Supportersnieuwsbrief 17

Supportersnieuwsbrief 17
In deze nieuwsbrief vind je o.a. het verslag van de wintersport waarin totaal 10 supporters mee zijn gegaan voor de begeleiding. Beide groepen, ruim 60 man, zijn enthousiast en heelhuids teruggekeerd uit Morgins. Henny Karman schrijft in deze nieuwsbrief hier een verslag over.  Dit jaar hebben we twee plenaire bijeenkomsten gepland. Eén in april en één in oktober. De eerste plenaire bijeenkomst is op woensdagavond 28 april om 19.30 uur bij het Anker. Je kunt kiezen uit een drietal workshops. Waar de workshops over gaan lees je verderop in de nieuwsbrief. In verband met de organisatie is het van belang dat je jezelf aanmeldt voor 16 april. In verband met het vertrek van de coaches vind je in deze nieuwsbrief de ideeën van het supportteam om met het Supportproject een doorstart te maken naar een nieuwe fase. Daarnaast kan je nog wat korte berichten lezen over activiteiten en lopende zaken.

Doorstart nieuwe fase supportproject
Eén maal in de 6 weken komen de coaches en de coördinator bij elkaar om te praten over de ontwikkelingen binnen de groepen en het Supportproject. Supporters zijn ingezet bij veel groepsactiviteiten. De koppelingen lopen en supporters spelen een belangrijke rol bij kennis overdracht naar de Volendammer bevolking. Er is dus veel kennis en ervaring opgedaan. Ook weten wij dat er in de toekomst nog vaak een beroep zal worden gedaan op de supporters, want bij elke nieuwe levensfase kunnen oude pijn en (levens) vragen weer bovenkomen. Overlevingsstrategieën werken dan soms niet meer zo goed. De kennis en ervaring van de supporters blijft ook in de toekomst van belang. De vraag is dus hoe maken wij een stevige doorstart: wat is er nu en in de toekomst nodig? Daarbij spelen een aantal vragen een rol. Namelijk:

• hoe houd je de motivatie in de groepen hoog?
• wanneer is een groep klaar? Dat wil zeggen, vindt een groep dat deze inmiddels wel genoeg begeleiding en kennis heeft opgedaan. Er zijn ook groepen die zo langzamerhand voornamelijk nog bij elkaar komen voor de gezelligheid.
• hoe blijven we contact houden met elkaar?
• hoe zou een toekomstig model voor het Supportproject eruit moeten zien?

Uit de laatste coach bijeenkomsten kwam naar voren dat het merendeel van de coaches het gevoel had zijn rol als coach te hebben vervuld. Voor velen was er een ‘maatjes’ gevoel met de groep ontstaan. Veel coaches merkten dat vanuit de groep het beroep op hun professionaliteit geen prioriteit meer had. Hun rol als bindende factor zagen zij wel duidelijk maar dat was in principe maar één van hun taken. Daarnaast gaven ze aan dat doordat de groepen minder vaak bij elkaar komen de afstand tot het Anker groter is geworden. De bindende factor met de groepen zijn de coaches. We staan nu dan ook voor een moeilijke taak. Hoe kunnen we zorgen dat als de coaches per 1 juli opstappen niet iedereen bij de pakken neer gaat zitten. Zowel supporters als wij als supportteam zijn gehecht aan de coaches. In de loop van afgelopen drie jaar is er een band ontstaan met elkaar en het is gewoon pijnlijk om die te verbreken.

Al snel kwam bij het Supportteam, naast het gevoel van afscheid moeten nemen, ook het gevoel naar boven voor een nieuwe uitdaging te staan: hoe kunnen we inspelen op dat wat er nu en mogelijk in de toekomst nodig is. We willen toewerken naar een vrijwilligersorganisatie die tot in de lengte der jaren een steunpunt is voor getroffenen en betrokkenen. Nog steeds hebben we 72 supporters die de groepsbijeenkomsten bijwonen. Daarnaast hebben we afgelopen jaar ook, al dan niet tijdelijk, 13 stille supporters ingezet ten behoeve van activiteiten voor getroffenen en betrokkenen. 56 Stille supporters zijn nog verbonden aan het Supportproject. In totaal 141 supporters. Met elkaar hebben we gekeken naar wat onze missie is. Namelijk: we willen niemand missen! Hiermee wilde we duidelijk maken dat we er voor iedereen zijn. Als we dat nu nog niet duidelijk hebben gemaakt dan klopt er iets niet. We vinden het dus tijd worden voor een nieuwe missie. Afgeleid van de zin hierboven kwamen we tot het volgende. Namelijk, dat we tot in de lengte van jaren een onafhankelijk laagdrempelig aanspreekpunt willen zijn voor het bieden van psychosociale steun. Als je dit als uitgangspunt neemt dan kunnen we onze visie en daaraan geformuleerde doelstelling als volgt verwoorden:

