Verslag lezing "Spiraal van verslaving"
Verslag lezing "Spiraal van verslaving"
Woensdag j.l. werd, op verzoek van de moeders een lezing gehouden over de spiraal van verslaving. De lezing werd verzorgd door een adviesbureau voor verslavingsvraagstukken, Mw. Joan Brands, zelf ook ervaringsdeskundige als moeder van een ex-verslaafde zoon. Er was ruime belangstelling voor de lezing, behalve een flink aantal moeders waren ook enkele AD – jongens (Anonieme Druggebruikers) aanwezig.
Joan begon haar verhaal met een uiteenzetting van cijfers uit 2001:
- 68 miljoen euro alleen al voor de verslavingszorg
- 115 miljoen euro aan algemene gezondheidszorg
- 841 miljoen euro aan justitie
- 1,5 miljoen euro door werkgevers en uitkerende instanties
- bij elkaar 2,5 miljard euro.
En ondanks dat, is er nog steeds een taboe op verslaving. Mensen verstoppen het probleem, praten er niet over, er is veel schaamte en schuldgevoel.
Hoe is de stand van zaken nu?
Heel veel mensen zijn verslaafd, of dreigen dat te raken. Slechts weinig mensen komen van hun druggebruik of drugverslaving af. De hulpverlening heeft zo’n beetje de moed opgegeven, men spreekt over “beheersbaar houden”, “geen cure maar care”. (niet genezen, maar “verzorgen”) En de overheid “gedoogd”. Een derde van de verkeersdoden is het gevolg van alcohol en drugs. En intussen komen er steeds meer druggebruikers bij.
Joan vertelde over de strijd die een druggebruiker of verslaafde moet strijden om er “vanaf” te kunnen blijven, en over de enorme problemen die ontstaan, zowel voor de gebruiker-verslaafde als voor zijn ouders, partners, omgeving. Want ouders, partners, en anderen, houden van hun kind, echtgenoot of vriend (in), en zullen alles doen om te helpen, tot zij er zelf aan onderdoor gaan. En op het moment dat je denkt “het lukt” gaat ie toch weer terug naar de dealer.
Volgens Joan vindt er bij de gebruiker/verslaafde een strijd tussen gevoel en denken plaats,
hij wil wel vrij zijn van de drugs, maar zijn denken zegt: “ach, zo erg is het niet, ik stop er wel weer mee over een tijdje”. Het leven van een druggebruiker of verslaafde wordt steeds meer een chaos, alles zullen ze doen om drugs te krijgen, ze liegen de mensen voor die om hen geven, ze stelen als dat nodig is, ook uit de portemonnee van hun eigen moeder, alles moet zich schikken naar hun egoistisch denken, en dat, terwijl de gebruiker/verslaafde daar zelf ook lang niet trots op is. Niemand van alle gebruikers en verslaafden is gelukkig, of zal het ooit worden.
Vele moeders herkenden ook in het verhaal van Joan de schuldgevoelens die je als ouder kunt hebben “wat deed ik fout?” De jongens van de AD hadden hier een antwoord op, “het zat em niet in mijn ouders, die wisten jarenlang van niets, het zat em in mijzelf”.
Terugkijkend naar deze avond: dank aan Joan, voor haar heldere uiteenzetting, respect voor de AD jongens, die hun strijd tegen de drugs gestreden hebben, en deze ook wonnen. Zij willen zich nu ook inzetten om andere gebruikers en verslaafden te helpen. Maar bovenal veel bewondering voor de moeders, die durfden voelen wat ze al zo lang wisten, en de stap maakten naar het doorbreken van een gigantisch taboe, namelijk, het druggebruik van je eigen kind.
Aan alle moeders, vaders, familie, partners, vriend(inn)en, druggebruikers en ex-druggebruikers, of andere mensen die zich betrokken voelen, doen wij een oproep: meld je aan, steun ons, doe wat, help mee. Want dit probleem is van ons allemaal, en met zijn allen kunnen wij heel veel.
Stichting Moedige Moeders.