Pechvogel Billy Duin kan wel janken

Pechvogel Billy Duin kan wel janken
Eindelijk kwam voor Billy Duin een einde aan die lange lijdensweg. Zes maanden stond de handballer van Volendam buitenspel, door een botsplinter in zijn knie. Afgelopen zaterdag maakte de 19-jarige Volendammer dan eindelijk zijn rentree. Het ging heerlijk. In het duel met UDSV trof hij zeven keer doel. Duin was op weg naar nummer acht, maar toen ging het mis. Het talent kwam op zijn arm terecht. Diagnose: scheurtje in een bot. Voorlopig weer geen handbal voor Billy Duin.

,,Mijn wereld stortte in'', zegt de Volendammer, terwijl hij zijn arm in een mitella laat rusten. ,,Zeven seconden voor tijd gebeurde het. Een medespeler schoot tegen de lat en ik wilde de rebound maken. Dat lukte niet, en vervolgens viel ik op mijn rechterelleboog. Ik voelde meteen dat het fout zat. Mijn medespelers wilden me feliciteren, maar ik kon ze geeneens de hand schudden. Het deed te veel pijn. Mijn vader, fysiotherapeut Rob Duin, keek meteen erg zorgelijk. Toen ik zijn gezicht zag, kon ik wel janken. Dat dit nou juist mij moet overkomen, dacht ik nog. Mijn vader stuurde me door naar het ziekenhuis. Uit de foto's bleek dat ik een scheurtje in een bot had opgelopen. Vier weken rust, zei de dokter. Minimaal.''

Vier weken rust. Een eeuwigheid voor een jongen als Billy Duin, die stilzitten als een straf beschouwt. ,,Ik had al lang genoeg op de tribune gezeten. Gek werd ik ervan. Ik wilde zo graag zelf meedoen, het veld in rennen. Toen ik afgelopen zaterdag eindelijk mijn rentree kon maken, was ik de gelukkigste man op aarde. Het ging fantastisch en ik kon alleen maar lachen. Tot dat ene moment. Ik voelde me verschrikkelijk.''

Duin werd afgelopen mei aan zijn knie geopereerd. Een stuk botsplinter werd verwijderd en de handballer begon met revalideren. Toen de voorbereiding op het nieuwe seizoen begon, leek de Volendammer fit genoeg om mee te trainen. Tijdens de eerste training ging het weer mis: Duin kwam met zijn knie in botsing met een ploeggenoot. ,,Stond ik weer vier weken buitenspel.''

,,Het leek hier wel een revalidatiecentrum voor kniepatiënten'', zegt moeder Agra Duin, terwijl ze kijkt naar haar andere zoon Joey. De vier jaar oudere broer van Billy knikt. Handbalinternational Joey Duin kwakkelt al anderhalf jaar met een knieblessure. Een kalksplinter in het gewricht gooide nagenoeg het hele vorige seizoen in het water voor de 23-jarige speler van Volendam. Inmiddels is Joey Duin weer voorzichtig aan het trainen. ,,Maar ik ga pas weer voluit als ik van mijn vader groen licht krijg'', zegt Joey. ,,Ik wil zeker niet te vroeg beginnen, anders wordt het misschien alleen maar erger. Ook ik wil dolgraag weer meedoen, maar ik moet geduld hebben. Ik merk dat het beter gaat.''

Billy hoort het verhaal van zijn oudere broer aan. Hij heeft zichtbaar met hem te doen. ,,Joey was erg blij voor me toen ik mijn rentree kon maken'', weet Billy. ,,Was er tenminste nog één van de Duintjes die mee kon doen. Maar ja, afgelopen zondag zaten we thuis weer naast elkaar op de bank. Blessures, je leert er nooit mee omgaan.''

Het gaat steeds beter met zijn arm, vertelt Billy. Toch is hij voorzichtig: ,,Ik ga pas weer beginnen als ik helemaal geen last meer heb. Ik ben niet iemand die op halve kracht ergens voor kan gaan.'' Zijn broer vult hem aan: ,,Handbal is een sport waarbij je honderd procent fit moet zijn. Anders heeft het geen zin. Vorig jaar ben ik zo stom geweest om een paar wedstrijden mee te spelen, terwijl ik nog last had van mijn knie. Dat is achteraf gezien een blunder geweest.''

De geblesseerde broers krijgen veel steun van hun ploeggenoten en trainer Peter Portengen. ,,Bijna iedereen heeft gebeld, afgelopen zondag'', weet Billy. ,,Dat doet je toch wel goed. Vaak is een schouderklopje al meer dan genoeg.''

Als het aan de broers ligt, spelen ze over een paar maanden weer samen in het eerste team van Kras/Volendam. Het kan wel eens een mooi seizoen gaan worden voor de Volendamse club. ,,Op papier hebben we de beste ploeg van Nederland'', zegt Billy brutaal. ,,Vooral de terugkeer van onze neef Marco Beers is geweldig voor Volendam. Hij is onze grote inspirator, onze leermeester. Heeft jarenlang op het hoogste niveau in Duitsland gespeeld, weet alles over handbal. Ik kan zoveel van hem leren. Het mooiste van Marco is zijn bescheidenheid. Als het moet gaat hij zo op de bank zitten om een talent een kans te geven. Hij ziet zichzelf niet als een leider, maar hij wil gewoon zijn steentje bijdragen aan het succes.''

Het succes zou wel eens de landstitel kunnen betekenen. Billy Duin blijft echter voorzichtig: ,,Je weet nooit hoe het loopt, kijk maar naar ons. De selectie is breed, maar hoeveel blessures kan een ploeg opvangen? Vorig jaar waren we ook één van de favorieten, maar we haalden niet eens de play-offs. Toch denk ik dat we nu veel sterker zijn dan vorig jaar.''

Praten over handbal. Billy doet het een stuk liever dan praten over zijn blessures. Want handbal is zijn leven en daar moet alles voor wijken. Zelfs school. ,,Ik wilde vorig jaar naar de Hogere Hotelschool gaan. Toen ik vernam dat ik daarvoor intern zou moeten gaan wonen, was ik een stuk minder enthousiast. Dat zou namelijk betekenen dat ik handbal op een laag pitje zou moeten zetten. Het idee alleen al.''