Over Zin

Over Zin
 "Pastor, mijn geloof vind ik in het lezen van boeken, of ik verdiep me in de filosofie en praat er met bekenden over. Zo zoek ik naar antwoorden op mijn levenspad." Een opmerking die ik tegenkwam op mijn weg in Volendam. Mensen zijn op zoek naar antwoorden op hun levensvragen en dat is al zo oud als de mensheid zelf, het zoeken naar de zin en de betekenis van het leven. Het lijkt wel alsof deze zoektocht in onze tijd toeneemt. En je kunt in deze zoektocht een hoop zingevingen tegenkomen. Enkele tientallen jaren terug leek alles overzichtelijker. Je sloot je aan bij het geloof en de traditie van je ouders. Dit is ook mijn eigen ervaring. De traditie waar ik uit voortkom wordt echter in toenemende mate voorbijgelopen. De christelijke kerkgenootschappen verliezen meer leden dan erbij komen.

De Bijbel wordt al lang niet meer gezien als de enige 'heilige Schrift'. De mensen gebruiken voor hun zingeving allerlei verschillende filosofische of psychologische boeken. In de boekwinkels is te zien hoe de planken met christelijk religieuze boeken afnemen. Boeken over de christelijke spiritualiteit houden wel stand en vinden nog gretig aftrek. Maar de boekenplanken en cultuur zijn absoluut veranderd. De Islam, het Boedhisme en de New-Age hebben hun intrek genomen in fort Europa. Er zijn momenten dat ik dit met pijn in het hart aanschouw. Zeker wanneer zogenaamde nieuwe inzichten een beroep doen op de oude tradities. Duidelijk is dat de verspreiding en toegankelijkheid van andere wijzen van zingeven, ertoe leiden dat er meer wegen zijn dan die ene naar Rome. Maar antwoorden roepen ook altijd weer vragen op, tenminste bij mij. Ik erken dat mijn antwoord niet het juiste hoeft te zijn, mijn antwoord is ook niet het enig mogelijke. Daar waar ik niet kan begrijpen stuit ik op grenzen. Ik geloof in gerechtigheid, solidariteit en de weg van de liefde. Dat heeft allerlei consequenties voor mijn leven nu. En daar heb ik mijn verleden, de traditie bij nodig.

Ik kan slechts leven en leren op basis van wat geweest is, want morgen is niet te voorspellen. Daarmee zeg ik dat terugkijken een kijken in de toekomst is. Het stelt grenzen aan wat nog gaat komen, het is niet onbevangen of vrij van oordelen. Het is daarom dat ik geen afstand neem van mijn traditie. Ik ben wel eens verbijsterd over de afname van de kennis over de eigen traditie. Voor mij is dat de joods-christelijke traditie. Wat weten we bijvoorbeeld nog over het zondebesef?! Dit besef dat je bij uitstek als persoon en groep deed en doet nadenken over de gevolgen van het eigen handelen. Kan en mag ik (mogen wij) dit wel doen? Ten diepste gaat het om de verantwoordelijkheid die je neemt voor het eigen handelen in relatie tot de ander. Om niet al te veel te 'somberen': ik herken de naastenliefde in de praktijk van alle dag wel, als een rode draad door mijn traditie.

Waar mensen zich heden ten dagen sterk in herkennen is in het 'zelf'. Je moet geloven in jezelf, je kunt van alles bereiken als je er maar in gelooft. Een positief  uitgangspunt dat ik deel, als het in verband wordt gebracht met de ander. Die ander kan ook de natuur of het heelal zijn. Die ander dient her- en erkend te worden. Om dat gedachtengoed uit te dragen is het van belang om jezelf te zijn, authentiek, echt. Ik hoef me niet anders voor te doen dan ik ben. Vandaag is het ook van belang om te groeien en te genieten. Vragen worden gesteld als: "Is het leuk wat ik doe, bevredigt het me, heb ik er plezier in?" Het is het zoeken naar een plezierige innerlijke beleving en bij teleurstelling zoeken we verder.

 In de Bijbel speelt de traditie een grote rol. Zo worden we herhaaldelijk opgeroepen om te gedenken. We vinden er niet echt methodes om geestelijk te groeien. De Schrift verlegt onze aandacht van onszelf naar de ander, de vreemdeling, de niet- groeier. Een garantie dat geloven geluk geeft, krijgen we evenmin. Maar het boeiende van de Bijbel blijft dat er inzicht wordt gegeven in menselijke relaties en in de relatie met God. Er is en blijft aandacht voor gerechtigheid en voor slachtoffers. In het Volendam van vandaag is het niet anders dan dat ik hierboven heb beschreven. Er zijn vele zoektochten naar zin. Veel vragen worden gesteld en nieuwe wegen gezocht. De nasleep van de ramp heeft dit dorp op zijn grondvesten doen schudden en hoe het af zal lopen is niet te voorspellen. Heeft u behoefte om mij te spreken over wat dan ook, aarzel niet contact met mij op te nemen:

Jack Noë, Pastor
De Ark
Postbus 188
1130 AD Volendam
tel: 0299-367653 / 0651709000
e-mail: pastoralenazorgvolendam@planet.nl

 

Dit dorp

Ik heb dit dorp in mijn hart genomen
Met enkelen van u heb ik het verkend
Velen ben ik tegengekomen
En het eigene in u herkend

Ik deelde gevoelens van pijn
Wat heeft ons getroffen en welk gebod
Volendam doen wankelen in het zijn
Zoekend naar U, oh God

Ik zag een gevangene, verschopt, verwilderd
de invloed van de dodendans
Heer ik keer mij niet af
maar waar zijt Gij thans?

Ik viel op mijn knieën
en smeekte tot de vrucht van Uw schoot
Het is niet U die ik vreesde
maar het einde, de dood

Ik klopte bij U aan, als een Hebreeër,
een vluchteling, achtervolgd in angstgeschrei
De toekomst zal blijven baren
en slechts Uw gaven maken mij vrij

Ik heb dit dorp in mijn hart genomen