Carrièrevrouw tussen ‘saaie pieten’

Carrièrevrouw tussen ‘saaie pieten’
De nieuwjaarsbrand heeft diepe gaten geslagen in de gemeenschap van Volendam. Maar uit de schaduwen van die inktzwarte duisternis komen nieuwe bloemen op. Slachtoffers van de brand krijgen nieuwe kansen met aangepast werk. Meteen soms verrassende creativiteit en een opmerkelijke inzet storten zij zich op een nieuwe loopbaan.

Haar toekomst? Een paar jaar in de viswinkel, trouwen en moeder worden. Dat beeld had Gerie Veerman voor ogen. Voor en na de brand. Ambtenaren zag ze als 'stoffige grijze mannen'. Als 'saaie pieten'. Inmiddels maakt ze deel uit van het ambtenarenkorps in Edam-Volendam. En weet ze wel beter. Gerie werkt met plezier en vol ambities; aan een loopbaan. Van meisje zonder toekomst tot carrièrevrouw in de dop. Lichamelijke verwondingen heeft de 19-jarige Volendamse nauwelijks overgehouden aan de brand in Café De Hemel. “Wonderbaarlijk", zegt ze er zelf van: Maar geestelijk is ze door diepe dalen gegaan. „Een vriend, een klasgenoot van me, is overleden. Daar zat ik behoorlijk mee in de knoop. Ik kon het maar moeilijk accepteren. Het laatste jaar mavo op het Don Bosco heb ik wel afgemaakt, maar de ambities waren vervlogen."

Met behulp van antidepressiva werden de problemen onderdrukt. „Maar als je daarmee stopt, moetje toch door het rouwproces. Maar begrijp me goed: ik wasblij met die pillen. Maar ik was ook blij dat ik er weer vanaf was." Gerie werkte in een viswinkel en een kledingzaak. „Maar dat gaf geen voldoening. Ik raakte zwaar overspannen en kwam bij het uitzendbureau van Gerda Tol (ook consulente namens het Anker, red.) terecht. Zij belde na een paar weken dat ze een baan bij de gemeente voor me had. In eerste reactie moest ik lachen. Ik zag het als oude stoffige ambtenaren, waar ik helemaal niet bij paste." Maar de Volendamse paste wonderwel. „De eerste dag dacht ik nog: wat doe ik hier? Maar het werd steeds leuker. Ik wilde me wel omhoog werken en heb alle klusjes die ik kreeg aangenomen. Ik had desnoods een boek overgetikt. Ik wilde laten zien wat ik kan en dat ik graag wilde."

Ze begon als receptioniste, maar is nu ook secretaresse van het college van burgemeester en wethouders. Dat inmiddels bij haar de ziekte van Crohn (chronische ontsteking dunne en dikke darm) is geconstateerd heeft haar niet uit het veld geslagen. „Het is heel leuk werk. Ik ben best een regelneef en roep sinds mijn aanstelling bij de gemeente dat ik secretaresse van de burgemeester wil worden. En tot mijn verbazing is het gelukt. Ik ben heel dicht betrokken bij het centrum waar de gemeente wordt bestuurd. En als iemand vijftig jaar getrouwd is, mag ik dat ook regelen. Dat is echt hartstikke leuk."

De nieuwe baan heeft haar kracht gegeven. “Mede door het werk ben ik zo afgeleid dat ik van de depressiviteit afkom. Ik heb niet het gevoel dat ik nog beperkingen heb. Ik denk dagelijks aan de ramp, maar ik word er niet meer mee wakker en ga er ook niet meer mee naar bed. Het beheerst mijn leven niet meer."

Toekomst
Sterker nog: de Volendamse ziet meer toekomst dan ooit. „Als klein meisje wilde ik popster worden. Later dacht ik aan werken in de viswinkel, trouwen, kindjes krijgen en dat is het. Nu wil ik carrière maken. Misschien ben ik over 15 jaar zelf burgemeester. Grapje hoor. Maar politiek interesseert me wel. En ik zou in de toekomst best secretaresse van de burgemeester van Amsterdam kunnen worden."

En van die oude stoffige ambtenaren? „Dat is helemaal niet zo. Ik pas er prima tussen en heb fijne collega's, die veel begrip hebben voor mijn problemen. En ik voel me bevoorrecht, e-mail veelvuldig met de burgemeester. Welke 19 jarige kan dat nou zeggen? Ik heb geleerd dat waar een wil is, een weg is. Als je iets belangrijk vindt, moet je het doen. Dit werk heeft me sterker gemaakt. Ik heb walt bewezen en ben trots op mezelf. Ik een carrièrevrouw in de dop? Eigenlijk wel en daar heb ik nooit van durven dromen."