Jeugd Volendam zet traditie voort

Jeugd Volendam zet traditie voort
Enig wantrouwen maakte zich van mij meester toen ik vernam dat de Volendamse jeugd ten gevolge van de ramp in café De Hemel meer is gaan drinken. Dat zou blijken uit een onderzoek van hulpverleners. De betrokken jongeren hebben het trauma nog altijd niet goed verwerkt en storten zich dientengevolge in de drank, zeggen zij. Het zou mij niet verbazen als uit een nader wetenschappelijk onderzoek zou blijken dat deze bewering enigszins bezijden de waarheid is. Het vermoeden bekruipt mij dat deze hulpverleners er slechts mee willen aantonen dat er nog meer hulp moet worden verleend.

O zeker, dat de jeugd van Volendam te veel zuipt, staat buiten kijf. De jeugd van Nederland zuipt te veel en die van Volendam vormt daar natuurlijk geen uitzondering op. Sterker nog: ik wil graag aannemen dat de gemiddelde Volendamse jongere nog meer zuipt dan de gemiddelde Nederlandse jongere. Maar is dat niet sinds jaar en dag het geval? Ik kwam er vroeger regelmatig, bijvoorbeeld uit hoofde van mijn functie als sportverslaggever, op bezoek bij FC Volendam. De herinneringen stemmen mij nostalgisch. Pé Mühren, Hein Schilder: onvergetelijke mannen. Net als trainer Joep Steur, die ik iedere vrijdagavond belde voor de opstelling: „Allo Oogland, in het doel Oek, ausputzer Oogland.” Volendammers spreken namelijk de h niet uit. Maar ik herinner mij ook dat Volendam en alcohol onlosmakelijk met elkaar waren verbonden. Op en rondom ´de Doik´ werd altijd tegen de klippen op geconsumeerd. Wie niet meedeed, telde ook echt niet mee. Zuipen behoorde tot de lokale cultuur en ik begrijp dat zulks nog immer het geval is.

De Volendammer kermis! Zelden zo´n losbandige zwelgpartij meegemaakt. Van ´s morgens vroeg tot ´s avonds laat werd er gedronken, ook op de tribune wanneer FC Volendam in die week thuis moest spelen. Ik zie ze nog zitten, die twee mooie meiden, ordinair maar kraakhelder, continu lurkend aan flesjes bier, terwijl zij de verrichtingen van de heren voetballers in gekruid Volendams dialect uitermate seksistisch begeleidden. En na de wedstrijd, in het deinende dorp, kwam ik ze wéér tegen, temidden van honderden plaatsgenoten die zich ook zo gedroegen. Volendam en Sodom? Dat leken dan wel zustersteden. Er is geen enkele reden om aan te nemen dat er sindsdien veel veranderd is. Ik kom er nog wel eens en beluister ook wel eens getuigenissen van vrienden die er wonen. En daaruit kan ik maar één conclusie trekken: de jeugd van Volendam zet gewoon een traditie voort.