal ik de kinderen rondleiden door de Vincentiuskerk. Heel aardig om dat te doen, want er is voor de kinderen zo veel te zien en je kunt over zoveel vertellen. Ik begin bij het doopvont en ga vandaar de hele kerk door. Het mooiste vinden ze altijd het lijdenskruis dat voor in de kerk staat opgesteld. Aan dat kruis hangen alle attributen die gebruikt zijn bij de kruisiging en het lijden van Jezus: doornenkroon, spijkers, hamer, nijptang, de haan (van Petrus), lans, stok met de spons, de gesel met de haakjes enz....

Kindergraf
Het zal u, die trouw de graven bezoekt van uw dierbare doden niet ontgaan zijn dat de kinderhoek helemaal vernieuwd is. Er is een zitbank gemaakt en in een van de hoeken staat een prachtig bronzen Mariabeeld waar Maria vier kindertjes aan haar hand vasthoudt. Maria, symbool van geborgenheid. In haar hebben de kinderen in de hemelse moeder een nieuwe moeder hebben gevonden. Overigens valt mij op dat het nieuwe kerkhof al behoorlijk in gebruik is. Nog zes lege blokken, d.w.z. dat ook dit kerkhof dan over vijf à zes jaar vol is. Waarschijnlijk zal er tegen die tijd geruimd gaan worden op het oude kerkhof, zodat begraven toch door kan gaan.

Afscheid burgemeester Bulte
De komende vrijdag en zaterdag neemt Volendam afscheid van waarnemend burgemeester Hans Bulte. Politiek gezien zal hij best zo nu en dan omstreden zijn geweest, want dat is inherent aan de functie van burgemeester, hoge bomen vangen nu eenmaal altijd veel wind; maar gezien vanuit het oogpunt van zorg hebben voor met name de getroffenen van de nieuwjaarsbrand heb ik alleen maar lof voor de burgemeester. Een paar keer is hij op de pastorie samen geweest met de ouders van de gestorven jongeren. Hij toonde toen een grote betrokkenheid bij wat deze ouders is overkomen. Bij alles wat in deze afgelopen twee jaar speelde liet hij zien dat hij meer was dan alleen maar een bestuurder. Hij was een man met een hart. Ik wil hem bedanken voor alles wat hij voor Volendam en met name voor de getroffe­nen van de ramp, de ouders, de hulp­verleners en anderen heeft gedaan. Ik de wandelgangen hoor ik verluiden dat hij nu erg moe is. Ik kan mij daar wel iets bij voorstellen. Ik wens hem dan ook, samen met zijn vrouw, kinde­ren en kleinkinderen een heerlijke en rustige tijd toe.

Presentatie boek
Op 16 april wordt mijn boek 'pastoor van Volendam' gepresenteerd in het Anker. In dit boek beschrijf ik wat vanuit pastoraal oogpunt er allemaal is gebeurd tijdens en na de ramp. Het begint op oudejaars­avond 2000 als de klokken het nieuwe jaar inluiden. De eerste maand wordt van dag tot dag beschreven. Verder wat daarna speelde, eigenlijk tot aan vandaag toe. Het is geen objectief verhaal, neen, het is geschreven vanuit mijn beleving. In de wetenschap wordt zo'n boek wel een egodocument genoemd. Zo zijn er vele boeken verschenen over de watersnoodramp van 1953 (Aan te bevelen is boek van Kees Slager over de ramp van 1953). Ik denk dat velen in Volendam, ook ouders, zo'n boek zouden kunnen schrijven. Zo'n document is een vorm van een persoonlijke verwerking. Het laatste hoofdstuk heb ik geschre­ven voor de kerken. Soms word ik door een plaatselijke raad van kerken of door de gemeentelijke overheid uitgenodigd iets te vertellen over pas­to­raat bij een ramp. Vorige week nog in Dalf­sen. Ik geef dan een korte weergave van wat er in het boek staat ge­schreven. Wat ik altijd hoor is dit: Kruispunt heeft het pastoraat in beeld gebracht. Ineens heeft men in Nederland een andere kant van kerk en pas­toraat kunnen zien, een kant die meestal verborgen blijft. De kerk komt meestal pas in beeld bij problemen en conflicten. Leo Fijen van KRO Kruispunt zal het boek overhandigen aan de ouders van de gestorven jongeren. Vanaf 16 april ligt het boek ook in Volendam in de boekhandel. Het ISBN nummer is: 904 3506 826. De kosten bedragen 14,90 euro. Volgens de uitgever is er veel belangstelling voor.

Pastoor J. Berkhout