Mathieu Boots, van sushi terug naar paling

Mathieu Boots, van sushi terug naar paling 
Nooit meer respectvol buigen voor het publiek. Mathieu Boots heeft Japan voorgoed in zijn hart gesloten, maar de gewoonte om het publiek ook na een kansloze nederlaag te bedanken, zal hij niet missen. ,,Het is geen pretje om alle tribunes langs te moeten als je net met 4-0 hebt verloren'', zegt de 29-jarige West-Fries die na de winterstop terugkeert bij FC Volendam. Volledig ontworteld voelde Mathieu Boots zich al toen hij vier jaar geleden na een seizoen FC Volendam zijn geboortegrond verruilde voor het grauwe Mechelen. Bij de plaatselijke KV vierde de Lutjebroeker weliswaar een kampioenschap in de tweede klasse, maar een sprookjeshuwelijk tussen Boots en België werd het nooit. De voormalige Europese topclub ging failliet en sleurde in de noodlottige financiële val al haar werknemers mee.

De werkloze voetballer vluchtte - op zoek naar een club én vooral inkomen - naar Japan. ,,Andere opties waren er toen gewoonweg niet. Van Mechelen had ik al geen tijden mijn geld gehad en bij Yokohama kon ik een contract voor een half jaar tekenen'', blikt de voetballer terug. ,,Het was echt een noodgreep. Ik vond België al ver weg, laat staan Japan. Een half jaartje doorbijten en dan gauw weer terug naar Nederland, dat was de bedoeling. Mijn hart juichte absoluut niet toen ik de eerste keer in het vliegtuig stapte. Mijn vrouw was zwanger van de tweede en bleef met onze dochter in Nederland.''

Nu verruilt Boots het land van de sushi weer voor het dorp van de paling. Is hij bij FC Volendam terug op het startpunt van zijn betaalde carrière. De nieuweling van destijds is inmiddels een gelouterde prof met koffers vol rijke levenservaringen in zijn bagage. De 'noodgreep Japan' werd namelijk een gelukzalige episode in een toch al opmerkelijke voetballoopbaan. ,,Vijf jaar geleden voetbalde ik gewoon nog bij Hollandia. Bij de amateurs. En kijk wat ik inmiddels allemaal heb meegemaakt? Ik ben nog lang niet uitgevoetbald, maar een mooi buitenlands avontuur heb ik al achter de rug.''



De liefde voor Japan ontlook vanaf het moment dat Boots in Tokio de eerste keer voet aan de grond zette. ,,Ik werd opgehaald door een delegatie van de club. De hele ontvangst gaf me direct al een goed gevoel. De warmte van de mensen heeft me vanaf het allereerste begin enorm aangesproken. Japanners zijn heel gedienstig, hebben veel respect voor elkaar. Al slaat dat ook wel eens te ver door. Zeker in de sport. Voor emotie is weinig plek. Als je een keer een wegwerpgebaar maakt naar de grensrechter krijg je direct een gele kaart. Maar het is helemaal waar dat Japanners altijd klaar staan om iets voor een ander te doen. En dan zonder er iets voor terug te verlangen. Daar kunnen we hier in Nederland absoluut iets van leren.''

Op de eettafel van het appartement in Lutjebroek, dat de voetballer altijd heeft aangehouden, liggen relikwieën uit zijn jaren bij FC Yokohama. Japanse voetbalkaartjes met zijn beeltenis, een oorkonde voor beste speler van het jaar maar ook dankbrieven vol loftuitingen en superlatieven. ,,Allemaal van fans. Japanners zijn gek op het schrijven van brieven. Ik heb er stapels van gekregen.'' Opvallen doet ook een fotoalbum met prachtige actiefoto's van Boots in het helblauwe shirt van Yokohama. ,,Kreeg ik van een persfotografe nadat ik bekend maakte dat ik weg ging bij de club. Ik had haar nog nooit gesproken, maar ze kwam speciaal langs om het te brengen. 'Een afscheidscadeautje', zei ze. Keurig in een album. Dat zou hier toch nog nooit gebeuren?''

Hij was populair bij de kleine club uit de Japanse tweede divisie. ,,Ik kende de beste start die ik me maar kon wensen. We speelden uit in Sapporo, in een schitterend overdekt stadion. Uitverkocht met 30.000 mensen en met de mooiste grasmat die ik ooit heb gezien. Na vijf minuten maakte ik al een doelpunt. Met het hoofd uit een corner en later had ik ook nog een assist. We wonnen met 1-3 en ik werd uitgeroepen tot man van de wedstrijd. In het stadion van de tegenstander nog wel. Ook dat gebeurt in Japan.'' Dat Boots langer dan het beoogde halfjaar zou blijven, werd snel duidelijk. ,,Met de week ging ik beter in mijn vel zitten. Ik speelde altijd, was afgelopen seizoen zelfs speler van het jaar. En als verdedigende middenvelder werd ik ook nog eens clubtopscorer met acht doelpunten. Bovendien kon ik het uitstekend vinden met onze Duitse trainer, Pierre Littbarski. Een fantastische kerel. Heel menselijk. Kwam hij zomaar weer met een cadeautje voor de kinderen aanzetten of met een mp3-speler vol met muziek voor mij. Toen Littbarski dit seizoen bekendmaakte bij Yokohama te vertrekken, vond ik het ook tijd om weer eens ergens anders te kijken. Ik kon best bijtekenen en er was ook belangstelling van andere Japanse clubs, maar we wilden graag terug naar Nederland.''

