Jan Smit verovert eigen Volendam
Jan Smit verovert eigen Volendam
Wonderlijk, hoe dingen werken. Toen jan Smit vrijdagavond voor een publiek van tienduizend man ergens ver weg stond te zingen, was er van spanning niks te merken. Gewoon optreden, met de routine van een ster. Zaterdagavond stond hij voor een zaal met 'maar' tweeduizend bezoekers. En moest hij toch even zweten, vooraf. Want dit was in zijn eigen kritische Volendam. Dat hem na afloop omarmde. „Applaus van mijn dorp, voelt beter dan een nummer één-hit."
„Dit is kippenvel", zegt hij voor hij zaterdag het toneel opstapt. „Bijna iedereen in de zaal ken ik. Dat geeft alles een extra lading. Nergens moet ik ze meer overtuigen dan hier."Maar dat lukt hem. Tijdens het concert slaat Volendam de brug tussen respect en bewondering. Want respect hadden ze wel voor jan Smit. Een jongen van achttien jaar met volle zalen en gouden cd's in Duitsland telt mee, in het dorp. Al is het maar om zijn grote BMW-van-het-succes, waar ze in het statusgevoelige Volendam toch graag even naar kijken.
Kindersterretje
Maar dat respect wil nog niet zeggen dat ze in eigen dorp fans van hem waren. Want jan Smit, dat was toch dat kindersterretje met dat liedje voor zijn oma? Bij zijn optreden van zaterdag schudt hij alle gevestigde oordelen van zich af. Met nieuw repertoire, pakkende covers en de uitstraling van een popidool regisseert hij dat nuchter Volendams respect uitgroeit tot regelrechte bewondering. Zoals de zanger op het podium de omslag van kindster naar artiest onderstreept, bewijst ook zijn publiek die nieuwe koers. Ze zijn er nog wel, de dames op leeftijd die geen schlagerfestival overslaan, maar we zien toch vooral jongeren in sporthal Opperdam. Een nieuwe aanhang die het fan-zijn openlijk belijdt met petjes, T-shirts en sjaaltjes met de naam of het portret van Jan Smit.
Beide stromingen drommen zich samen rond het podium. Zoals Gre Bont, een veertiger die met een hele vriendinnenclub vooraan staat. Alle nummers zingt ze mee. Vertederd, door jan. „Vooral omdat hij zo'n net pak aan heeft." Even verderop Cindy Zwarthoed, een blondine van twintig. Met een vriendinnenclub gekomen „omdat jan zo'n lekker ding is". Net als ze hierover details prijs wil geven ontstaat er tumult in de zaal. Iemand gooit spannend blauw textiel richting de artiest. Cindy: „Dan hoef ik toch niks meer uit te leggen?'
De buitenwacht mag best vinden dat zijn Nederlandstalige repertoire (met 'Ik wil een blondine met een limousine') wat recht-op-en-neer is, zijn publiek komt gewoon voor Jan-zoals-ie-is. Jan, die tegen middernacht trakteert op een beatversie van 'Ik zing dit lied voor jou alleen' en André Hazes eert met een gevoelig 'Zij gelooft in mij'. Het licht gaat uit en tweeduizend hoofden dromen weg. Even lijkt de uitverkochte sporthal een intiem kapelletje.
Met covers is Jan Smit het allerbeste als hij samen met de Tribute to the Cats Band oude successen van deze Volendammer formatie zingt. En dat doet hij. De zaal gaat ervoor uit zijn dak. Ook voor Nick Schilder (van Idols) en Simon Keizer (tweede stem van jan Smit) die zich bij het concert indrukwekkend presenteren als duo en voor het Magical Trio dat laat zien méér te zijn dan alleen een toevallige kermisact.
Zo wordt het - met Koos Alberts als tussenact - een avond als etalage voor toptalent van
achter de dijk. En Volendam zag dat het goed was.