Verslag wintersport Morgins Zwitserland

Wintersport Morgins Zwitserland

VRIJDAG 5 MAART 2004 T/M ZATERDAG 13 MAART 2004.

Ruim een jaar geleden ging een groep getroffenen op uitnodiging van Barbara en Jan Holleman naar het Zwitserse Morgins voor een week wintersport. Ik denk dat het genoegzaam bekend is waar dit toe heeft geleid. Denk alleen maar aan de foto-expositie in De Melkweg in Amsterdam en hopelijk het vervolg daarop in den lande. De groep had haar onderdak in Hotel La Reine des Alpes van Heleen en Jan de Graaf. Medio 2003 kwam er via Ria Kes een uitnodiging binnen van Jan de Graaf voor een nieuwe groep wintersporters, die te gast waren van 5 t/m 13 maart 2004. Toen na de zomer van 2003 de aanmeldingen binnen waren, begonnen ook direct de voorbereidingen. Allereerst moest een begeleidingsgroep worden samengesteld. Vanuit het Supportproject waren dat Ina Koning, Nel Veerman, Jan Smit, Jan Molenaar, Tom Koning en Hubert Vrind. Verantwoordelijk vanuit Het Anker voor de organisatie waren Truus Boon en Henny Karman.

De eerste bijeenkomst vond plaats op dinsdag 2 september, waarvoor ook Jan en Heleen de Graaf naar Het Anker waren gekomen. Het was een beetje een valse start: 12 jongeren zagen de zin niet in van een dergelijke bijeenkomst en lieten, voor een deel zonder afbericht, verstek gaan. Gelukkig werd dit enigszins teleurstellend begin gaandeweg meer dan goed gemaakt. Maar daarover later meer. Vanaf dat moment kwam de begeleidingsgroep enkele keren bij elkaar om de organisatie uit te werken. Op 4 donderdagavonden in januari en februari ging de groep naar Snowplanet in Spaarnwoude voor een viertal skitrainingen. Tenslotte was er op donderdagavond 12 februari een laatste bijeenkomst van de hele groep.
Vrijdag 5 maart om 18.30 uur was het verzamelen geblazen bij de AMVO waar ons al direct een verrassing stond te wachten. Jan de Graaf had voor alle deelnemers een fraai jasje laten komen met als opdruk ‘Volendam – Morgins 2004’. Op de voorkant stond ieders naam en Vincent Veerman had zich tot taak gesteld om in nog geen half uur alle deelnemers van dit mooie presentje te voorzien. Hij slaagde daarin met glans.

Op het afgesproken tijdstip van 19.00 uur zette de touringcar van Oostenrijk Tours zich in beweging, uitgezwaaid door een grote groep achterblijvers. Gelukkig zonder de ellende van files kon tot de eerste stop om 22.00 uur zonder problemen worden doorgereden, zodat we al snel een flink stuk in Duitsland zaten. Na de eerste stop werden de weersomstandigheden slechter. Het sneeuwde behoorlijk echter zonder dat het echt glad werd. In de bus was ondertussen een videofilm aangezet, wat tot gevolg had dat bij driekwart van de inzittenden binnen een half uur de ogen dichtvielen. Er volgde nog een tweede stop rond een uur of twee en bij het passeren van de Frans-Zwitserse grens -  - een klein deel van de route, kort voor Basel, liep door Frankrijk - moesten de chauffeurs zich melden bij het grenskantoor. Dat werd dan maar meteen beschouwd als een stop waardoor het ‘gevaar’ dreigde dat we wel heel vroeg in Morgins zouden arriveren. Een klein uur voordat we zouden aankomen werd er nog even een Zwitsers luchtje geschept. Het regende inmiddels stevig, van sneeuw was weinig te bekennen. Maar na Montreux en Aigle klommen we vanuit het dal naar Morgins op 1500 meter hoogte. En dan zit je zomaar ineens volop in de sneeuw, toch wel een vreemde ervaring.

