Ex-drugsverslaafde over toekomst Volendam: “Over een paar jaar eet het halve dorp droog brood”

Ex-drugsverslaafde over toekomst Volendam: “Over een paar jaar eet het halve dorp droog brood”
“Die veertig moeders, die zich aangesloten hebben bij Moedige Moeders, zijn nog maar het topje van de ijsberg." Aan het woord is een Volendamse ex-drugsverslaafde: Heel
- openhartig vertelt hij hoe hij verslaafd is geraakt en hoe het daarna hem en zijn vrienden is vergaan. Om te voorkomen dat zijn openhartigheid anderen in moeilijkheden kan brengen, is besloten de naam van de 28-jarige ex-verslaafde onvermeld te laten. Ondertussen steekt hij de handen uit de mouwen om dorpsgenoten die momenteel verslaafd zijn, er van af te helpen. Hij hoopt samen met andere ex-verslaafden en de Moedige Moeders bruggen te slaan. „Ik was brugklasser toen ik begon. Het was uit nieuwsgierigheid. Op mijn veertiende snoof ik mijn eerste lijntje cocaïne. Evenals mijn vrienden gebruikte ik in het begin alleen op zaterdag. Later kwam daar de vrijdag bij en vervolgens ook de donderdag. Maar daar bleef het niet bij. Vanaf mijn 19e gebruikte ik iedere dag. Ik ben gestopt omdat ik - zeg maar - helemaal naar de klote was. Al mijn geld ging op aan drugs, zodat ik zelfs geen geld had om eten voor mijn hond te kopen. En daar trok ik de grens: ik wilde niet dat het arme beest honger leed door mijn drugsverslaving. Maar dat betekende wel dat ik op een gegeven moment zelf alleen maar brood te eten had. En mijn vriendin had uiteraard ook veel te, lijden van mijn drugsverslaving."

„Ook haar geld ging eraan op zonder dat ze uitzicht had op een normale relatie. Mijn vriendin is de belangrijkste reden dat ik gestapt ben. Ik was 22 toen ik stopte en ben er nu 6 jaar vanaf. Veel details ben ik gewoonweg kwijtgeraakt. Soms komen ze weer terug. Het gekke is dat je die jaren van het verslaafd zijn niet als weggegooide jaren beschouwt. Als je gestopt bent, haal je ook de mooie momenten terug. Maar die mooie momenten zijn alleen van het prille begin, dan gaat alles nog in de onschuldigheid." Maar daarna maakte het zoveel kapot: m'n lichaam, m'n denken, m'n doen. Het kwartje valt pas als je het probleem hebt. En dan ben je vervolgens zo lang bezig met het stoppen, voordat je echt gaat stoppen. Als ik een dag wilde overslaan om het te proberen, had een maatje al gehaald."

Kippenvel
„We gebruikten onze drugs in mijn woning. Toen we op een avond bij elkaar waren, heb ik ze uitgelegd dat en waarom ik moest stoppen. Ik krijg opnieuw kippenvel als ik het vertel. Ze stonden op en gingen zonder iets te zeggen één voor één naar buiten. De meeste heb ik niet meer teruggezien. Achteraf ben ik ze dankbaar dat ze zijn opgestapt. Anders hadden ze me blijven ophalen en overhalen. „Een drugsgebruiker leeft alleen maar voor zichzelf, zodat ik niet meer interessant was als vriend. Een vriendenploeg die gebruikt, kun je vergelijken met een krabbenmandje. Als een krab over de rand van het mandje probeert te klimmen trekken de andere krabben hem terug het mandje in. Op dezelfde manier proberen vrienden je over te halen weer drugs te nemen als je ervan afwilt. Ze gunnen het je niet dat jij clean wordt. Maar één van die vrienden help ik nu."

