Op het puntje van mijn stoel

Op het puntje van mijn stoel
Daar zat ik onrustig te schuiven vanaf ca. 14.20 u bij de installatie van onze nieuwe burgemeester dhr. Van Beek woensdag jl. Dat gespannen gevoel ontstond tijdens en na het door dhr. C. Schilder namens VD80 uitgesproken woord van welkom. Nou ja... welkom? Het deed meer denken aan het requisitoir van een openbaar aanklager en ondertussen twijfelde ik voortdurend. Eerst tussen opstaan en de zaal verlaten of zitten blijven. Later tussen de gedachte om - tegen alle regels van het protocol in - aan het einde van de raadszitting aan de plv. voorzitter het woord te vragen of dat toch maar niet te doen. Ik heb tenslotte voor het laatste gekozen en wel om drie redenen:

• Een reactie mijnerzijds zou nog meer afbreuk gedaan hebben aan wat toch de bedoeling van zo’n bijeenkomst is, namelijk de officiële en feestelijke entree van onze nieuwe eerste burger.
• Bovendien zou het de door mij gewraakte tekst van de spreker nogmaals benadrukken en dat zou te veel eer zijn. In dat verband sprak de unanieme reactie van de zaal boekdelen. Er applaudisseerde niemand en er weerklonk een oorverdovend ijzig stilzwijgen.
• Tenslotte zou mijn plaatsnemen achter het spreekgestoelte al gauw kunnen worden uitgelegd als “egotripperij’ en dat wilde ik tot iedere prijs voorkomen. Vandaar deze wat ‘belegen’ reactie achteraf.

Schofferen
Meningsverschillen horen bij democratie, allemaal (zogenaamd) steeds dezelfde mening riekt naar dictatuur. Discussies kunnen fel zijn, zelfs hoog oplopen, maar ‘moeten bepaalde grenzen niet overschrijden. Als iemand iets-doet wat je niet zint, zeg het dan; praat het uit, maar zaag er niet eindeloos over door en vooral niet bij een installatie plechtigheid, waar het niet aan de orde is en waar de betrokkene zich ziet eens kan verweren. Zeker dan is het ongepast te spreken in uiterst zware termen als (vermeend) gebrek aan democratisch gehalte en wat dies meer zij. Zoiets heet in mijn vocabulaire nodeloos schofferen. Dat geldt naar mijn mening duidelijk ook als de gram van dhr. Schilder een ex-burgemeester betreft. Waar ging het ook weer om?

We gaan even een jaartje terug. Burgemeesters bemoeien zich doorgaans niet met gemeentelijke verkiezingen en het is goed gebruik dat alle partijen hun onafhankelijke positie respecteren, zeker in verkiezingstijd. Drie weken v66r de raadsverkiezingen van 6 maart 2002 werd dhr. Bulte 65 jaar en ontving ‘5 morgens in het stadskantoor talrijke felicitaties. Daags daarna werd bekend dat nota bene één van die feliciterende bezoekers in diezelfde week over hem een schotschrift van bedenkelijk allooi op Volendam verspreidde.

Ik heb in deze krant al eerder geschreven dat de auteur van dat “meesterwerkje” -een ex-Langedijker - een warrig verhaal opdist en dat zijn pennenvrucht het literaire gehalte van een telefoonboek evenaart. Vroegere verschillen van mening over de vraag of de gemeente Langedijk klein en groen moest blijven - zoals de auteur wilde - dan wel met de regionale ontwikkeling mee kon gaan om ook de eigen inwoners te kunnen huisvesten, die worden er breed in uitgemeten. Dat de verspreiders van dit onleesbare geschrift hier in Edam-Volendam zelf wél ijveren voor forse en snelle bouwprogramma’s mocht de pret niet drukken. Een en ander ,diende dus blijkbaar alleen maar als aanknopingspunt voor een ondergrondse roddelcampagne op Volendam. Een kwalijke zaak, want een burgemeester heeft geen stemmen te winnen of te verliezen en kan zich moeilijk tegen dit soort onderhuidse aanvallen verdedigen. Doch kennelijk was het de bedoeling om via die onterechte beschadiging van onze eerste burger politiek gewin te verkrijgen.
 
Actie roept reactie op
In zo’n situatie is het toch begrijpelijk dat er op enig moment op een dergelijke actie een reactie volgt, want ook een burgemeester is maar een mens. Die reactie over de handelwijze en opstelling van VD80 kwam op de avond van de gemeenteraadsverkiezingen rond de klok van negen uur. Op de uitslag van de stembus zal het dus geen noemenswaardige invloed hebben gehad. Destijds schreef ik dan ook in de NIVO dat ik ondanks dit tijdstip en deze opmerkelijke ontboezeming voor 99,9% achter burgemeester Bulte stond, met begrip voor de emoties die ook hij als gewoon mens van vlees en bloed te verwerken had. Dat sta ik nog
steeds en inmiddels allang weer voor de volle 100%. Waarom?