Het liep tegen 08.00 uur toen de bus arriveerde bij La Reine des Alpes, waar het hele team van het hotel ons verwelkomde. Het ontbijt stond al op ons te wachten en na een welkomstwoord van Jan de Graaf werd genoten van dit ontbijt. En dat alles ondanks het feit dat enkele deelnemers zich tijdens de reis uitgebreid tegoed hadden gedaan aan diverse etenswaar. Blikjes worst, gehakt, chips, snoep en nog meer van wat jongeren in onvoorstelbaar korte tijd naar binnen kunnen werken na bij een Raststätte de nodige patat met Bratwursten te hebben genuttigd. Nog niet alle kamers konden direct worden betrokken, maar wel konden ski’s en skischoenen worden afgehaald. De ook door Jan de Graaf verzorgde skipassen golden pas vanaf zondag. Dat was echter geen probleem want een aantal jonge honden kocht een halve dagpas en ging met Hubert en Tom naar de op 50 meter afstand aanwezige skilift. Ze konden het niet afwachten en gecombineerd met de slechte nachtrust had dit tot gevolg dat iedereen ’s avonds al redelijk vroeg zijn of haar bed opzocht.
Zondagmorgen om half tien begon dan daadwerkelijk het skiën. De op zaterdag en in de nacht daarop overvloedig gevallen sneeuw zorgde voor perfecte omstandigheden. Er werd een verdeling gemaakt naar skicapaciteiten en onder leiding van een skileraar begonnen de eerste lessen. De kanjers –en die hadden we!!- gingen meteen maar de hele dag op stap met Tom Koning en Nel Veerman. Bij de groep echte beginners had zich ook Jan Smit aangesloten, ondanks dat Jan van tevoren echt niet van plan was op de latten te gaan staan. In zijn kielzog nam hij en passant maar meteen Henry Onrust en Neal Leeflang mee. Dit heeft Morgins geweten!!!  Het eerste ‘ritje’ van Henry ging meteen maar rechttoe rechtaan dwars over de piste richting een aangrenzend hotel. Maar omdat daar de piste toch iets opliep kwam Henry uiteindelijk toch tot stilstand. Ongetwijfeld echoën zijn hulpkreten nu nog ergens rond de Alpentoppen. Dat nam niet weg, dat Henry en ook Neal met deskundige hulp van Jan Molenaar en Robert van het hotel diverse keren zonder kleerscheuren naar beneden kwamen. Datzelfde gebeurde die week nog diverse keren maar dan ‘boven’ inclusief de wonderlijke en op de lachspieren werkende capriolen van Neal en Henry. Jan Smit was veel serieuzer bezig en eigenlijk op het eind van de week nauwelijks meer van de piste te slaan.

De andere groepen maakten gedurende de week grote vorderingen. Uiteindelijk waren er twee groepen van kanjers, die beiden vaak hele dagen uiteraard onder begeleiding wegbleven. Aan het eind van de week was bijna iedereen in staat om van boven naar beneden te skiën. Andersom gaat trouwens moeilijk…

Voor het geval er een dag zou zijn dat er door (weers)omstandigheden niet geskied kon worden hadden we de jongeren aangeraden om sportschoenen mee te nemen. Op woensdagmiddag werd de sporthal gehuurd voor een zaalvoetbaltoernooitje. Achteraf was dat een gelukkige keus want zo rond de middag begon het weer gigantisch te sneeuwen. Hierdoor waren de omstandigheden niet zonder gevaar hetgeen ook bleek uit de diverse keren dat ik vanuit mijn kamer de ambulance zag voorrijden bij de skilift. De jongedames in ons gezelschap kregen een schoonheidsbehandeling door hotelmedewerker Niels. Het resultaat mocht er echt zijn. Ina Koning verkoos echter als volleerd zaalvoetballer deelname aan het toernooi. Ze was nadrukkelijk aanwezig, scoorde zelfs en moest van verdere doelpunten worden afgehouden op een wijze die een enkele keer dieprood verdiende.