• Het bieden van een laagdrempelige voorziening voor de getroffenen van de nieuwjaarsbrand.
• Het bieden van een vaste ontmoetingsplek waar activiteiten, lotgenotengroepen bijeenkomsten en cursussen kunnen plaatsvinden.
• Door middel van het bieden van psycho-educatie o.a.de leedhiërarchie onder de aandacht blijven brengen.
• Het onderhouden van de betekenisgeving aan de ramp.
• Het blijven creëren van een draagvlak voor de knelpunten en problemen waar de getroffenen mee geconfronteerd worden.
• Daar waar problemen zich voordoen de link leggen naar de professionele hulpverlening.

Kijken we naar de toekomst dan is het belangrijk dat het Supportproject een vaste plaats krijgt op een plek die stevig verankert is in de samenleving. Willen we van het Supportproject een vrijwilligersorganisatie maken dan moet die aangestuurd worden. Ook moeten we de kwaliteit waarborgen. Dat wil zeggen dat we niet zonder coaches kunnen. We zitten te denken aan twee coaches die tevens de coördinatie taken op zich zouden kunnen nemen. Daarnaast zou het ook een goed idee kunnen zijn om een adviesraad in het leven te roepen. Deze adviesraad zou dan kunnen bestaan uit een drietal supporters, een tweetal assistent coaches en iemand van bijv. het Club en Buurthuiswerk of een andere organisatie waar we in de toekomst nauw mee zouden kunnen samenwerken. Deze adviesraad zou de coördinatoren van advies kunnen voorzien. We zouden bijvoorbeeld als voorbereiding op de toekomst nu al kunnen beginnen met het instellen van een adviesraad  bestaande uit een aantal supporters, assistent coaches en de leden van de denktank.

Ook lijkt het ons zinvol om in de toekomst de samenwerking met de SSNV te verstevigen. Het zou mooi zijn als het zou lukken om van het Supportproject een project organisatie te maken die zijn gelden krijgt via PWZ Achmea. De projectorganisatie zou op de langere termijn omgezet  kunnen worden in een structurele voorziening. Nog mooier zou het zijn als het Supportproject zijn diensten al bewezen heeft en gelijk omgezet zou kunnen worden in een onafhankelijke structurele voorziening.

Wij zouden graag met jullie hierover van gedachten willen wisselen. Als er binnen de groepen ruimte is om dit te bespreken dan zou dat mooi zijn. Daarnaast hebben we een workshop georganiseerd op 28 april met Jaap Schilder en Matty Hakvoort. Dit om te peilen wat jullie van de ideeën vinden, aanvullende ideeën te horen en te kijken hoe en wanneer we een adviesraad in het leven kunnen gaan roepen. Ook zouden we dan graag  bespreken hoe we het afscheid met de coaches gaan vormgeven.

Acda en de Munnik
Op zaterdagmiddag 24 april geven Acda en de Munnik een concert  voor
de getroffenen en betrokkenen. Acda en de Munnik zijn al vanaf het begin zeer betrokken geweest bij iedereen die getroffen is door de nieuwjaarsbrand. Zo hebben ze ook vlak naar de ramp een optreden gegeven voor alle getroffenen in Beverwijk. Zes groepssupporters zullen meegaan als begeleiding.

Lars Gustavson
Op 23 en 24 februari heeft Lars Gustavson, een brandweerman die in 1981 zelf slachtoffer werd van een brand, een viertal lezingen en uitwisselingen gehouden. De aanwezigen waren onder de indruk van zijn verhaal. De manier waarop hij kon vertellen o.a. over waar hij de kracht heeft uitgehaald was indrukwekkend. Hij vertelde over zijn gevecht om zichzelf te accepteren en zichzelf niet als slachtoffer te zien. Wat wel jammer was, was dat het zo weinig supporters is gelukt naar één van de lezingen te komen. 

