Huisartsenpost
Huisartsenpost
Terwijl het CDA bezig is om het erfgoed en ons landschap te verkopen aan de hoogste bieder, gaat het leven van alledag gewoon door. Ook bij mij. Alhoewel, een gecrashte internetverbinding is zo gewoon niet. Mijn dagroutine werd verstoord doordat ik een aantal dingen, die ik gewend ben dagelijks te doen, niet mogelijk waren. Een van die dingen die ik afgelopen week had willen doen, was op internet na zoeken hoe het nu zit met huisartsenposten. Gelukkig is het gelukt om de verbinding te herstellen. Ik heb in ieder geval een paar uur gehad om kennis te nemen van het landelijk huisartspostenleed. Want een leed is het. Nog steeds vechten tientallen actiegroepen in het land om de bereikbaarheid van hun huisartsen, buiten kantoortijden, te waarborgen. Maar het lijkt een verloren strijd. Overal worden centrale huisartsenposten aan grote regio’s gekoppeld. Politiek is het vooral de Socialistische Partij van Jan Marijnissen die de acties steunt. Er zijn ook enkele gemeenteraden die zich voltallig voor de bereikbaarheid van de huisartsen ter plaatse hebben uitgesproken.
Ook in Volendam kennen we dit leed. Peter Veerman, onze voorman van het CDA, heeft er ook in zijn artikel van 7 januari in de NIVO over geschreven. Hij heeft begrip voor onze huisartsen. Tot op zekere hoogte heb ik dat ook. Een huisarts die 24 uur per dag beschikbaar moet zijn, is niet meer van deze tijd. Ik bezoek liever een uitgeruste huisarts. Maar ik kan echt niet inzien waarom de werktijd van huisartsen beperkt zou moeten worden tot kantoortijden. Miljoenen mensen in dit land, van verplegers en verpleegsters, politieagenten, brandweerlieden, internaatswerkers, horecawerkers en vele anderen werken op onregelmatige tijden. Maar Volendam is (nog) niet groot genoeg voor een eigen huisartsenpost, meent Peter Veerman. Volendam, dat volgens hem groot genoeg is om het centrum te vullen met winkels, zou niet groot genoeg zijn voor een huisartsenpost? Peter Veerman, die aan een handvol goedkope en niet onderbouwd argumenten genoeg had om PiusTien te verruilen voor een aantal winkels, neemt in het artikel de moeite om het ons allemaal uitvoerig uit te leggen. Eigenlijk beveelt hij de huisartsenpost in Purmerend met warme woorden bij ons aan. Zijn betoog, gelardeerd met onderzoeken en evaluaties en voorzien van menig gerenommeerd instituut, van NIVEL tot de consumentenbond, heeft een pseudo-wetenschappelijk tintje. Het gaat niet over onze situatie, het gaat niet over Edam-Volendam. Het zou net zo goed in de NIVO van Tietjerkstradeel gestaan kunnen hebben. Hij eindigt met de oproep om maar te roeien met de riemen die we hebben. Zo stuurt hij ons met een kluitje in het riet. Het is duidelijk. Peter Veerman en zijn CDA hebben zich vol begrip neergelegd bij een gang van zaken die menigeen verontrust. Zijn betoog heeft veel weg van de ellenlange antwoorden die sommige mensen kunnen geven, en waarvan je na twee minuten al denkt, hou maar op, want je snapt er niets van.
Peter Veerman snapt er niets van. Hij en het CDA weten niet goed meer wat ons bezighoudt en ons zorgen geeft. Geen woord voor mensen om ze tegemoet te komen in hun ongerustheid. Geen woord besteedt hij aan de kansen die er misschien nog wel zijn.
En die kansen zijn er wel degelijk. Het zijn maar een paar kleinere plaatsen in het land die de bereikbaarheid van hun huisartsen behouden hebben. De kans dat het hier lukt, is verwaarloosbaar klein. We zouden het onze huisartsen ook niet moeten willen aandoen om plaatselijk een volledige bereikbaarheid in stand te houden. De meeste kansen zie ik in het compromis dat in een aantal plaatsen in het land tot stand is gekomen. In een aantal plaatsen is een dependance gevestigd van de regionale huisartsenpost. Zo’n dependance is ’s avonds tot acht uur bereikbaar, ook in het weekend, daarna neemt de centrale post de nachtdienst waar. Het is een alternatief waarvan het de moeite waard is om na te gaan of dat hier ook haalbaar is. Een gebouw hebben al daarvoor.Terecht zijn we trots op het hoge voorzieningsniveau in onze gemeente. Daarom moet onderzocht worden of een beperkte huisartsenpost daar bij kan horen. Want bij ziekte gaat het niet alleen om medicijnen of behandelingen. Ook de aanwezigheid van een adres in onze eigen omgeving, waar we ons, als de noodzaak er is, kunnen melden of om hulp vragen, behoort bij het voorzieningenpakket waar we behoefte aan hebben.
Zo hebben we ook behoefte aan politici die niet alleen maar actief worden als er ergens gebouwd kan worden, we hebben behoefte aan politici die met ons meedenken, met ons in gesprek gaan, en voor ons proberen te realiseren waar we hier echt behoefte aan hebben.
Zo, en dat is het dan. Voorlopig laat ik politieke onderwerpen maar weer even met rust, of bent u niet benieuwd hoe het bijvoorbeeld met ons kleinkind gaat?