Hans Bulte voor altijd Volendammer

Hans Bulte voor altijd Volendammer
Net voordat hij eindelijk van zijn vrijheid kon gaan genieten, werd Hans Bulte (66) interim-burgemeester van Edam-Volendam. De nasleep van de ramp in café De Hemel was `de mooiste tijd van zijn carrière'.  Het uitzicht vanaf de bank van zijn landelijk gelegen woning is groen en weids. Sinds een paar dagen kan Hans Bulte tevreden achterover leunen en bekijken wat voor moois het buitengebied van Sint Pancras te bieden heeft. Mooie graslandschappen aan de overkant van het landbouwweggetje, hier een daar een fraaie boerderij en heel, heel in de verte de trein naar Alkmaar die geruisloos snelheid mindert. De laatste jaren heeft hij zijn woonomgeving niet vaak zo nauwkeurig kunnen observeren. Als burgemeester van Langedijk, waartoe Sint Pancras behoort, en interim-burgemeester van Anna Paulowna had hij al een drukke agenda, maar de twee jaar in Volendam hebben hem - al zegt hij met volle overtuiging dat het zijn mooiste tijd uit zijn carrière was - gesloopt. Bulte is sinds een week met pensioen. Woensdag werd zijn opvolger W. van Beek geïnstalleerd. Als hij wat jonger was geweest, had Bulte er graag nog wat jaartjes aan vastgeplakt.

,,In fysieke zin ben ik moe. Ik heb me twee jaar lang uit de naad gewerkt, maar daarbij nog nooit zo veel hartelijkheid ontmoet. Echt, ik denk dat ik qua persoon goed aansloeg bij de mensen in Volendam. Er bestaat een beeld dat Volendammers stug zijn, maar daar heb ik niets van gemerkt. Ik ben heel dankbaar dat ik dit werk heb mogen doen. Dat klinkt weemoedig en misschien bedoel ik dat ook zo. De Volendammers zijn een stoer volk, ze lopen met hun gevoelens niet te koop. Woensdag liep ik richting de dijk en kwam een aantal mensen tegen. Een oudere man begon te lachen en riep `Burgemeester, bedankt!' Zoiets is heel wat voor een Volendammer. Dat deed me goed.''  Bij zijn vertrek maakte de bevolking er geen geheim van dat Bulte het goed had gedaan. De toespraken vormden één grote lofzang. Vanaf de eerste dag maakte hij naast zijn `gewone' burgemeesterstaken veel tijd vrij om met slachtoffers en nabestaanden van de nieuwjaarsramp in contact te komen en dat waardeerden de Volendammers zeer. `Een verrijking van mijn leven' noemt Bulte de vele gesprekken.

,,Al kon ik zelf vaak ook janken van binnen. Met het laatste slachtoffer, Anja Kok, is van ziekenhuis naar ziekenhuis gezeuld. Er was nergens plaats voor haar, omdat ze de mrsa-bacterie had. Uiteindelijk kon ze alleen in het VU terecht en daar is ze overleden. Ik heb haar ouders gesproken en zij zijn ervan overtuigd dat het anders had kunnen lopen als ze eerder ergens terecht kon. Het enige waar ze nu op wachten is een arts die zegt: `Sorry, ik heb het niet goed gedaan.' Ze zijn niet uit op een schadevergoeding, alleen op dat ene woord. Maar mensen schijnen dat niet uit hun strot te kunnen krijgen. Dat vind ik heel erg.''  De verbondenheid die Bulte met de ouders heeft, noemt hij er één voor het leven. Het maakt ook dat hij nooit voorgoed weg zal blijven uit Volendam. ,,Ik wil zeker iets voor de mensen blijven betekenen, alleen weet ik nog niet precies wat. Ik wil de nieuwe burgemeester niet voor de voeten lopen. De afgelopen twee jaar was ik bijvoorbeeld graag wat verder gekomen met de nazorgnota, maar dat is nu aan hem. Er ligt nog veel werk op dat vlak.