De avonden is een apart verhaal. Na een rustige zaterdagavond barstte de bom op zondagavond. Met zelf meegenomen muziek, eerst gedraaid door Kees Tuijp en later in de week door Jan Klouwer, werd het een giga-feest. Begrijpelijk dat het daardoor maandagavond weer rustig en vroeg naar bed geblazen was. Voor dinsdagavond stond een bingoavond op het programma. Onder de te verwachten gasten bevonden zich grote namen, Beatrix, Maxima, Belinda. Bea en Maxi hadden echter afgezegd en Belinda bleek een ons bekende hotelmedewerker te zijn. Hij, of zij, presenteerde op onnavolgbare wijze de balletjes en menigeen werd met een aardig prijsje opgezadeld. Na de bingo volgden er nog enkele uurtjes uitbundig feest en werden aan de familie De Graaf de meegebrachte cadeaus overhandigd. Vervolgens was het op woensdag weer relatief rustig. Relatief, want de ‘diehards’ onder ons volgden op de tv de sportieve verrichtingen van PSV in en tegen Auxerre. Tot grote vreugde van het Franstalige deel van het hotelpersoneel kwam Auxerre op een 1-0 voorsprong maar even later konden wij met een brede grijns (ons Frans is niet meer wat het geweest is, bière en pastis gaat nog) onze Zwitsers-Franse vrienden melden dat PSV weer op gelijke hoogte was. Zo bleef het en al snel na de wedstrijd werd het stil beneden.

Donderdag, na een verrukkelijke spaghettimaaltijd, was het weer feesten geblazen en voor vrijdag stond een skiwedstrijd op het programma. Het moet hier overigens absoluut vermeld worden dat al degenen, die tot in de kleine uurtjes nadrukkelijk aanwezig waren, elke morgen stipt om 8 uur aan het ontbijt zaten. Ogenschijnlijk niet altijd okselfris maar ze waren er!!
De traditionele slalom op vrijdag, uitgezet door de skileraren en afgelegd in drie categorieën. Uiteindelijk kwam de winnaar van groep 2, Jack Kwakman (Mop), als overallwinnaar uit de bus met een razend snelle tijd van 25.08 seconden over het uitgezette traject. Deze onwezenlijk sportieve topprestatie zou nog wekenlang onderwerp van (e-mail) gesprek zijn tussen de jongeren onderling. Tijdens de prijsuitreiking voorafgaand aan ons laatste diner had Jan de Graaf nog een daverende verrassing voor ons in petto. De prijzen liet Jan uitreiken door Didier Defago, een echte wereldskier, geboren in Morgins en Zwitsers kampioen geworden twee weken nadat wij waren vertrokken. Hoewel iedereen ervan was doordrongen, dat de volgende dag weer de lange terugreis wachtte gingen die avond nog één keer alle remmen los en werd het toch weer laat.

Absoluut vermeld moet nog worden de sponsoring van de drankjes op diverse avonden door Bart de Graaf (vriend van Jan), Rijvo, KPMG en Heleen de Graaf. En toen werd het zaterdag 13 maart. We moesten terug. Na een uitgebreide fotosessie voor het hotel en uitgezwaaid door alle medewerkers van het hotel zette de bus zich om kwart voor tien in beweging en om kwart over tien in de avond werd het AMVO-terrein opgereden waar het welkomstcomité al stond te wachten. Met een voldaan gevoel voor onszelf en een intens dankbaar gevoel richting Jan de Graaf en de zijnen keerde iedereen huiswaarts. Het wachten is nu op de dvd die, alweer op verzoek van Jan de Graaf, door een professionele cameraman is gemaakt en op de reünie die, absoluut in de nabije toekomst zal gaan volgen, bekeken gaat worden.

Henny Karman.