Edamse arts probeert te overleven in bloedheet Irak

Edamse arts probeert te overleven in bloedheet Irak
Marike Ooms uit Edam zit als jonge arts voor vier maanden in Irak. Inmiddels is de helft van deze tijd verstreken. Nog onlangs was zij betrokken bij de verzorging van haar plaatsgenoot Leon Jonkman, die als gevolg van schotwonden zwaargewond op de ziekenboeg belandde. Ondanks alle verhalen in de landelijke pers is het volgens Marike relatief rustig in Irak. Maar het leven gaat zeker niet over rozen. Een verslag met een knipoog vanuit het bloedhete Irak.

“Hoe staat het leven d'r mee in het toch wat minder zonnige land?
Hier gaat het wel goed. We hebben wat betreft zon uren niets te klagen. Maar toch boek ik volgend jaar bij een ander reisbureau. Ik weet ze hebben gelijk wanneer ze deze reis aanbieden als all inn zonvakantie. Echter de hotelkamer valt iets tegen, er wordt niet iedere dag schoongemaakt, en er ligt iedere dag een partij stof/zand (van het strand je kent dat wel). Ze hebben dan wel geen wake-up call, maar desondanks gaat er iedere dag een wekker af. De ochtendgymnastiek is er zelfs bij inbegrepen. Ze noemen dat stiekem sterk! Oftewel, opdrukken, buikspieroefeningen en rugspieroefeningen. Op een ondergrond die net zo stoffig is als het tapijt op zolder.”

“Daarna tijd voor verse koffie met peuk (oh nee wij roken niet de rest wel). Dan aan het werk, wie had mij van te voren verteld dat er gewerkt moest worden?
Tussen de middag de lunch. Brood dat net zo droog is als ehhhh, wel eens een steriele gaas proberen op te eten? Gelukkig elke dag een snack, de frikadel wordt afgewisseld met de mexicano. Op het fruit heb ik niets op aan te merken. Daarna siësta, of sporten (wat een luxe). Sporten gebeurt in de airco waardoor de sportzaal niet 50 graden is maar 35. Als je dan geluk hebt en je lichaamstemperatuur is gestegen tot 42 graden kun je lekker afkoelen in de fab. Alhoewel ik lig wel aan de kant waar de airco gemiddeld 1 keer per middag uitvalt. Geeft niet hoort er allemaal bij.”

“Om 15.00 uur weer hard aan het werk. 's Middags om 16.30 een peptalk van de animator van deze reis (commandant noemen ze hem). Hij vertelt een stukje over de cultuur en gebruiken van de omgeving (rare gewoonten houden ze er hier op na, maar dat zal wel aan mij liggen), Gelukkig hebben ik daarna nog een praatje met het hele gezelschap reisleiders. Dan vragen ze hoe mijn dag was, toch aardig elke dag een de-briefingsgesprek. Daarna gaan we naar het heerlijke diner. Wat me goed doet dat ik ongeveer van tevoren weet wat we gaan eten. Om de dag rijst met doperwten, sperziebonen en worteltjes. Mislukte aardappelpuree, lekkere patat en kebab/shoawarma of iets wat op vlees lijkt. En uiteraard minstens een keer in de week de Hollandse stampot. Zuurkool vind ik heerlijk, maar dit? En de temperatuur in de eetzaal is inmiddels ook gestegen tot de temperatuur van het eten, koelt het niet af! Dat is nog eens slim.”

“In de avond heb ik nog wat bezoek van mensen. Ik weet het niet maar die komen ook al steeds langs met hun problemen, ik denk iedere keer dat ze voor de gezelligheid komen, maar minstens 75% heeft last van schimmel, zonneallergie of muggenbulten. Waarom zij mij dit nou vertellen,...he..ik ben ook op vakantie. Gelukkig na achten ga ik met mijn eigen vrienden op stap. Even een colaatje vieux, eh light drinken in de bar. Helaas moeten we dat weer zelf betalen. Daarna wil ik nog een keer de stad in, gewoon lekker ouderwets met de taxi, goede tent opzoeken, dronken worden en ’s nachts kebab eten bij de plaatselijke snackbar. Maar dit mag dan weer niet.”

“Dus doen we gewoon wat spelletjes en kletsen we een beetje of gaan een spannende film kijken ,40 days 40 nights, moet je niet doen als je hier zit en je weet dat je liefhebbende echtgenoot (oh wat zeg ik nu?) ook al meer dan 40 dagen en nachten alleen thuis zit. Hopelijk kunnen jullie hem een beetje in de gaten houden. Nee hoor dat hoeft niet wij zitten tenslotte nog in de wittebroodsweken. (nou zeg gerust, droge bruin brood weken).”

“Maar ik wil het reisbureau niet afvallen, ze doen tenslotte ook hun best. Ik heb gehoord dat ze nu nog een keer extra stunten met hun aanbieding en dat er opnieuw 60 mensen zijn die deze reis gaan maken. Gezellig! “Als ik eerlijk ben is deze uitzending precies wat ik er van verwacht had. Zand, zee en warmte. Weinig drukke spreekuren, paar auto-ongevallen en een flink schietincident. Hier had ik me eigenlijk wel op voorbereid. Ik heb een leuke fab genoot (Sylvia de apothekeres)waar ik het prima mee kan vinden, dat is wel erg belangrijk. Verder met de TADO (tandendokter), maatschappelijk werkster, psycholoog en andere arts en medisch specialisten is het gezellig.”

“Als het wat rustiger/stabieler is in de omgeving hoop ik dat ik nog een klein beetje kan zien van de omgeving. Ik wil niet teveel risico nemen uiteraard, want ik weet donders goed dat ik ondanks pistool natuurlijk niks aan verdediging kan doen als er iets gebeurt. Maar het is een kleine leefomgeving waar we nu zitten. We zijn nu bijna twee maanden verder en ondanks dat de tijd best snel gaat klinkt het nog lang voordat we naar huis gaan. Dan is het al bijna winter!”

“Nu je hier zit ga je alle gewone dingen wel respecteren die je normaal gesproken doet. En dan heb ik het met name over zelf kunnen beslissen wanneer je iets gaat doen, of zelf bepalen als je ergens heen wilt met de auto, of lekker uit eten, borrel drinken. Oftewel gewoon de vrijheid te hebben. Wanneer je bijvoorbeeld een lange reis maakt dan heb je veel minder heimwee, omdat je dan wel kunt doen waar je zin in hebt.”

“Maar ja, dit is ook mijn werk en geen vakantie. Als er de aankomende tijd geen hele gekke dingen gebeuren dan heb ik hier best een goede tijd. De houd best wel van een beetje spanning, maar ik heb gemerkt zodra het spannend wordt is het niet leuk. De bunker, de meldingen van de gewonden, de verhalen van de omgeving. Achteraf kun je zeggen of het mee viel of niet, maar nu weten we niet wat ons precies te wachten staat. Gelukkig ben ik niet diegene die voor de veiligheid moet zorgen (dat zal effe wat wezen, kunnen we beter meteen met ons overgeven aan de Ayatolla van Irak) en kan ik gewoon mijn eigen werk doen op toch een aardig veilige locatie.”

Kamp Smitty, Assamawah Irak,
Marike Ooms