Verkiezingsbelofte
Verkiezingsbelofte
Met veel aandacht blijf ik het dappere gevecht volgen van het volkje van Pius X. Hun strijd is ook de onze, ook al beseffen we dat niet altijd. Voor hen draait het om de mogelijkheid om op de plaats te blijven waar ze nu zitten. Beter dan wie ook ween ze dat het een plek is waar ze kunnen floreren. Bij andere plekken is dat onzeker. Ze voeren ook een strijd die voor Volendam van belang is. Hun functie op die plek behoort bij de handvol dingen die Volendam voor ons allemaal herkenbaar maken als ons eigen dorp. Het behoort bij de identiteit van Volendam. Van de dingen die voorbijgaan of blijven, moet Pius daarom een blijvertje zijn. Omdat het een herkenningspunt is op de landkaart is die we diep binnen ons met ons meedragen. Ook commercieel is het een zaak waar nog eens goed over nagedacht moet worden. De best florerende economische zone’s bevatten altijd een mix van commerciele, publieke en- culturele functies. Kijk maar eens naar de gezellige binnensteden n bijvoorbeeld Haarlem en Alkmaar. Het geheim is dat al die functies publiek genereren en elkaar daardoor versterken. Om dezelfde reden zal het winkelcentrum in Amsterdam-Noord je altijd een negatief gevoel geven. Pius X past dus voortreffelijk in een economische upgrade van het Zeestraatgebied. We hebben allemaal een belang bij een florerend Pius X. Maar het zit ze niet mee. Het college van burgemeester en wethouders is tegen. We weten niet waarom. Behalve wat flauwe smoesjes hebben we van hen nog steeds geen enkele reden gehoord waarom het niet zou kunnen. Een nieuw, door de gemeenteraad goedgekeurd bestemmingsplan, is er nog niet. Bestuurlijk gezien is het daarom gewoon willekeur. Dat zouden politieke partijen zich goed moeten realiseren, is glad ijs waarop ze zich begeven en die ijslaag is ook nog eens dun.
De afgelopen week werd ik nog het meest bezig gehouden door de vraag of je beloftes mag breken. De uitslag van mijn onderzoek kan ik u vertellen. Het mag! Je mag beloftes breken, maar, let op, alleen als er daarvoor een in het algemeen aanvaardbare reden bestaat. De vraag of je beloftes mag breken drong zich bij me op door de houding van het CDA in de Pius X kwestie. Bij de gemeenteraadsverkiezingen was een van hun beloftes: Pius X wordt snel op zijn huidige plaats herbouwd. Sterker nog. Ze vonden de beleidsplannen van Pius X ook nog eens fantastisch. Dat wekt verwachtingen. Wat er veranderd is bij het CDA weten we niet precies, het heeft· iets met visie te maken, maar het is nog vager dan het zicht dat je hebt bij dikke ‘mist. Het CDA staat op het punt om zijn, belofte te breken. En is er een algemeen aanvaarde reden om dat te doen? Ik dacht
het niet. Eigenlijk moet ik zeggen: ik weet het niet. Ik weet het niet, want ze vertellen ons niets. We kunnen niet beoordelen of er een aanvaardbare reden is. Maar als .ze niets vertellen denk je al gauw dat zo’n aanvaardbare reden er wel niet zal zijn. Erger nog, omdat ze je niets vertellen, denk je al gauw dat er wel een reden zal zijn, maar dat het er een is die in het algemeen juist niet aanvaardbaar is. Daarom verbergen ze die reden achter dikke mist en achter aanvallen op dat dappere volkje van Pius X.
Het CDA maakt het nog bonter dan dat. Door een handtekening te zetten hebben we met negenduizend mensen laten weten wat we er van vinden. Zegt het CDA nu: We hebben nog eens goed naar u geluisterd? Helemaal niet. Ze zeggen: we hebben nog eens goed naar de jongeren in onze fractie geluisterd. Sta ik van te kijken. Ineens hebben die paar mensen, die in de fractie altijd moesten luisteren als de ouderen aan het woord waren, de wijsheid in pacht. Het is dunkt me een armzalige manoeuvre van het CDA. Ik heb een goede raad voor het CDA. Luister nog eens naar uw verkiezingsbelofte, luister nog eens goed naar het volkje van Pius X, luister vooral naar die negenduizend handtekeningen luister nog eens naar uw eigen geweten. Als er geen in het algemeen aanvaardbare reden is om een belofte te breken, moet je het niet doen. Dan moet je laten zien wat het betekent wat jullie voorman Balkende zegt. Het gaat om fatsoen, niet alleen in de samenleving maar ook in de politiek. Fatsoen moet je doen. Die discussies zijn geweest. De richting lijkt duidelijk. Fatsoen, transparantie en dualisme lijken het te gaan verliezen van geheim gekonkel.
Er dreigt verraad aan de kiezers. Maar er is nog altijd reden om te blijven geloven in een goede afloop. De gemeenteraad in voltallige zitting bijeen zou wel eens meer verstand kunnen laten uien dan sommige van haar afzonderlijke delen. Blijf dus in spanning met mij afwachten en blijf hopen op een goede afloop. En mocht het niet goed aflopen, laten we samen heel stil worden, laten we samen even de adem inhouden. Dan hebben we de kans dat we ergens die dertig zilverlingen horen vallen. Dat is een geluid dat je nooit meer vergeet. Een rot geluid. Een geluid dat het dorp beschadigt.
Peter Louter