„Ik was eerst een lul voor hen. Nu zien de meeste wel in dat ik het destijds bij het goede eind had. Ik veroordeel zelf niemand. Want ik weet hoe het voelt als je verslaafd bent en je het gevoel hebt een ongelijke strijd met jezelf te voeren. Je weet dat het niet goed is en dat je een probleem hebt. In- een groep vrienden heb je echter ook al gauw het gevoel dat je alleen overblijft. Het geeft mij een kick om dat soort gasten te mogen helpen. Het was ontzettend moeilijk om er van af te komen. Ik ben twee jaar door een hel gegaan en vier jaar later droomde ik nog steeds van cocaine Op mijn arm zat een aapje of noem het duiveltje dat mij voortdurend probeerde te verleiden om weer drugs te nemen. Het leek écht te praten. Ook andere ex-verslaafden hebben die ervaring. Sinds ik er van af ben, ben ik niet meer naar de bar geweest. Daar heb ik niks meer te zoeken."

“Maar daar ligt ook al een probleem voor velen. Drugs is confronterend, het bepaalt je denkpatroon. Het begint bij de wil om te stoppen. Maar om te stoppen, is het het best dat je je op een bepaalde manier afzondert. In die zin dat je niet meer in het uitgaansleven komt, zodat je niet in aanraking kan komen met de drugs en die omgeving. Maar velen denken dat ze de dijk niet kunnen -missen, dat ze dan het gezellige missen. Dat dénken ze. Terwijl ze elke volgende' morgen superveel spijt hebben. Hoe ik de huidige situatie hier in Volendam inschat? Ik spreek nog veel jongeren die erin zitten, dus ik weet wat er speelt. Toen mijn vrienden en ik begonnen met drugs was het gebruik nog niet algemeen. Dat is het nu wel. Ook heel veel oudere Volendammers gebruiken. Gebruikers weten van elkaar wie wel en wie niet gebruikt. En ik kan je verzekeren dat het nog maar een kleine minderheid is die niet gebruikt. Maar gebruikers zullen het niet aan je neus hangen. Allemaal hebben ze een brevet als meesteroplichter, ze kunnen liegen dat het gedrukt staat."

Respect
„Ik heb inmiddels kennis gemaakt met een aantal van de Moedige Moeders. Ik weet een beetje wat zij voelen. Zelf heb ik drie maanden geleden het hele verhaal vertelt aan mijn eigen ouders. Dat was wel apart na zoveel jaren. Zonder dat zij het wisten, hebben ze me van de afgrond af gehouden. Uit respect voor hen ging ik niet tè ver, ging ik niet over tot het meedoen tijdens inbraken plegen. Ze vroegen me een keer: wat hebben wij verkeerd gedaan in de opvoeding? Niets. Zij hadden niets verkeerd gedaan. Ik ben bang dat het niet zoveel zin heeft om ouders in te lichten dat hun kind gebruikt. De drugsgebruiker en misschien ook wel de ouders kijken je erop aan, terwijl de gebruiker toch niet stopt. Want een gebruiker stopt pas wanneer ie naar de klote is. Maar omdat de ouders in Volendam zo zorgzaam zijn en hun gebruikende kinderen alsmaar weer opvangen en geld geven kan dat heel lang duren." „Het gevolg is dat ook de ouders, broers, zusters, man, vrouw en kinderen naar de klote zijn, als de gebruiker eindelijk zo ver is dat-ie wil stoppen. Het is dus voor iedereen het beste om gebruikers aan hun lot over te laten want dan zijn ze sneller zover dat ze willen afkicken."

