'De gehandicapte deelnemers zijn altijd erg lief'

'De gehandicapte deelnemers zijn altijd erg lief'
Harde discoklanken, line-dancing en zelfs een polonaise. In het Sint Jozef Verenigingsgebouw in Volendam werd gistermiddag uitbundig het 35-jarig jubileum van de Vereniging Vrijetijdsbesteding Gehandicapten Volendam gevierd. Stralend middelpunt van de feestvreugde was vrijwilligster Nel Emke die tot 'Lid in de Orde van Oranje Nassau' werd benoemd. ,,Echt nodig vind ik het eigenlijk niet, ik doe dit werk niet alleen.'' De Volendamse is al sinds de oprichting al actief als coördinator. Door velen wordt ze gezien als het gezicht en de drijvende kracht van de vereniging. Maar zoals dat wel vaker gaat met dat soort mensen doet ze haar werk liever achter de schermen, in alle bescheidenheid. Het was dan ook een hele verrassing voor haar toen burgemeester Van Beek van Edam-Volendam haar de koninklijke onderscheiding opspeldde.

Dertig vrijwilligers
,,Echt nodig vind ik het eigenlijk niet'', vertelde ze met het kersverse lintje op haar blouse. ,,Ik doe dit werk niet alleen. Een groep van dertig vrijwilligers staat iedere week weer klaar voor de gehandicapten. Waarom krijg ik dan een lintje en al die andere mensen niet? Eigenlijk is het niet zo prettig.'' Toch begreep ze wel een beetje waarom de burgemeester haar die ochtend had verrast. ,,Vijfendertig jaar geleden hebben twee kloosterzusters de vereniging opgericht. Al snel ben ik er toen bij gekomen. Ontzettend veel werk heb ik in de beginjaren verricht. Alle activiteiten heb ik opgezet. Dit lintje geeft toch wel erkenning voor al dat werk.'' Terwijl Emke zelf ook een dansje maakte, stelde een twintigtal mensen zich in het midden van de zaal op om een line-dance voorstelling te geven. Countrymuziek klonk uit de boxen en een staaltje ingewikkeld voetenwerk werd ingezet. De deelnemers keken er serieus bij en het publiek genoot. Speciaal voor het jubileum gaf theatergroep Hillaria daarna een komische voorstelling en kon iedereen zich op het laatst uitleven op vrolijke discomuziek. Een heuse polonaise mocht uiteraard ook niet ontbreken.

Relatie
,,Je bouwt in al die jaren echt een relatie op met die mensen'', legde Emke ook nog uit. Iedere woensdagavond geeft ze handvaardigheidlessen aan een groepje deelnemers. ,,Eigenlijk is het net als met je kinderen. Je hecht je aan ze en daarom stap je natuurlijk niet zomaar op. Ik blijf dit werk doen zolang als ik kan, want je krijgt er ontzettend veel aardigheid voor terug. De gehandicapte deelnemers zijn altijd erg lief. Vaak zijn het zelf net kleine kinderen. Ik ben dan ook hartstikke trots op ze als ik ze zo bezig zie.''