Volendam lijdt aan ‘nimby-syndroom’

Volendam lijdt aan ‘nimby-syndroom’
Leuk hè? Die goed gevulde opiniepagina in het NHD van afgelopen zaterdag… Misschien dat deze tekst u kan opvrolijken, want we gaan natuurlijk met z’n allen Volendam redden uit de klauwen van Nouwen.

De vraag of de Gemeenteraad van Edam-Volendam het contact met de burgers verloren heeft, zou beantwoord kunnen worden vanuit een andere invalshoek, namelijk dat zowel de bevolking als de raadsleden lijden aan het Nimby-syndroom, hetgeen zoveel betekent als Not In My Backyard. Zolang alle absurde bouwplannen maar niet in eigen achtertuin (voor zover Volendammers een achtertuin hebben) plaatsvinden, waar zou je je druk over maken. Maar owee als de grens van hun ‘skône stoepie’ wordt bedreigd… Nee, de gemeenteraad heeft geen contact met haar burgers, nooit gehad ook. Echter, u kunt deze stelling ook omkeren. Het grootste gros van de gehele populatie van deze gemeente heeft evenmin contact met de raad, omdat het “hun tijd wel zal uitduren; ze er niet om geven.” Het interesseert ze geen barst. Ze worden pas uit hun materiële dreamtime opgeschrikt als de meest waanzinnige, op het surrealistische jacht van Zeeman bekonkelde bouwplannen die de hele gemeenschap richting bankroet jagen, onomkeerbaar door hun strot worden geduwd. Op zo’n punt zijn er zó ontzaglijk veel nepotistische en financiële belangen met elkaar verstrengeld, dat er geen weg meer terug lijkt en we qua leefomgevingskwaliteit regelrecht op een ondergang à la Atlantis afstevenen. En dan maar hopen dat ome Jo met zijn Amigo komt langsvaren.

Bekrompen denken
Verder heeft de geïsoleerde leefwijze van Volendam zo haar effect gesorteerd, ze draagt namelijk niets bij aan de verkondiging en de ervaring van eenheid van de mensheid. Ze produceert eerder het gevoel van de noodzaak van een beschermend schild, waarbij de mensen worden gesegregeerd in overeenstemming met hun meest benepen gezichtspunten. Met zo’n bekrompen zienswijze zul je niets zien zoals het is. Als je perspectief beperkt is, is je bewustzijn dat ook. Wat Volendam ervaart als veiligheid van haar schoot, wordt de geboorteplek van haar eigengerechtigheid en arrogantie. Als ze echter haar bewustzijn weet te verheffen, tilt ze zichzelf ook omhoog uit de schootachtige segregatie. Ze zal dan ontdekken dat het isolement, de quarantaine, niet nodig was en dat het cordon haar alleen afscheidde van haar zelf. Dat zal nog de grootste verrassing zijn. Dit zal nog de meeste verbazing opwekken. Volendam heeft alleen maar zichzelf van zichzelf afgezonderd. Het probleem waar Volendam (respectievelijk de Hele Wereld) nu voor staat is een spiritueel probleem, dat alleen kan worden opgelost door verandering van overtuigingen. Ik kan vanachter mijn computer hooguit een verzoek richten aan zowel gemeenteraad als gemeenschap om bij elke te nemen beslissing uzelf af te vragen wat de gevolgen daarvan zullen zijn voor de eerstvolgende zeven generaties. Samenwerken is dus de boodschap.

Anita Kroon, Volendam