Vastberaden zoektocht naar een dochter

Vastberaden zoektocht naar een dochter
Twee donkere ogen kijken je aan. Mooie ogen. „Maar een beetje somber", zegt Fred Sier. De foto staat in schril contrast met de vrolijke kiekjes van de neefjes en nichtjes die de kamer sieren. Toeval? Feit is dat Sier veel verdriet heeft gehad om het'meisje achter de ogen'. Hij probeert sinds 1991 in contact te komen met zijn dochter Melanie.

De datum, 1 april 1991, staat in zijn geheugen gegrift. Het is de laatste keer dat Fred Sier zijn dochter zag. De Volendammer praat bijna zakelijk over zijn pogingen haar te vinden. Heeft het over een uit de hand gelopen hobby. Relativeert zijn verdriet. Maar soms valt het masker. „Ze is nu zestien jaar. En uit liefde geboren, laten we dat niet vergeten." Maar met de liefde tussen moeder en vader ging het minder goed. Een scheiding volgde in 1ggo. Evenals een gevecht om de voogdij, waarbij heftige beschuldigingen werden geuit. „Ik zou een slechte invloed op mijn kind hebben, houd het daar maar op", stelt Sier. „Maar die beschuldiging is weerlegd en er is een omgangsregeling gekomen. Een keer in de twee weken had ik mijn dochter. Tot april 1991."

Zoeken
Sindsdien loopt de Volendammer, zoals hij het zelf uitdrukt, 'achter de feiten aan'. „Ben ik op zoek en heb ik haar nooit meer gesproken." Zijn ex-vrouw en dochter vertrokken naar Canada. Contact met zijn voormalige schoonouders, die als tussenpersoon de alimentatie innen, zit er niet meer in. „Dat is helemaal misgegaan. In mijn ogen zijn die mensen niet voor rede vatbaar."
Toch is de alimentatie de enige troef die hij in handen heeft. „Door af en toe niet te betalen kun je soms wat forceren. Daardoor ben ik onder meer in het bezit gekomen van een aantal foto's van Melanie." Later, toen hij hoorde dat het gezin in zool uit Canada naar Nederland was gekomen, probeerde hij via de bestuursrechter inzage in de schooldossiers van zijn dochter te krijgen. Een verzoek dat ook door de Raad van State is afgewezen.

Crimineel
Maar Sier, die via internet ook (tevergeefs) in Canada zocht, geeft de moed niet op. Hij zoekt naar andere manieren om in contact met zijn dochter te komen. Ofschoon het soms een zware wissel op zijn leven trekt. „Ik voel me soms een crimineel als ik op zoek ga naar mijn dochter en bij de rechtbank of een hoorzitting van de gemeente sta. Het lijkt alsof je bij voorbaat verdacht bent." Hij heeft heel wat teleurstellingen moeten slikken. Neem z6 mei 2002. „Ik ontdekte bij toeval dat ze terug waren in Leeuwarden. Ik ben toen diezelfde avond met mijn vriendin in de auto gestapt. Maanbij Den Oever zijn we omgedraaid. Het was al donker en we realiseerden ons datje dan niet zomaar even binnen kunt vallen. De volgende dag zijn we alsnog gegaan. De fiets achterin de auto. Toen ik op de fiets de straat in reed, gierden de zenuwen door mijn keel. Maar er bleek niemand thuis. Het gezin was een dag eerder verhuisd. Geen idee waar naartoe. Daarom heb ik geprobeerd de schoolgegevens op te vragen. Mijn hoop was via de school voorzichtig contact te maken."

Verjaardag
Sier moet echter weer verder. Wat het met hem doet? „Ik ben haar sinds 1991 kwijt, in de loop der tijd vervlakt alles een beetje. Maar er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk. Die gevoelens worden rond haar verjaardag meestal intensiever. Maar het leidt meestal tot nieuwe energie om haar te zoeken. Ook de kerstdagen, sinterklaas, Nieuwjaar zijn rotperiodes." Maar hij heeft ook hoop. „Ik hoop dat mijn dochter eens tegen een vriend aan loopt die zegt: 'Hé, waar is je vader?'. Want ze heet nog steeds Sier, voor zover ik weet. Ze heeft haar achternaam niet veranderd. Daar klamp ik me aan vast. Of dat ze haar naam gaat zoeken of de mijne op internet. Daarom heb ik ruimte op mijn website (www.homepages.hetnet.nl/fsier gereserveerd. Mijn website is al eens bezocht vanuit Canada."

Maar aan ludieke acties, in Engeland beklom een wanhopige vader in Batman-kostuum Buckingham Palace, waagt hij zich niet. Hij ziet meer in de 'gematigde' Stichting ouders Zonder Omgang (www.Stozo.nl). „Ik doe veel kennis op via de stichting. Zoals een ander misschien profijt heeft van mijn bevindingen." Troost vindt hij in de spaarzame foto's die hem zijn toegestuurd. „In de ene zie ik een droevig gezicht. Een andere is met skateboard. Daar spreekt sportiviteit uit. Andere foto's ga je uitvergroten in de hoop een huisnummer te achterhalen. Dan wordt het een puzzel waaruit je gegevens over ie kind probeert te halen. Anderen zeggen dat ze op me lijkt. Ze was eerst blond, maar wordt nu donkerder. Dat was bij mij ook zo. Daar ben ik trots op." Sier prijst zich echter gelukkig dat zijn werkgever begrip heeft voor zijn situatie. Hij kan zich in zijn sportbeoefening (schaatsen, triathlon, fietsen) goed afreageren. „En ik verkeer in de gelukkige omstandigheid dat we mogen passen op neefjes en nichtjes. Dan zie je kinderen opgroeien zoals jouw dochter dat heeft gedaan", zegt de Volendammer. „Dat is een hele troost. Ook omdat mijn vriendin en ik zelf niet de gelegenheid hebben gekregen van moeder natuur om kinderen te krijgen."