„Er waren al programma's van de Anonieme Zelfhulpgroep en er zullen meer handvaten komen, ook voor ouders, want er is niet maar één handvat. Je hebt te maken met verschillende karakters, verschillende momenten en situaties. Een ouder zal het kind moeten leren loslaten. Dat is het moeilijkst, dat besef ik, maar dan moet er maar tijdelijk een rol gespeeld worden. Het is de invloed van vriendenploegen waar je in je eentje als ouder weinig vat op hebt. Het heeft daarom ook geen zin jezelf als ouder verwijten te maken als je kind gebruikt, want met opvoeding heeft het niet zoveel t emaken. Ook keurig opgevoede meisjes en jongens zie je tegenwoordig slikken en snuiven alsof het om snoepjes gaat. Ze hebben geen idee welke risico's ze lopen en ook denken ze geen last te kunnen als ze alleen in het weekend' gebruiken. Maar alle weekendgebruikers die in mijn tijd zijn begonnen, heb ik zien doorglijden. Bij mij duurde het vijf jaar voor dat ik elke dag drugs moest hebben. Mijn vriendenploeg zat in de voorhoede, zodat het grote leger gebruikers dat na ons begonnen is, nog moet komen. Maar als die over een paar jaar net als wij doorglijden, dan eet het halve dorp droog brood. Zelf trok ik de grens bij inbraak en diefstal om de drugs te kunnen betalen, daar begon ik biet aan. Maar al in mijn tijd waren er die daar anders over dachten. We gaan dus nog wat beleven in Volendam."

Kuddedieren
„Volendammers zijn kuddedieren. Ze rennen elkaar achterna, ook al is het de afgrond in. Maar of je nu alleen of met een kudde over het randje gaat, je valt even hard en dat hebben ze niet in de gaten. Pas als ze dat gaan zien, denk ik dat er iets kan veranderen. Ik heb met een aantal moeders gesproken en dan kun je ze iets meegeven van de manier van denken van hun verslaafde/ gebruikende zoon. Niet elke situatie van een verslaafde is identiek, maar ze worstelen met hetzelfde probleem, waarvoor dezelfde oplossing is. Alleen: de één trekt het, de ander niet en die moet geholpen worden. Na zes jaar ben ik nog elke dag de koning te rijk dat ik clean ben. Ik kan het wel van de daken schreeuwen. En als je uit de hel bent gekropen dan wil je ook anderen helpen. Gebruikers hebben geen idee hoeveel ze inleveren voor drugs: En veel gebruikers zijn zo verslaafd dat ze op eigen kracht niet meervan drugs kunnen afkomen, hoewel ze dat wel graag willen. Voor die verslaafden wil ik een brug slaan naar de hulpverlening, maar dat moet dan wel goeie hulp zijn. Laatst heb ik mijn ervaringen dus verteld aan de Moedige Moeders en die zeiden dat ze gesprekken voeren met een instelling in Den Haag die echt kan helpen. Zodra dat rond is, ga ik verslaafden benaderen van wie ik weet dat ze onmiddellijk geholpen moeten worden:'

Verklikken
“Ik besef dat het ook van een moeder veel moed vraagt om niet meer met de kudde mee te lopen en ziekt aan te melden bij Moedige Moeders. Pas nu ze zien dat ze met hun kind voor de afgrond staan, durven ze het lot in eigen hand te nemen. En die 40 moeders zijn nog maar het topje van de ijsberg. Intussen gaat het verhaal rond dat de moeders gebruikende jongeren verklikken. Nou, ik kan je vertellen dat die moeders genoeg hebben aan zichzelf en hun eigen ellende. Ze zijn ook niet bezig met de dealers die deze ellende hebben veroorzaakt. Daarover zeiden ze dat ieder voor zich moet weten of ze de dealer van hun kind willen aangeven. Dat kan tegenwoordig anoniem."

Wat de moeders op dit moment willen, is voorkomen dat hun kinderen in de afgrond verdwijnen. Zelf ben ik op het laatste nippertje ontsnapt aan die afgrond zodat ik blij ben dat ik daarbij kan helpen. Ik hoop alleen dat de moeders die dit lezen, en iets weten of vermoeden van hun kinderen, dit verhaal onder hun neus schuiven, zodat ze het lezen. Er is hulp en iedereen kan geholpen worden. Ik ga bijna elke zondagmorgen vroeg lopen mijn honden. Zie ik veel jongeren terugkomen van de ‘nazitjes'. Dan weet ik dat hun zondag kapot is, die van mij begint pas en wordt heel mooi..."