Interview met een Moedige Moeder: Een moeder van een verslaafde kent alle deurwaarders

Interview met een Moedige Moeder: Een moeder van een verslaafde kent alle deurwaarders
In Volendam is sinds kort een werkgroep actief die de koe bij de horens vat: De 'Moedige Moeders' uit Volendam praten openlijk over hun drugsgebruikende kinderen, en proberen elkaar te helpen in het opvangen van hun kinderen in deze moeilijke fase in hun leven. Door hun ervaringen uit te wisselen staan ze sterker tegen de problemen die de verslaving van hun kinderen met zich meebrengt.

Ik spreek met een 'Moedige Moeder'. Op mijn verzoek blijft ze anoniem, want ik wil niet dat zij, en uiteraard haar kinderen, met naam en toenaam over tafel gaan op 'het volgende feestje' en jarenlang worden nagekeken omdat ze, de moed heeft gehad met haar probleem naar buiten te treden. Laten we beginnen bij het begin.

Wat is je situatie en hoe is het zo gekomen?
"Ik ben een gescheiden moeder met meerdere kinderen. Zoals bijna alle mensen van middelbare leeftijd ben ik zelf opgegroeid in een gezin waarin drank en drugs niet voorkwamen, althans, aanvankelijk niet. Gaandeweg werd drankgebruik in Volendam geaccepteerd, enige tientallen jaren geleden. Dat betekende datje het heel normaal begon te vinden datje in het weekend een borreltje nam. Iedereen deed dat. Alleen kon niet iedereen daar evengoed mee overweg. Zo kwam het spook van de verslaving voor het eerst in mijn leven, en dan heb ik het niet over mezelf. Dit leidde uiteindelijk tot mijn scheiding.
En laten we wel wezen, een gezin in scheiding is niet gezellig. In die periode ben je als ouder je autoriteit kwijt. Je krijgt geen respect meer, je kinderen gaan je verwijten maken. Ze maken hun eigen regels, en langzaam maar zeker vluchten ze in dingen waarin ze niet moeten vluchten."

Hoe werkt dat proces?
"Op hun 14e, 15e roken ze af en toe een joint. Vanaf 16 j aar krijgen ze wat meer geld omhanden, en gaan ze uitproberen. In de vriendengroep zijn er altijd een paar die het voortouw nemen. Dat is stoer, en je wilt niet achterblijven. Ze gaan naar een houseparty en proberen XTC. De volgende stap is cocaïne. Drank zijn ze al gewend, maar met drank op wordt de drempel lager, en trappen ze erin. Ik heb nu meerdere verslaafde kinderen. Eén ervan is begonnen met kermis: Ineens zat hij vier dagen volop aan de coke. Toen was het al te laat en kon hij niet meer terug. Omdat het onbetaalbaar is, doen ze het in het begin alleen in het weekend. Maar coke is geestelijk verslavend, en na twee á drie jaar pakken ze het ook op woensdag, kort daarna gewoon dagelijks. Dan moet alles er voor wijken...."

Hoe kom je erachter datje kinderen verslaafd zijn?
"Ze worden andere mensen. Brutaal, gewelddadig, opvliegend. En dan praat ik niet over een puberteitsverschijnsel. Er is sprake van een gedragsverandering die werkelijk alle perken te buiten gaat. De rem gaat eraf, er is totaal geen respect meer. Waar een kind in de puberteit kan smijten met een tijdschrift, wordt er nu gesmeten met loodzware asbakken die je levensgevaarlijk kunnen verwonden. Keukendeurtjes uit de hengsels met één ruk, zonder er verder ook maar naar om te kijken. Van het ene op het andere moment gaat de knop om en zitje plotseling in een gevaarlijke situatie. Van die rare dingen: Ze tappen koffie in zonder te kijken, gooien alles erover heen, en laten het gewoon liggen. Da's niet hun probleem. Ook willen ze ineens geen eten meer. Hardwerkende bouwvakkers die om 5 uur's middags thuiskomen en dan van de ene op de andere dag geen honger meer hebben. Daar klopt iets niet. Omdat ze de hele nacht niet slapen worden ze vreselijk ochtendziek, en kunnen hun bed niet meer uitkomen. Sommige kinderen blijven ineens drie weken weg, zonder een woord."

Hun toekomst?
"Die hebben ze niet meer. Alleen vandaag telt. Het begint met de constatering datje portemonnee ineens leeg is als je boodschappen doet. Je juwelen ga je verstoppen. Daarna gaat het spaarbankboekje ervan, en voor je het weet ken je als moeder alle deurwaarders bij hun voornaam. Steeds moetje erachteraan of ze hun ziekenfonds wel betaald hebben. Je maakt afspraken met hun werkgevers om het salaris gedeeltelijk weg te zetten. Je gaat alles voor ze regelen om te voorkomen dat het nog erger wordt. En maar tegen iedereen netjes en aardig blijven, terwijl je het wilt uitschreeuwen van ellende en frustratie.. En vergis, je niet, dit werkt hele generaties door. Deze jongens bouwen niets op, geen huis, geen werk. Mochten ze ooit een gezin krijgen, dan is er geen startkapitaal. Kinderen kunnen niet meer studeren, of gesteund worden. Ze hebben de 'kaalvreter' in hun leven gehaald....."