Het gezin Boots verlangde vooral naar meer leefruimte. ,,Iedereen hier vindt Nederland al ontzettend druk, maar in Japan is het nog veel erger. Yokohama is misschien wel de prettigste stad voor buitenlanders om te wonen, net even minder hectisch dan Tokio. Maar ook daar was alles zó ontzettend krap.'' Een anekdote, die bij het stel een brede glimlach om de monden tovert, illustreert het chronische gebrek aan vierkante meters. ,,Toen Wendy met de kinderen na een half jaar ook naar Japan kwam, kreeg ik een nieuw appartement. Heb ik de club gevraagd om een extra bankstel en een salontafel. Kwam allemaal keurig, alleen paste het er met geen mogelijkheid in. Hebben we de tweezitter maar in een hoek van de slaapkamer gezet. En dan woonden wij eigenlijk nog heel riant in vergelijking met Japanse gezinnen. Daar is het heel gewoon dat iedereen op een matje in de huiskamer slaapt.''

Dat het appartement in Lutjebroek een enorm contrast vormt, blijkt uit de weidse gebaren van de voetballer. ,,Hier is het al zo veel ruimer.'' En zelfs dit onderkomen is naar Nederlandse maatstaven te klein bevonden. ,,Alles is nog gloednieuw. We hebben hier ook nauwelijks gewoond. Toen we het kochten waren we nog met z'n tweeën, maar inmiddels zijn we met z'n vieren. We komen één slaapkamer te kort, dus hebben we net een ander huis gekocht hier in het dorp. We zijn druk aan het klussen. Twee onder een kap, met een tuin. Dat is in Japan volkomen ondenkbaar.''

Maar ook sportief was het volgens Boots een ideaal moment voor een terugkeer. ,,Ik ben 29 jaar. Als ik nog twee jaar in Japan blijf spelen, is iedereen mij in Nederland echt helemaal vergeten. Kan ik zeker niet terug. Bij Volendam kenden ze me nu nog. Toen ik via-via hoorde dat de club interesse in mij had, ben ik daar meteen op ingesprongen. Had ik al snel Job Dragtsma aan de lijn. Dat was een fijn gesprek.''

Boots stuurde een dvd met beelden van zichzelf naar de club waar hij zijn profloopbaan begon. ,,Wim Jonk belde me op en zei dat hij onder de indruk was van het niveau. De Japanse competitie is onderschat, omdat niemand er ooit beelden van ziet. De verschillen tussen de eerste en tweede divisie zijn er heel klein, veel kleiner dan hier. Je hebt een paar topclubs die er bovenuit steken, maar daarna ontloopt het elkaar niet veel. Dat zie je altijd in de beker, dan worden de J1-clubs bij bosjes uitgeschakeld door clubs uit de tweede divisie.''

Hij is gegroeid als voetballer, vindt Boots, die zijn handtekening zette onder een contract voor tweeëneenhalf jaar. ,,Ik weet zeker dat ik er een betere speler ben geworden. Aanvankelijk speelde ik in Japan centraal in de defensie, maar de laatste anderhalf jaar vooral als verdedigende middenvelder. In die rol voelde ik mij uitstekend thuis. Omdat ik altijd hard werk, kreeg ik bij Yokohama altijd veel waardering. Zeker van het publiek. Japanners houden van harde werkers. Maar dat is in Volendam echt niet veel anders. Ook daar houden ze ervan als je je best doet.''

Begin januari vertrekt Boots met Volendam naar het trainingskamp in Spanje
,,Zit ik toch weer in het vliegtuig. In Japan vlogen we met de club altijd veel. Ik ben blij dat ik daar straks vanaf ben. Maar het is voor mij natuurlijk wel lekker om met een trainingskamp te beginnen. Kan ik een beetje mijn plaats in de groep zoeken. Volendam heeft het goed gedaan tot nu toe, ik zal toch een plek moeten verdienen.'' Boots zal Japan missen, maar koestert momenteel vooral het vertrouwde leventje in West-Friesland. ,,Elke ochtend een glas karnemelk drinken. Goh, wat heb ik dát gemist.''