Sensationele muziek en tegenvallend theater op Singelfestival
Sensationele muziek en tegenvallend theater op Singelfestival
Het Singelfestival heeft het financieel moeilijk. Gelukkig vonden het afgelopen weekend weer vele honderden mensen de weg naar het gezellig ingerichte terrein achter de Nohol. Terwijl de muziekprogrammering dit jaar van zeer hoog niveau was, bleef het theater, op een uitzondering na, flink achter. En dat is jammer omdat theater juist die meerwaarde aan het festival kan geven. Met twee matige jongleurs en een tegenvallend middagprogramma moet de organisatie stevig nadenken over nieuwe wegen. Wat overeind blijft is dat met name op zaterdagavond de sfeer in de tent fantastisch was. Honderden mensen, jong en oud, beleefden een heerlijke en ontspannen avond. Het zou alleen daarom al zonde zijn indien het Singelfestival zijn laatste editie heeft gehad.
Het beste theater vind je op het Singelfestival op een tijdstip dat de meeste festivalgangers nog onder de douchte staan. Micha Wertheim behoort met zijn droge humor nu al tot de absolute top. Deze jonge cabaretier wist van begin tot einde te boeien en was daarmee direct het hoogtepunt op theatergebied dit festival. Op zaterdagavond viel Neveneffecten als opener juist tegen: te melig voor dit tijdstip in een stroom van niet bij te houden onzin. Terwijl Lee Hayes op vrijdag als jongleur in ieder geval nog kon boeien, bleek Teorge Michael totaal nietszeggend. Dirty Fred daarentegen was grof, maar wist de aandacht wel vast te houden. Het publiek mocht zich, als vergelding voor al het leed dat in naam van de Verenigde Staten in de wereld plaatsvindt, lekker uitleven op deze Amerikaan.
Het middagprogramma bevatte een klein juweeltje. Teatro Pachuco wist met weinig middelen, zonder woorden een mooie ingetogen voorstelling neer te zetten. Dirk Scheele is populair bij de kinderen, maar zonder band werd het toch snel wat eentonig. Tukkers Connexion bleek uiteindelijk meer vorm dan inhoud, de tijdklok was mooi verbeeld, maar vaart kwam er niet in de voorstelling. Meatball & Van der Camp bracht een alternatieve versie van Op Hoop van Zegen, maar ook hier wisten de theatermakers het publiek niet lang te boeien. Daarentegen was Puppets etc. wel weer mooi om te zien, maar hoort de Houthakkersshow eigenlijk op een boerenkermis thuis in plaats van in Edam.
Maar dan het goede nieuws! De muziek was dit jaar, een uitzondering nagelaten, van topniveau! De band One in a Million is zo’n voorbeeld van een door een Edammer met goed oren ontdekte band die de komende jaren wel eens op alle grote festivals zou kunnen staan. Het Singelfestival haalde een prachtige band in huis die met mooie bonkige ritme riffs en vooral een sensationele podiumact, de verassing van het festival werd. Mooi eigen werk, maar ook een prachtige eigenzinnige versie van de Beatles ballad ‘elenor rigby’.
De band speelde zaterdag nadat de lokale in kwaliteit nog steeds groeiende band ‘lupo’ had laten horen dat Volendam absoluut ook rocken kan. Mooi eigen werk van muzikanten die hard hebben gewerkt aan hun samenspel. Mooie muzikale arrangementen met soms misschien wat erg veel tempowisselingen. Juist de simpel lijkende schema’s zorgden er voor dat het publiek regelmatig helemaal op ging in de nummers.
Het 24e Singelfestival had een sterk evenwichtig muziekaanbod. Was het in de begin jaren nog wel eens zo dat theater de boventoon voerde, dit jaar was het muziekaanbod bepaald geen ondergeschoven kindje.
Alamo Race Track opende het muziekprogramma met stevige rock op vrijdagavond. Een lekkere gitaarband met twee gitaristen en een belangrijke rol voor de bassist. Een band die hard kan rammen maar ook gas terug kan nemen. Melodieuze pop van een band die voor een tentje vol bezoekers een echte festivalsfeer neerzet. De tweede band van de avond, die de klapper van de vrijdag moest worden, the Sheer, had helaas afgezegd omdat ze plotsklaps voor het tv-programma Barend en van Dorp waren uitgenodigd. De vervangende band ‘de Travolta’s’ wist de sfeer met zijn ‘ramones’-achtige rockliedjes goed vast te houden. Een verrassend leuke band met veel door Engels bands als de Beatles geïnspireerde melodieus klinkende liedjes. Het popprogramma op het Singelfestival sloot op vrijdagavond af met ‘Tasha’s World’. Een uitermate professionele R & B band met veel soul van de steeds maar contact met het publiek zoekende zangers Natascha Slagtand, die wel wat veel babbelde tussen de nummers door. Door deze pogingen om contact te krijgen met het publiek gebeurde juist het omgekeerde, de vaart werd steeds uit het optreden gehaald, waardoor er van het broodnodige dansen bij de laatste act niet veelt terechtkwam.
Gelukkig maakte de uitstekende DJ Double J dat als snel goed met zijn mooie mixes en strakke beats. Het festival deed er goed aan geen 60/70er jaren bands en afsluitende ‘volwassenen disco’ meer te programmeren, waardoor een constant fris modern aanbod tot stand kwam. Ook de zaterdagavond had de DJ , Phil Horneman een belangrijk aandeel in deze aanpak. Hij sloot de avond swingend af nadat Zuco 103 in een overvolle tent het publiek volledig uit zijn dak had laten gaan. Edam houdt inmiddels van Zuco 103! Een heerlijk swingde band met een prachtige mix van dance en salsa. Het was een van de muzikale parels van het festival dat na 24 jaar bij cultureel Edam hoort en op weg moet naar zijn 25e editie. Het Singelfestival is nog steeds een begrip. En het zou doodzonde zijn indien het festival verdwijnt, al mag er op onderdelen wel een beetje gesleuteld worden aan de huidige format.