Project interactieve sociale ondersteuning
Het beleidsoverleg heeft ook afgelopen  vergadering geen besluit kunnen nemen met betrekking tot interactieve sociale ondersteuning. Het besluit is uitgesteld tot de vergadering van 1 april. Wij hebben  opnieuw dringend verzocht ‘groenlicht’ te geven, zodat details al doende kunnen worden uitgewerkt en ons project niet verder vertraging oploopt. We blijven optimistisch m.b.t. het ‘groene licht’ maar de supporters moeten nog even geduld hebben wat de training betreft. Ik blijf hopen dat de training voor de zomervakantie zal plaatsvinden.

Plenaire bijeenkomst 28 april
Op woensdagavond 28 april van 19.30 uur tot 21.30 uur willen we weer een plenaire bijeenkomst organiseren waar je jezelf kan inschrijven voor diverse workshops. Op het bijgevoegde inschrijfformulier kan je een eerste, tweede en derde keus aangeven. We behandelen de inschrijvingen op volgorde van binnenkomst. Een workshop gaat door bij voldoende deelnemers. In verband met het al dan niet door laten gaan van de workshops hanteren we als uiterste inschrijfdatum maandag 16 april.

Workshop 1.
Verdriet in je omgeving. Hoe ga je daarmee om, ook op lange termijn. Door Marieke Janssen, auteur van het boek ‘Was alles maar weer normaal’.

Iedereen die voor mensen zorgt die geraakt zijn door een verdrietige of nare gebeurtenis zal deze zinnen herkennen. Heel gemakkelijk sluipen deze denkbeelden de gesprekken met of over mensen met verdriet binnen. Alhoewel ze heel begrijpelijk zijn, kunnen ze ook vaak  belemmerend zijn. Belemmerend omdat je als je niet uitkijkt, de normen over wat goed of slecht zou zijn met betrekking tot verdriet verharden. Het kan helpen om als supporter zelf inzicht te hebben in hoe het proces van verdriet kan verlopen bij de ander en bij jezelf, ook na een paar jaar. 

In overleg met de deelnemers kunnen de volgende onderwerpen aanbod komen
-          Reacties op verdriet, bij jezelf en bij de ander.
-          Verschillende uitingen van en behoeften bij verdriet.
-          Verdriet en veranderende relaties.
-          Verdriet en tijd.
-          Verdriet en blijven steunen
-          Onmacht en onvermogen benoemen
-          Tips en adviezen over contact blijven maken en houden ook na een tijdje. 

De workshop is gebaseerd op: kan ik wat voor je doen. Een gewoon boek over verdrietige gebeurtenissen in je omgeving.
Janssen M. en Neele M. Verschijnt april 2004    ISBN: 90 5871 384 9   

Workshop 2.
Drie jaar na de ramp.

Door Bettina Aler, psycholoog en psycho trauma deskundige en Cocky van der Sijde, coördinator hulpverlening. Zij zijn beide werkzaam bij de Brandwonden stichting

In overleg met de deelnemers kunnen de volgende onderwerpen aan bod komen.
- Leren leven met brandwonden.
- De  betekenis van herstel operaties op het psychisch welzijn van jongeren?
- Wat kunnen de gevolgen zijn van hersteloperaties?
- Zijn hersteloperaties noodzakelijk?
- Kan het ondergaan van hersteloperaties het verwerkingsproces uitstellen?
-  Leiden herstel operaties weer tot herbeleving?
-  Het belang van aandacht uit omgeving gedurende het gehele proces van hersteloperaties.
-  Wat is belangrijk om te weten over een psycho trauma 3 jaar na de brand.
- Waarom mislukt soms een verwerkingsproces en wat zijn daar de gevolgen van?
-  Wat kan je als supporter doen en wat moet je na drie jaar juist niet doen.
- Hoe breng je ter sprake dat iemand professionele hulp nodig heeft.

Workshop 3.

De toekomst van het Supportproject. Een doorstart naar een nieuwe fase. Door Jaap Schilder en Matty Hakvoort

Aangezien we goed beseffen dat het vertrek van de coaches zijn invloed kan hebben op de motivatie van de supporters zijn we met de coaches en het Supportteam bij elkaar gekomen. Met elkaar hebben we gekeken hoe we een goede doorstart kunnen maken naar een nieuwe fase, zodat  het Supportproject een organisatie blijft die een steunpunt zal zijn voor getroffenen en betrokkenen tot in de lengte der jaren. Jaap en Matty zouden graag met de deelnemers van gedachten willen wisselen over de volgende onderwerpen:

