Moedige Moeders van drugsgebruikende famileleden proberen elkaar bij te staan
Moedige Moeders van drugsgebruikende kinderen proberen elkaar bij te staan en signaal af te geven
"De gemeente moet stoppen met denken dat het meevalt"
Wat doe je als moeder wanneer je je kind ziet afglijden? Als de band door het gebruik van drugs versteend raakt, als je je door de zoveelste leugen om de tuin geleid voelt en je gemoedsrust en misschien wel de relatie met je man er onder lijdt. Het zal inmiddels in veel Volendamse gezinnen voorkomen, maar voor de buitenwacht wordt het verzwegen. Aan de ene kant logisch, want problemen probeer je eerst zelf op te lossen. ,,Maar wat doe je als je als ouder echt hulpeloos bent?”, zegt een Volendamse moeder. Zij besloot Moedige Moeders op te richten en hoopt op die manier de gemeente – ouders en instanties – wakker te schudden. ,,Inmiddels hebben we een groep van zo’n vijftien moeders en wat me opvalt is dat de meeste van hun kinderen, jongens, thuis vroeger de liefste waren. Uiteindelijk zijn zij waarschijnlijk ook later de zwakkere broeders, niet sterk genoeg om de verleiding te weerstaan”, zegt de Volendamse moeder. ,,Dat ‘lief zijn’ past niet in de huidige maatschappij, waarin je stoer moet zijn.”
‘Loser’
,,Maar de strekking hier is, dat je niet als loser door het leven hoeft. Pa en ma houden je de hand wel boven het hoofd, om zo trots te blijven op hun zoon of dochter. Ze sluiten er vaak de ogen voor: het ‘die van mij doet dat niet’-verhaal.” ,,De moeders die inmiddels aangesloten zijn, ze hebben jonge jongens, maar sommigen ook jongens van 28 of 32 jaar. Elke dag hopen die moeders dat het voorbij is. En de jongen blijft maar volhouden dat het niet zo is. Maar op een gegeven moment herken je als moeder de tekenen van het gebruik. Ze komen op zondag niet uit het bed. De rusteloosheid: ze kunnen geen vijf minuten stil op een stoel zitten. De opstandigheid: ze worden kil en koel Terwijl dat voor jouw gevoel helemaal niet bij jouw kind past.” ,,Het werk is op een gegeven moment ook niet meer belangrijk. Ze blijven wat vaker liggen in hun bed doordeweeks en laten collega’s in de steek, voelen die verantwoordelijkheid niet meer. Het snuiven wordt belangrijk. Later komt de vicieuze cirkel. Je komt er niet meer vanaf. De dealers zijn slim: als je je schulden niet kunt aflossen, verkoop je toch wat zakkies, krijg jij ook weer een zakkie mee en zo blijf je er aan.”
,,Dikwijls vraag je je af, hoe het allemaal zo ver gekomen is. Het zal met de groepjescultuur van hier te maken hebben. En zijn karakter. En misschien heb ik ook fouten gemaakt in de opvoeding. Maar ik heb wel zo’n beetje alle mogelijkheden bekeken die er zijn om hem te helpen er van af te komen. Je kunt bijvoorbeeld dagverpleging krijgen bij de Brijderstichting. Maar dan zoekt-ie in het weekeinde weer z’n vriendjes op, die ook gebruiken. Er zijn genoeg momenten dat de jongen er zelf ook van af wil. Dan voelt-ie zich weer kloten op zaterdag- of zondagmorgen. Depressief. Uiteindelijk móeten ze dan weer aan dat spul zien te komen. Maar goed functioneren is er zo, ook doordeweeks, niet meer bij. En het ‘sorry, ma’ komt op een gegeven moment zo gemakkelijk uit zijn mond. Op die manier koopt hij zijn schuld als het ware bij mij af.”
,,Waar moet je in de tussentijd heen als hulpeloze moeder? Bij de Brijder werd geadviseerd mijn zoon los te laten. Maar dat doen ze hier in Volendam niet zomaar. We hebben er in de tussentijd de Kliklijn bij gekregen. Heb ik ook gebeld. Kreeg ik zo’n antwoordapparaat met een mannenstem. Inmiddels heb ik er voor gezorgd dat het toegankelijker is geworden en meer anoniem.”
Gedoogd
,,Je hebt nou eenmaal veel moed nodig om er als ouder iets aan te doen. De laatste bijeenkomsten met informatie over drugs die hier zijn gehouden, werden door niemand bezocht. Mensen durven niet te gaan, bang voor de reactie van: zit-die van jou ook aan de drugs? Druppelsgewijs hoor ik nu hoeveel leed er hier eigenlijk is. Bij Moedige Moeders kunnen moeders hun hart bij elkaar luchten. Er is begrip, ze kunnen elkaar met raad en daad bijstaan. Het begint hier in Volendam namelijk echt te escaleren. Maar er is veel gedoogd, vooral na de Nieuwjaarsbrand. Van veel moeders hoor ik de verhalen van het stelen van hun zoon. Geld stelen van de moeder, stelen van broer of zus. Dat zijn dingen die allemaal niet naar buiten komen. Want wat de gebruiker nodig heeft, kan-ie op den duur niet meer zelf opverdienen.”
,,De babbels worden steeds mooier, ze zitten boordevol leugens en daar moet je doorheen prikken als ouder, want geld geven heeft geen zin. Laat ze dan maar op een gegeven moment in die enorme dip raken. Misschien dat ze dan eerst tot de bodem moeten en dan inzien dat ze wel móeten veranderen. Alleen moeten ze het zelf oplossen: als ouders kun je ze dingen aanreiken. Met Moedige Moeders hopen we te bewerkstelligen dat we signalen opvangen. Je wil bovenal je eigen kind redden, maar ook andere moeders wakker maken. Voorlichting geven is belangrijk. Ook op scholen. De voorlichting op de Jongerensite moet anders. Daar worden eerst de voordelen opgesomd, dat is niet goed. De gemeente moet stoppen met denken dat het meevalt, want het valt niet mee.”
Het zijn moeders met een missie. ,,Je wilt je oude kind weer terug. Maar of dat lukt, dat vraag je jezelf steeds weer af. Er zijn al zoveel kinderen inwendig naar de ‘gallemiezen’, want ze begrijpen niet welke schade het toebrengt aan het lichaam. We laten als ouders te veel toe. Het is een gouden financiële tijd. In Volendam zijn we gewend de kinderen te ‘pamperen’ en te verzorgen tot een late leeftijd. En als ik dan hoor en merk dat er gewoon vaders tussen zitten, die gebruiken, vraag ik me af of ze beseffen welk voorbeeld ze zijn voor hun kinderen?”
Moedige Moeders heeft inmiddels de nodige contacten met instanties en ideeën voor de toekomst. Omdat de moeders vooralsnog anoniem willen blijven, kan men zich opgeven bij Club & Buurthuiswerk, tel. 363328.