,,Ik sprak eens een heel mooi meisje van 18, ze was ook in De Hemel. Ze mankeerde ogenschijnlijk niets, had geen brandwonden. Maar toen ze haar verhaal vertelde, bleek ze psychisch zó beschadigd te zijn. De details vertel ik niet, maar het deed me veel dat ze mij haar vertrouwen schonk. Als je zo'n kind blijft volgen, is één blik voldoende om te zien hoe het gaat. Ze was met een paar vriendinnen op mijn afscheid, net als bijna alle ouders van de overleden kinderen. ,,Zulke ervaringen hebben mij veel geleerd. Ik heb altijd al onderscheid kunnen maken tussen materiële dingen en zaken waar het echt om gaat in het leven. De afgelopen twee jaar is dat nog veel sterker geworden. Materiële rijkdom interesseert me nu helemáál niks meer. ,,Daarom waren de gesprekken met Jan Veerman, de eigenaar van De Hemel, altijd zo lastig. De man heeft een zakelijk belang en dat begrijp ik ook wel, maar ik moet afwegingen maken en bepalen wat echt belangrijk is. Wij hebben van meet af aan gezegd dat er op die plek nooit meer een café mag komen. Ik vind dat niet ethisch en daarin ben ik gesterkt door de mening van de ouders van slachtoffers. Ergens in Ierland hadden ze daar ervaring mee en dat heeft tot hele grote psychische problemen geleid. Nou, dan ben ik gauw klaar met overwegen.''

Commissaris van de Koningin Van Kemenade noemde Bulte bij zijn aanstelling `een politiek zwaargewicht'. Hoewel het niet de eerste vereiste lijkt voor een burgemeester van een aangeslagen gemeente, kwam zijn ervaring toch goed van pas. ,,Het vertrouwen in de politiek was gedaald en de gemeenteraad was echt op zoek naar zichzelf.  gemeentebestuurders zijn er om mensen te helpen, maar in Volendam bleven ze hangen in de ellende. De overgrote meerderheid heb ik gelukkig de goede weg zien kiezen, al is mijn verhouding met één van de fracties nooit goed gekomen. Volendam `80, ja. Op die mensen heb ik kennelijk niet iets kunnen overbrengen en dat betreur ik heel erg.''  Dan gaat Bulte even recht zitten. De afgelopen twee jaar heeft hij al diverse keren te kennen gegeven dat Volendam hem op één of andere manier altijd al getrokken heeft. Toen hij negen jaar geleden juist met zijn vrouw de huidige woning had betrokken, stelde hij al eens voor in het vissersdorp te gaan wonen. Daar kon geen sprake van zijn, de verhuisdozen waren nog niet eens allemaal uitgepakt.

,,Maar ik heb dus iets met Volendam. Op 1 januari 2001 zat ik precies op deze plaats naar de televisie te kijken. Ik vond meteen dat ik iets met die ellende moest doen. Als burgemeester heb ik me altijd druk gemaakt om veiligheid en ik vroeg me af wat ik voor Volendam kon betekenen. Waarschijnlijk heeft de grote horlogemaker boven ons - zo noem ik Hem altijd maar - toen gedacht dat ik daar nog wel achter zou komen. Dingen gebeuren nooit per ongeluk, ik geloof niet in toeval. Er is een stuur op heel veel zaken en als ik dan onderdeel mag uitmaken van een proces als dat in Volendam, kan ik alleen maar dankjewel zeggen.''

Om het baantje te krijgen, moest hij wel even het interim-burgemeesterschap van Anna Paulowna opgeven. En hoewel hij zegt dat hem dat zwaar viel, was het een makkelijke keuze. ,,De loco-burgemeester schijnt gezegd te hebben dat mijn vertrek een ramp was. Natuurlijk, met die mensen heb ik ook een band opgebouwd. Het was een heel onaangenaam gevoel om ze in de steek te laten, maar ik Edam-Volendam kon ik meer betekenen dan daar. Van Kemenade belde mij op een vrijdag met de vraag of ik het wilde doen en ik wist het antwoord eigenlijk meteen al. Om thuis nog te kunnen overleggen, zei ik dat ik op maandag zou antwoorden. Maar daar kwam wel achteraan dat hij maar vast moest nadenken hoe hij de situatie in Anna Paulowna wilde oplossen.''

Die beslissing - zijn vrouw zag ook de twinkeling in zijn ogen en sputterde niet tegen - betekende een verlenging van zijn carrière, want Anna Paulowna was eigenlijk zijn laatste klus. Nu kwam daar nog een helse achteraan, waarin Bulte naar eigen zeggen probeerde zes jaar in twee jaar te persen. En het is maar goed dat hij nergens anders meer aan de slag hoeft.  ,,Na Edam-Volendam zou ik mijn draai nergens meer kunnen vinden. Dit was zo exceptioneel dat ik enorm zou moeten wennen aan het normale. Nu kan ik me eindelijk storten op mijn kinderen en kleinkinderen. Het vijfde kleinkind komt er aan het einde van de maand al weer aan, ik heb een hoop in te halen. Alleen als men in Volendam vindt dat ik nog iets voor het dorp kan doen, doe ik dat meteen. Ze zijn me te lief geworden om vanaf nu helemaal buiten beeld te blijven.''