• Een nieuw geformuleerde missie namelijk: dat we tot in de lengte der jaren een laagdrempelig aanspreekpunt willen zijn voor het bieden van sociale steun.
• Wat zien supporters als belangrijkste taken in de toekomst
• Hoe kijken supporters aan tegen het organiseren van lotgenotencontacten of activiteiten ten behoeve van lotgenoten contacten op langer termijn.
• Hoe zien supporters de rol van het Supportproject m.b.t  het inbedden van kennis en informatie in de gemeenschap.
• Vinden supporters het van belang dat het Supportproject de betekenisgeving van de ramp onderhoudt, zodat leedhiërarchie en in de toekomst ook sociaalisolement kan worden beperkt en hoe zou dat handen en voeten kunnen krijgen?
• Wat zouden supporters er van vinden om een adviesraad in het leven te roepen bestaande uit een aantal supporters een tweetal assistent coaches en een paar mensen uit het Supportteam.
• Wat zouden supporters er van vinden om het Supportproject in de toekomst om te bouwen tot een onafhankelijke vrijwilligersorganisatie aangestuurd door twee coaches annex coördinatoren.
• En alles wat verder ter sprake komt.

Wintersport Morgins Zwitserland

VRIJDAG 5 MAART 2004 T/M ZATERDAG 13 MAART 2004.

Ruim een jaar geleden ging een groep getroffenen op uitnodiging van Barbara en Jan Holleman naar het Zwitserse Morgins voor een week wintersport. Ik denk dat het genoegzaam bekend is waar dit toe heeft geleid. Denk alleen maar aan de foto-expositie in De Melkweg in Amsterdam en hopelijk het vervolg daarop in den lande. De groep had haar onderdak in Hotel La Reine des Alpes van Heleen en Jan de Graaf. Medio 2003 kwam er via Ria Kes een uitnodiging binnen van Jan de Graaf voor een nieuwe groep wintersporters, die te gast waren van 5 t/m 13 maart 2004. Toen na de zomer van 2003 de aanmeldingen binnen waren, begonnen ook direct de voorbereidingen. Allereerst moest een begeleidingsgroep worden samengesteld. Vanuit het Supportproject waren dat Ina Koning, Nel Veerman, Jan Smit, Jan Molenaar, Tom Koning en Hubert Vrind. Verantwoordelijk vanuit Het Anker voor de organisatie waren Truus Boon en Henny Karman.

De eerste bijeenkomst vond plaats op dinsdag 2 september, waarvoor ook Jan en Heleen de Graaf naar Het Anker waren gekomen. Het was een beetje een valse start: 12 jongeren zagen de zin niet in van een dergelijke bijeenkomst en lieten, voor een deel zonder afbericht, verstek gaan. Gelukkig werd dit enigszins teleurstellend begin gaandeweg meer dan goed gemaakt. Maar daarover later meer. Vanaf dat moment kwam de begeleidingsgroep enkele keren bij elkaar om de organisatie uit te werken. Op 4 donderdagavonden in januari en februari ging de groep naar Snowplanet in Spaarnwoude voor een viertal skitrainingen. Tenslotte was er op donderdagavond 12 februari een laatste bijeenkomst van de hele groep.
Vrijdag 5 maart om 18.30 uur was het verzamelen geblazen bij de AMVO waar ons al direct een verrassing stond te wachten. Jan de Graaf had voor alle deelnemers een fraai jasje laten komen met als opdruk ‘Volendam – Morgins 2004’. Op de voorkant stond ieders naam en Vincent Veerman had zich tot taak gesteld om in nog geen half uur alle deelnemers van dit mooie presentje te voorzien. Hij slaagde daarin met glans.

Op het afgesproken tijdstip van 19.00 uur zette de touringcar van Oostenrijk Tours zich in beweging, uitgezwaaid door een grote groep achterblijvers. Gelukkig zonder de ellende van files kon tot de eerste stop om 22.00 uur zonder problemen worden doorgereden, zodat we al snel een flink stuk in Duitsland zaten. Na de eerste stop werden de weersomstandigheden slechter. Het sneeuwde behoorlijk echter zonder dat het echt glad werd. In de bus was ondertussen een videofilm aangezet, wat tot gevolg had dat bij driekwart van de inzittenden binnen een half uur de ogen dichtvielen. Er volgde nog een tweede stop rond een uur of twee en bij het passeren van de Frans-Zwitserse grens -  - een klein deel van de route, kort voor Basel, liep door Frankrijk - moesten de chauffeurs zich melden bij het grenskantoor. Dat werd dan maar meteen beschouwd als een stop waardoor het ‘gevaar’ dreigde dat we wel heel vroeg in Morgins zouden arriveren. Een klein uur voordat we zouden aankomen werd er nog even een Zwitsers luchtje geschept. Het regende inmiddels stevig, van sneeuw was weinig te bekennen. Maar na Montreux en Aigle klommen we vanuit het dal naar Morgins op 1500 meter hoogte. En dan zit je zomaar ineens volop in de sneeuw, toch wel een vreemde ervaring.

