VBIJ, 'IJsselmeervissers niet afschepen'
VBIJ, 'IJsselmeervissers niet afschepen'
Jarenlang vocht de Vereniging tot behoud van het IJsselmeer samen met de IJsselmeervissers tegen de inpoldering van de Markerwaard. De banden zijn nog steeds hartelijk. Want al is de Markerwaard wat op de achtergrond geraakt, ook nu lopen de belangen grotendeels parallel.
Onze IJsselmeervereniging vecht voor een zo groot mogelijk open water. Buitendijks bouwen wijzen we af. Zo werd ook succesvol verzet gepleegd tegen het grootschalige windmolenpark nabij de Afsluitdijk en stellen we ons te weer tegen soortgelijke plannen voor de kust van de Noordoostpolder en de Wieringermeer. In constructief overleg met de Dienst IJsselmeergebied van Rijkswaterstaat proberen we de aanleg van eilanden tot een minimum beperkt te houden en uit de buurt van paaiplaatsen en visgronden. We hopen het komend jaar zelfs in samenwerking met Landschap Noord-Holland, Waddenvereniging, It Fryske Gea en het Flevolandschap met alternatieve voorstellen te komen, waarbij rekening wordt gehouden met visserijbelangen en ook het recreatieve vaargedrag wordt beïnvloed. Wij hebben ons als overlegpartner ook positief opgesteld toen Rijkswaterstaat ons uitnodigde om mee te denken over een brakwaterzone nabij de Afsluitdijk. Dat was in het kader van het vergroten van de spuicapaciteit in de Afsluitdijk, nodig vanwege de verhoogde zoetwaterafvoer enerzijds en de zeespiegelrijzing als gevolg van de klimaatverandering anderzijds. De brakwaterzone maakt het voor vissen gemakkelijker om van de Waddenzee in het IJsselmeer te komen en andersom. Helaas bleek dat project te duur. Nu zullen alleen grotere sluizen worden gebouwd maar dan wel met een vistrap.
IJmeer, Markermeer en IJsselmeer vormen samen een hoogst waardevol zoetwatergebied. Het is echter nog op weg om echt natuurgebied te worden. Met de afsluiting van open zee en gedeeltelijke inpoldering is een verandering ingezet die nog niet tot een nieuwe duurzame balans heeft geleid. Het is immers een product van menselijk ingrijpen dat nog tientallen, zo niet honderden jaren nodig heeft om tot een hernieuwd evenwicht te komen. De IJsselmeer-vereniging probeert dat proces zo goed mogelijk te begeleiden vanuit de visie: gebruik mag, maar verbruik niet. Er moet voor volgende generaties ook nog wat te genieten overblijven. Dit is eigenlijk natte natuurbouw. En net zoals bij andere natuurbouwprojecten niet meteen duidelijk is wat nu de ideale wisentenstand is, kan hier niet duidelijk zijn welke uiteindelijke ideale visstand behoort bij een goed beheerd IJsselmeer. En dus weten we (nog) niet hoeveel vissers er blijvend hun brood op zullen kunnen verdienen zonder dat de visstand er onder lijdt. Wij hopen op meer en meer soorten. Momenteel wordt er echter te weinig gevangen en is sanering niet te vermijden. Maar dat hoeft niet ijskoud te gaan. Waarom gelden voor vissers niet dezelfde regelingen als voor de boeren? Die worden ook uitgekocht als hun bedrijf in of aan een erkend natuurgebied blijkt te liggen. Er is Europees zelfs een bergboerenregeling waarbij een tegemoetkoming wordt gegeven als geboerd moet worden onder moeilijke omstandigheden om het natuurgebied intact te laten, zoals bijvoorbeeld in de bergen maar ook in Waterland. En dan zijn er ook regelingen waarbij boeren worden beloond in ruil voor het uitvoeren van beheerstaken. Dat kan voor vissers natuurlijk ook. Want om het IJsselmeergebied waardevol te houden is met de snelle toename van de genietende gebruikers ook meer toezicht en controle nodig. Dit wetende kunnen we, in plaats van straks tegen duur geld nieuwe patrouillevaartuigen in de vaart te moeten brengen, beter de vissersvloot in stand houden tot de vis terug is. De IJsselmeervisserij mogen we niet afschepen.