Een verdiende ere-medaille
Ik kwam vrijwel gelijk met dhr. Bulte binnen in het stadskantoor en heb van de eerste tot de laatste dag zijn tomeloze inzet en energie meegemaakt. Een pensioengerechtigde die dat kan opbrengen, daar neem ik mijn petje voor af. Vooral de nazorg en het veiligheidsbeleid sprongen in het oog, maar ook op alle andere terreinen was dhr. Bulte met zijn grote ervaring een vraagbaak voor iedereen. Dat heb ik zelf als nieuwbakken politicus mogen ervaren. Zijn onvermoeibaar ijveren voor de belangen van Edam-Volendam deed begrippen als “plaatsvervangend” en “waarnemend” verbleken. Hij was gewoon twee jaar lang dé burgemeester en heeft daarvoor terecht bij zijn afscheid de gemeentelijke ere-medaille ontvangen. Hans Bulte manifesteerde zich evenals zijn vrouw Bep als een prettig mens, zeker niet haatdragend. Iemand die ook meermalen bij de in het openbaar bestuur en de politiek nu eenmaal onvermijdelijke geschillen de verzoenende hand heeft uitgestoken. Maar die werd en wordt helaas niet door iedereen aangenomen.

Een pen gedoopt in azijnzuur
Onze nieuwe burgervader komt nu blanco binnen. Met een gedegen opleiding, een goede staat van dienst, bewezen ervaring in bestuurlijke zaken enz. De meeste raadsleden en wethouders kennen hem nog niet. Ik ook niet, maar we vertrouwen erop dat de Commissaris van de Koningin en de Vertrouwenscommissie - waarin ALLE fractievoorzitters zitting hadden en die de raad tot een UNANIEME keuze bracht - hun werk zorgvuldig hebben gedaan. Hoe de relatie met de persoon van dhr. van Beek zal worden, weet nog geen mens. Maar de eerste ontmoetingen zijn vertrouwenwekkend.

Waarom is het dan nodig de nieuwe’ burgemeester in een openbare en feestelijk bedoelde raadszitting zo scherp de maat te nemen? En dat allemaal op basis van één kranteninterview dat dhr. C. Schilder gelezen had. Een weinig solide basis voor het hanteren van een pen die kennelijk in azijnzuur gedoopt was. Dat bleek in het algemeen doordat hij sprak in de context van ‘het voordeel van de twijfel”. Zo’n benadering van een nieuwe burgervader is dan op zich al erg zuinig en stak scherp af tegen de welwillende woorden van alle andere sprekers. Maar het werd nog veel onvriendelijker in de concretisering. Moeten we volgens VD’80 op voorhand al beginnen de tijdsbesteding van de burgemeester binnen de gemeente en daarbuiten als het ware met een stopwatch af te meten? Ik denk van niet, temeer daar die regionale inspanningen ook in het belang van onze gemeente en/of regio zijn. Edam-Volendam is na Purmerend de tweede gemeente in Waterland en dat legt ons ook verplichtingen op. Noblesse oblige!

Maar het kan nog zuurder. Dat in het kader van zon tekst de term egotripperij” gebezigd werd, deed voor mij de deur dicht. Natuurlijk werden deze uitlatingen door dhr. Schilder - ervaren politicus en spreker als hij is - in een voorwaardelijke context geplaatst. Dan zijn ze ook uit te, leggen als een soort aansporing of waarschuwing. Maar zoals de Fransen zeggen: C’est le ton qui fait la musique. En die toon was hier een duidelijke dissonant. Tenslotte werd er bij de schets van hetopbloeiende 19e eeuwse Volendam ook nog even een volkomen onnodige sneer naar de aloude stad Edam losgelaten. Het jammerlijke eindpunt van een misplaatst welkomstwoord.

Een gemiste kans
Ik ben nu tweemaal - voor en na de gemeenteraadsverkiezingen - tot wethouder gekozen. Beide keren leerde een eenvoudig sommetje dat er ook door (een deel van) VD’80 op mij gestemd was. Daar was en ben ik heel verheugd over, want een goede (persoonlijke) verhouding met de raadsleden is de basis van alles. Na de coalitiebreuk - dat was voor mijn tijd - waren de verhoudingen in de raad verhard, een situatie die na de Nieuwjaarsramp zeker niet verbeterde. De laatste tijd meende ik in de raad een zekere kentering te bespeuren, er werd zakelijker gediscussieerd. Maar ook kleine dingen als persoonlijk contact in de wandelgangen en een goede samenwerking op het stembureau leken daarop te wijzen. Daarom vind ik het persoonlijk en ook voor heel Edam-Volendam een verdrietige zaak dat die hoop op een keer ten goede bij velen nu weer vervlogen is. Met deze installatie als startpunt hadden we met een schone Iei kunnen beginnen, want we moeten in de raad toch verder met elkaar. Helaas werd die kans niet gegrepen, integendeel.

Blijdschap
Wat ben ik achteraf blij dat ik die middag toch maar op die stoel ben blijven zitten, Het onvoorbereid gesproken  woord  schrikt mij niet af, maar in een dergelijke situatie zeg je gauw een woord teveel en dat zou de sfeer alleen maar verder bedorven hebben. Het is beter dat ik langs deze weg op persoonlijke titel mijn gechoqueerdheid en teleurstelling over deze woorden van een bekwaam politicus, die ik in verleden en heden altijd persoonlijk en politiek gewaardeerd heb, van mij afschrijf. Bij deze dus.

Met dank voor plaatsing,
Theo Nouwen, CDA-wethouder