Het liep tegen 08.00 uur toen de bus arriveerde bij La Reine des Alpes, waar het hele team van het hotel ons verwelkomde. Het ontbijt stond al op ons te wachten en na een welkomstwoord van Jan de Graaf werd genoten van dit ontbijt. En dat alles ondanks het feit dat enkele deelnemers zich tijdens de reis uitgebreid tegoed hadden gedaan aan diverse etenswaar. Blikjes worst, gehakt, chips, snoep en nog meer van wat jongeren in onvoorstelbaar korte tijd naar binnen kunnen werken na bij een Raststätte de nodige patat met Bratwursten te hebben genuttigd. Nog niet alle kamers konden direct worden betrokken, maar wel konden ski’s en skischoenen worden afgehaald. De ook door Jan de Graaf verzorgde skipassen golden pas vanaf zondag. Dat was echter geen probleem want een aantal jonge honden kocht een halve dagpas en ging met Hubert en Tom naar de op 50 meter afstand aanwezige skilift. Ze konden het niet afwachten en gecombineerd met de slechte nachtrust had dit tot gevolg dat iedereen ’s avonds al redelijk vroeg zijn of haar bed opzocht.
Zondagmorgen om half tien begon dan daadwerkelijk het skiën. De op zaterdag en in de nacht daarop overvloedig gevallen sneeuw zorgde voor perfecte omstandigheden. Er werd een verdeling gemaakt naar skicapaciteiten en onder leiding van een skileraar begonnen de eerste lessen. De kanjers –en die hadden we!!- gingen meteen maar de hele dag op stap met Tom Koning en Nel Veerman. Bij de groep echte beginners had zich ook Jan Smit aangesloten, ondanks dat Jan van tevoren echt niet van plan was op de latten te gaan staan. In zijn kielzog nam hij en passant maar meteen Henry Onrust en Neal Leeflang mee. Dit heeft Morgins geweten!!!  Het eerste ‘ritje’ van Henry ging meteen maar rechttoe rechtaan dwars over de piste richting een aangrenzend hotel. Maar omdat daar de piste toch iets opliep kwam Henry uiteindelijk toch tot stilstand. Ongetwijfeld echoën zijn hulpkreten nu nog ergens rond de Alpentoppen. Dat nam niet weg, dat Henry en ook Neal met deskundige hulp van Jan Molenaar en Robert van het hotel diverse keren zonder kleerscheuren naar beneden kwamen. Datzelfde gebeurde die week nog diverse keren maar dan ‘boven’ inclusief de wonderlijke en op de lachspieren werkende capriolen van Neal en Henry. Jan Smit was veel serieuzer bezig en eigenlijk op het eind van de week nauwelijks meer van de piste te slaan.

De andere groepen maakten gedurende de week grote vorderingen. Uiteindelijk waren er twee groepen van kanjers, die beiden vaak hele dagen uiteraard onder begeleiding wegbleven. Aan het eind van de week was bijna iedereen in staat om van boven naar beneden te skiën. Andersom gaat trouwens moeilijk…

Voor het geval er een dag zou zijn dat er door (weers)omstandigheden niet geskied kon worden hadden we de jongeren aangeraden om sportschoenen mee te nemen. Op woensdagmiddag werd de sporthal gehuurd voor een zaalvoetbaltoernooitje. Achteraf was dat een gelukkige keus want zo rond de middag begon het weer gigantisch te sneeuwen. Hierdoor waren de omstandigheden niet zonder gevaar hetgeen ook bleek uit de diverse keren dat ik vanuit mijn kamer de ambulance zag voorrijden bij de skilift. De jongedames in ons gezelschap kregen een schoonheidsbehandeling door hotelmedewerker Niels. Het resultaat mocht er echt zijn. Ina Koning verkoos echter als volleerd zaalvoetballer deelname aan het toernooi. Ze was nadrukkelijk aanwezig, scoorde zelfs en moest van verdere doelpunten worden afgehouden op een wijze die een enkele keer dieprood verdiende.