De aanpak?
"Er zijn natuurlijk verschillende manieren en meningen. Ik heb ze nooit bemoederd, maar zal ze ook niet buiten zetten. Vaders gaan vaak voor de harde aanpak: Stoppen of eruit..En soms werkt dat, maar soms ook niet. Moeders houden hun kinderen thuis en proberen te voorkomen dat ze in de goot terechtkomen. Maar in feite creëer je 'schone zwervers'. Ze zijn blut, en als ik wegval staan ze op straat zonder een cent. Ik geef ze geen financiële ondersteuning, geen pakkie shag, niks. Als je dat doet maakt het hun situatie rooskleurig, terwijl ze moeten gaan inzien dat hun levenswijze een groot probleem is.

Er is ook de reguliere opvang: De Brijderstichting, De Hoop, Het Leger des Heils, zelfhulpgroepen. Daar gaat het er soms erg hard aan toe. Maar daar zit wel een gerichte aanpak van jaren achter, en dat hebben ze nodig. Je komt hier niet in een half jaar vanaf, want het kost jaren om weer een normaal leven met een kennissenkring op te bouwen. Dat hebben ze nodig om de eenzaamheid te bestrijden en niet terug te vallen. Belangrijk is ook dat ze daar vaak geholpen worden door ex-verslaafden. Die weten waar ze het over hebben."

Welke gevaren liggen er op de loer?
"Alle verslaafden hebben een zelfmoordgeest. Ze zien al hun oude vrienden gezinnen opbouwen, terwijl ze zelf eenzaam achterblijven. 'Zij redden het wel, waarom ik niet?' Daarnaast gaan veel huwelijken kapot door verslaafde kinderen, en dat helpt natuurlijk ook niet mee. Maar, de spanning is soms ondraaglijk... Mijn jongste is nog niet verslaafd. Maar in zijn groep (van ruim 30 jongens) gebruiken er slechts acht niet. Dat liegt er niet om. Je moet echt bovenop je kinderen zitten. Vooral geen nazitjes ..... die zijn het ergst."

Hoe houd je dit vol?
"Bidden, bidden en nog eens bidden. Ik ben ervan overtuigd dat God ons hierdoorheen zal slepen. Hij heeft me voorbereid met de verslaving van mijn man, zodat ik er beter tegen kan, en nu gaan we dit gevecht winnen. Er is redding. Eén van mijn kinderen is er twee maal ruim een half jaar vanaf geweest. Uiteindelijk gaat het lukken. De 'Moedige Moeders' is ook een hele steun. Eindelijk zie je dat er meer mensen zijn die in zo'n uitzichtloze situatie zitten. Erover praten geeft al verlichting, en je draagt elkaar oplossingen aan. Het voorkomt ook datje fouten maakt. Ik ben eens via een omweg terechtgekomen in een Christelijke gemeente. Pas na een hele tijd kwam ik erachter dat die hele gemeente bestond uit ex-verslaafden en ex-hoeren. Toen wist ik dat God achter me stond. Hij liet me zien dat het kon. We gaan dit winnen!"

De 'Moedige Moeders'
De 'Moedige Moeders' is een succes.. Er zijn ondertussen al meer dan 40 moeders bij aangesloten, en dat worden er iedere week meer. Ook moeders van buiten Volendam.
Herkent u deze problemen en wilt u er over praten of er aan werken? "Moedige Moeder" staat voor:

• Doorbreken van het stilzwijgen over het enorme drugsgebruik
• Aanpakken van gebruik en handel in drugs.
• De gemeente adviseren over vooral de praktische aanpak van drugs
• Aansluiting zoeken met personen en instellingen die zich bezighouden met de opvang van drugsgebruikers en hulpprogramma's te ontwikkelen die specifiek gericht zijn op de Volendammer jeugd.
• Ontwikkelen en uitvoeren van preventieactiviteiten in brede vorm

Wij doen dit vanuit de behoefte om Volendam die plaats te laten blijven die het altijd was; een plaats waar het goed wonen en werken is, en met aandacht voor elkaar. Wij doen dit vanuit de anonimiteit. Niet omdat wij bang zijn om ons bekend te maken, maar omdat het ons gaat om het doel, en niet om onszelf zo nodig te laten zien. De Werkgroep Moedige. Moeders doet hierbij een oproep aan alle moeders met. een drugsgebruikende man, zoon of dochter. Iedereen die reageert, ontvangt een reactie.

Meldt u aan bij de Werkgroep Moedige Moeders. U zult merken dat u niet de enige moeder bent met een kind aan de drugs. Met elkaar kunnen we heel veel!!! Het Club- en Buurthuiswerk in Volendam (Pius X) is bereid om te fungeren als postadres voor de werkgroep. U kunt daar ook telefonisch informatie vragen, als u dat wenst. CBW zal uw reactie met de grootste zorgvuldigheid behandelen.

Club- en Buurthuiswerk Volendam t.a.v. Werkgroep Moedige Moeders, Postbus 84, 1130 AB Volendam. U kunt ook bellen: 0299-363328 of mailen: moedigemoeders@hotmail.com