Zwarthoed op scherp voor Penalty Bokaal
Zwarthoed op scherp voor Penalty Bokaal
Pieter Zwarthoed is een van de deelnemers aan de strijd om de Dagblad Waterland Penalty Bokaal, die vandaag op het veld van de RKAV Volendam wordt gehouden. De 15-jarige Volendammer speelt in de C1 van Volendam. In de aanloop naar het evenement hebben de C-junioren van Volendam een voorselectie gehouden om uit te maken wie aan de Penalty Bokaal mocht deelnemen. Hoeveel penalty's hij benut had, 'wist hij niet meer', maar aan de grijns op zijn gezicht te zien wilde hij dat aantal kennelijk niet prijsgeven. Gisteren kon hij nog even oefenen, want de A1 van de FC Volendam speelde op het terrein van de RKAV een wedstrijd in de nacompetitie voor promotie naar de eredivisie tegen FC Zwolle. Om 10.00 uur vangt de strijd om de Penalty Bokaal aan op het B-veld van de amateurs. De deelnemers nemen ieder vijf strafschoppen.
Een strafschop goed nemen is niet zo eenvoudig
Het lijkt zo gemakkelijk. De afstand is slechts elf meter, het doel is groot en er staat maar één keeper die moet proberen de bal tegen te houden. Makkelijk dus, zo'n penalty. Helemaal als er geen vijftigduizend toeschouwers op de tribune zitten. Maar is dat wel zo? Is een strafschop makkelijker op een amateurveld dan in een kolkend stadion met tienduizenden schreeuwende en fluitende toeschouwers? De deelnemers aan de Dagblad Waterland Penalty Bokaal zullen het vandaag aan den lijve ondervinden hoe moeilijk een strafschop kan zijn ook als er geen wereldcup op het spel staat.
Gerrie Mühren weet er alles van. Zijn moeilijkste strafschop was niet in het shirt van Ajax, niet in een Europacupfinale en ook niet in een wedstrijd van het Nederlands elftal. Nee, de man die bekend stond als strafschopspecialist, had zijn moeilijkste trap van elf meter toen hij na zijn lange loopbaan (o.a. FC Volendam, Ajax, Betis Sevilla, Oranje) voor de amateurs van VZV speelde. VZV speelde een beslissingswedstrijd in 't Veld, er moesten strafschoppen genomen worden en als laatste was Gerrie Mühren aan de beurt. Langs de kant van het veld werd al massaal feest gevierd door de supporters van VZV, zo zeker was men ervan dat Mühren zou scoren. ,,De champagne spoot al in de rondte, toen ik nog op de middenlijn stond'', aldus Mühren. ,,Daar werd ik opeens zó verschrikkelijk zenuwachtig van. Het was moeilijker dan in een vol stadion van Real Madrid een strafschop nemen.''
De penalty van Mühren ging erin en VZV promoveerde, maar het wil wel wat zeggen dat de Volendammer juist voor die op het oog eenvoudige strafschop zo zenuwachtig werd. Mühren schoot ze er vroeger namelijk onder alle omstandigheden in alsof het niets was. Bij Ajax was hij al de specialist. Liefst 22 penalty's achter elkaar schoot hij raak. Pas bij nummer 23 ging het een keer mis. Gerrit Vooys, doelman van AZ'67, stopte een schot van Mühren. ,,Later in die wedstrijd kregen we nóg een strafschop. Toen zei ik tegen Johan Neeskens dat hij hem maar moest nemen. Neeskens scoorde snoeihard door het midden. Sindsdien nam hij de penalty's bij Ajax.''
De meeste faam verwierf Mühren misschien wel met zijn penalty 'achter het standbeen' langs. Tijdens zijn demonstraties bij amateurclubs mocht hij er graag mee pronken. Met open monden van verbazing en bewondering zagen pupillen in de regio toe hoe die tovenaar uit Volendam de bal raakte. En niet alleen buiten, nee, ook binnen deed Mühren het. De ramen van de kantine sneuvelden bijna, zo hard waren zijn schoten.
Naar eigen zeggen voerde Mühren het kunststukje twee keer op in een echte wedstrijd. Eén keer in Spanje en één keer met Volendam. ,,Betis Sevilla speelde een benefietwedstrijd waarvan de opbrengst naar een goed doel ging. Ik speelde al niet meer bij Betis en was eigenlijk gewoon op vakantie, maar ik zei dat ik best mee wilde doen. Bij de strafschoppenserie na de wedstrijd schoot ik de bal achter mijn standbeen langs de kruising in. Dat hadden ze daar nog nooit gezien. Het journaal zond die penalty zelfs uit.'' Een belangrijke tip van Mühren voor de strafschopnemers is dat hij zelf nooit nadacht over de gevolgen van een misser. ,,Waarschijnlijk nam ik ze daardoor zo goed. Het interesseerde me gewoon niet wat er zou gebeuren als ik zou missen. Die gedachten sloot ik uit.'' Of de deelnemers aan de Dagblad Waterland Penalty Bokaal dat vanochtend ook kunnen, zal moeten blijken. Want er staat dan wel geen wereldcup op het spel, toch zullen de meeste deelnemers de Penalty Bokaal maar wat graag mee naar huis willen nemen.
Extra moeilijkheidsgraad daarbij is misschien het veld. Waar profs doorgaans een mooi groen strafschopgebied en een keurige witte stip hebben, ligt de bal vanochtend misschien wel een beetje in een kuiltje. Een kuiltje in een strafschopgebied dat het een heel seizoen zwaar te verduren heeft gehad, ondanks de liefdevolle verzorging door de terreinknecht van Volendam. Ook dát zal voor menig deelnemer misschien wel moeilijk blijken te zijn, net als de priemende ogen van de toeschouwers langs de lijn. Eén ding is dan ook duidelijk: zó gemakkelijk is het niet om van elf meter een doelman in een groot doel te passeren.