Met hart en ziel

Met hart en ziel
Kees Nieuweboer is vanwege zijn dochter Tineke supporter geworden. Tineke was in de voor het vuur vluchtende mensenmassa terechtgekomen, waarin men elkaar voor de uitgang van De Hemel verdrong. ‘Omdat ze onder de voet werd gelopen, heeft ze geen brandende takken op zich gekregen,’ vertelt Kees. ‘Wel had ze een knie uit de kom, een afdruk van een brandende schoenzool in haar zij, kleine brandwondjes op haar schouder, een hersenschudding en een ontwrichte heup en wervels.’ Lichamelijk herstelde Tineke sneller dan psychisch. ‘Het meest traumatische was voor haar het gevoel te stikken. Ze heeft veel last gehad van herbelevingen, opgeroepen door tv-beelden of andere dingen die haar aan de brand deden denken. Daar raakte ze overstuur van.’ Hoewel Kees zich in eerste instantie uit plichtsgevoel als supporter had aangemeld, raakte hij al snel met hart en ziel betrokken bij het vrijwilligerswerk. Als supporter kon hij er zelfs nog wel iemand bij hebben. Tegelijkertijd kwam bij Het Anker de vraag binnen of dorpsgenoten die niet getroffen zijn door  de cafébrand, maar wel hulp nodig hebben, ook bij het supportproject kunnen aankloppen. Zo kwam het dat Kees werd gekoppeld aan iemand die Het Anker om ondersteuning had gevraagd.

Wederzijdse waardering
'Na de eerste kennismaking voelde het direct goed’, vertelt Kees. ‘Het klikte en al gauw ontstond een wederzijds vertrouwen: de basis voor verdere gesprekken’. In de gesprekken die Kees vervolgens voerde, kwamen onderwerpen aan de orde die een grote emotionele lading hadden, maar ook was er tijd voor de dingen van alledag. Kees vertelt wat hem het meest is bijgebleven uit de gesprekken: ‘Tussen alle verhalen door kwam heel duidelijk naar voren hoe belangrijk het is om tevreden te kunnen zijn met de eenvoudige maar juist daarom waardevolle dingen in het leven, en hoe een relatie kan groeien ondanks of juist dankzij zware tijden.’ Wat Kees belangrijk vindt, is dat hij de waardering die hij voelt voor zijn gesprekspartner tijdens gesprekken ook toont. En die waardering is wederzijds: ‘Hij ziet uit naar de wekelijkse gesprekken. Hij voelt het als steuntje in de rug, een rustpunt, maar soms ook als een mogelijkheid om gewoon eens gezellig te kunnen te kletsen. Op veel manieren toont hij zijn waardering.’ Over de betekenis van zijn vrijwilligerswerk voor zichzelf zegt Kees: ‘Ik ervaar het als een waardevolle en leerzame invulling van een klein stukje van mijn vrije tijd.’

Niet oordelen
Door de brand heeft Kees een positieve wending aan zijn leven kunnen geven. ‘Voor mijn dochter geldt dat ook. Met de ramp zelf is ze nog niet klaar. Wel is ze zover dat ze emoties rond de ramp beter kan hanteren. Ze heeft daarbij veel gehad aan een speciale cursus.’  Kees is als mens gegroeid omdat hij nu meer voor anderen kan betekenen. Ook heeft hij er door geleerd dat het geen zin heeft om over de getroffenen te oordelen. ‘Door te zeggen: “Ben je er nu nog niet overheen?” help je iemand niet. Vraag liever op de man af: Waar zit je mee of kan ik je ergens mee van dienst zijn?’ Kees wil er wel aan toevoegen dat hij zelf ook geen heilige is: ‘Het leren om “niet te oordelen”, is ook voor mij een proces met veel valkuilen.’