De avonden is een apart verhaal. Na een rustige zaterdagavond barstte de bom op zondagavond. Met zelf meegenomen muziek, eerst gedraaid door Kees Tuijp en later in de week door Jan Klouwer, werd het een giga-feest. Begrijpelijk dat het daardoor maandagavond weer rustig en vroeg naar bed geblazen was. Voor dinsdagavond stond een bingoavond op het programma. Onder de te verwachten gasten bevonden zich grote namen, Beatrix, Maxima, Belinda. Bea en Maxi hadden echter afgezegd en Belinda bleek een ons bekende hotelmedewerker te zijn. Hij, of zij, presenteerde op onnavolgbare wijze de balletjes en menigeen werd met een aardig prijsje opgezadeld. Na de bingo volgden er nog enkele uurtjes uitbundig feest en werden aan de familie De Graaf de meegebrachte cadeaus overhandigd. Vervolgens was het op woensdag weer relatief rustig. Relatief, want de ‘diehards’ onder ons volgden op de tv de sportieve verrichtingen van PSV in en tegen Auxerre. Tot grote vreugde van het Franstalige deel van het hotelpersoneel kwam Auxerre op een 1-0 voorsprong maar even later konden wij met een brede grijns (ons Frans is niet meer wat het geweest is, bière en pastis gaat nog) onze Zwitsers-Franse vrienden melden dat PSV weer op gelijke hoogte was. Zo bleef het en al snel na de wedstrijd werd het stil beneden.

Donderdag, na een verrukkelijke spaghettimaaltijd, was het weer feesten geblazen en voor vrijdag stond een skiwedstrijd op het programma. Het moet hier overigens absoluut vermeld worden dat al degenen, die tot in de kleine uurtjes nadrukkelijk aanwezig waren, elke morgen stipt om 8 uur aan het ontbijt zaten. Ogenschijnlijk niet altijd okselfris maar ze waren er!!
De traditionele slalom op vrijdag, uitgezet door de skileraren en afgelegd in drie categorieën. Uiteindelijk kwam de winnaar van groep 2, Jack Kwakman (Mop), als overallwinnaar uit de bus met een razend snelle tijd van 25.08 seconden over het uitgezette traject. Deze onwezenlijk sportieve topprestatie zou nog wekenlang onderwerp van (e-mail) gesprek zijn tussen de jongeren onderling. Tijdens de prijsuitreiking voorafgaand aan ons laatste diner had Jan de Graaf nog een daverende verrassing voor ons in petto. De prijzen liet Jan uitreiken door Didier Defago, een echte wereldskier, geboren in Morgins en Zwitsers kampioen geworden twee weken nadat wij waren vertrokken. Hoewel iedereen ervan was doordrongen, dat de volgende dag weer de lange terugreis wachtte gingen die avond nog één keer alle remmen los en werd het toch weer laat.

Absoluut vermeld moet nog worden de sponsoring van de drankjes op diverse avonden door Bart de Graaf (vriend van Jan), Rijvo, KPMG en Heleen de Graaf. En toen werd het zaterdag 13 maart. We moesten terug. Na een uitgebreide fotosessie voor het hotel en uitgezwaaid door alle medewerkers van het hotel zette de bus zich om kwart voor tien in beweging en om kwart over tien in de avond werd het AMVO-terrein opgereden waar het welkomstcomité al stond te wachten. Met een voldaan gevoel voor onszelf en een intens dankbaar gevoel richting Jan de Graaf en de zijnen keerde iedereen huiswaarts. Het wachten is nu op de dvd die, alweer op verzoek van Jan de Graaf, door een professionele cameraman is gemaakt en op de reünie die, absoluut in de nabije toekomst zal gaan volgen, bekeken gaat worden.

Henny Karman.

====================================================================

INSCHRIJFFORMULIER PLENAIRE BIJEENKOMST woensdag avond 28 april van 19.30 tot 21.30 - Let op!!!!! Uiterste inschrijfdatum: 16 april


Naam:



Adres:



Telefoonummer/emailadres:



Coach:




Ik schrijf mij in voor de volgende workshop:




Keuze 1:……………………………………………………………………..



Keuze 2:……………………………………………………………………..

 

Keuze 3:……………………………………………………………………..