Moedigste Moeder van Volendam

Moedigste Moeder van Volendam
Slechts een half jaar hadden de Moedige Moeders nodig om drugs in Volendam bespreekbaar te maken. Letterlijk een cultuuromslag. Een periode waarin het leven van initiatiefneemster Gary Kok op zijn kop werd gezet. Van anonieme moeder tot gewilde gast op radio en televisie.

Gary Kok heeft het druk. Razend druk. De interviewafspraak wordt verschoven vanwege een gesprek met de wethouder en vertegenwoordigers van het centrum voor verslavingszorg Parnassia. Als we dan aan tafel zitten, rinkelt de telefoon. Weer een televisieprogramma, 'B & W' van de Vara ditmaal; dat haar als gast uitnodigt. Kok wimpelt het verzoek af. „ Ik doe het alleen als het nut heeft, sla bijna alles af. Paul de Leeuw en Pieter Storms belden ook. Daar doe ik zeker niet aan mee. Ik ga niet de draak steken met de Moedige Moeders en de Volendamse jongeren. Alleen als een programma een ontwikkeling kan veroorzaken, bijvoorbeeld dat er betere zorg wordt ingekocht, ga ik er op in." Hoe anders was het interview in mei - het eerste dat ze gaf. In de anonimiteit van haar dakterras gaf ze - onder de verzonnen naam Marie en zonder foto – haar relaas. Een tikje onzeker, maar vol passie en strijdlust. Ze wilde de drugs in Volendam aanpakken, het probleem bespreekbaar maken, andere moeders helpen. En vooral vechten voor haar verslaafde zoon Ruud.

Dagtaak
Met Ruud gaat het inmiddels de goede kant op. En de Moedige Moeders kregen landelijke bekendheid. Gary Kok, inmiddels het boegbeeld van de groepering, heeft er een dagtaak aan overgehouden. „Er bellen en mailen mensen uit heel Nederland. Allemaal kreten om hulp. En dat alleen omdat iemand het initiatief heeft genomen. We hebben heel veel los gemaakt, ook buiten. Volendam. Wat dat betreft is de missie geslaagd."

Het initiatief van de Moedige Moeders heeft inmiddels navolging gekregen in Spakenburg. Ze hoopt dat overal in Nederland moeders van gebruikers aan de bel trekken. Maar Kok beperkt zich tot het geven van advies. Ze heeft haar handen vol aan Volendam. De voorgenomen studie Spaans vertalen heeft ze op de lange baan geschoven. „Ik heb nog bergen werk te verzetten en ben er bijna 24 uur per dag mee bezig. Er zijn besprekingen met instanties, ik volg congressen en sta ouders en media te woord. Ik verwaarloos mijn man, maar die kan gelukkig wel wat hebben. Ik dacht echt: ik stort me hier een jaar op en dan trek ik me terug. Maar ik heb al wel het besef dat het na een jaar nog niet allemaal op de rit staat. Eigenlijk kan ik niet meer terug. Al was het niet de opzet dat het zo'n intensieve klus zou zijn. ,Ik had gehoopt dat anderen het voortouw over zouden nemen. Ze willen wel meewerken hoor, maar niet met hun kop in de krant."

Terwijl de reacties in het dorp haar zijn meegevallen. „Daar was ik wel bang voor, daarom wilde ik eerst anoniem blijven. Ook vanwege mijn zoon. Maar afgezien van een paar slechte op internet, heb ik louter positieve reacties ontvangen. En mijn zoon zit inmiddels in Schotland om af te kicken en dat gaat heel goed. Ik zie weer een toekomst voor hem. Dat heeft me rust gegeven, ben niet meer zo gestrest. In Volendam dacht men eerst: waarom brengt ze dit naar buiten? Maar we moeten gewoon zorgen dat er volwaardige aandacht komt voor een groot probleem. En dat is helemaal niet negatief. Wij doen hier tenminste wat aan ons probleem. De gebruikers hoeven niet bang te zijn, daar doen we het juist voor."

Een belangrijke drijfveer om door te gaan is het succes. „We zitten op het goede spoor. De gemeente begint dat ook in te zien. En beseft dat dit een probleem is dat ze zelf moet aanpakken. We zien inmiddels het licht aan het einde van de tunnel. Als dat niet zo was, dan was ik vermoedelijk al gestopt. Ik ben blij dat we bijvoorbeeld een goede partner hebben gevonden in Parnassia, want de Brijder Verslavingszorg heeft die kennis niet. Dat hebben ze ook zelf toegegeven, dat ze eigenlijk alleen. verstand hebben van heroinevérslaving. De Brijder werkt ook niet met het twaalf-stappenplan. Wat scheelt, is dat als wij iets roepen, veel mensen denken: ach die moeders. Maar als Parnassia het ook roept, dan maakt het indruk."

Commotie
Als Moedige Moeder wordt Kok geconfronteerd met veel leed. „Ik spreek dagelijks mensen, die niet weten waar ze heen moeten. We houden dat intern, maar ik ben zo'n onmetelijk verdriet tegen gekomen. Vrouwen die hun kinderen kwijtraken en daar zelfs met hun man niet over kunnen praten. Mensen die niet weten hoe ze er mee om moeten gaan. En er is geen opvang. Voor dat laatste hebben we inmiddels kunnen zorgen. De mensen kunnen ergens terecht."

Maar een held? „Nee, zo zie ik mezelf niet. Ik moest gewoon iets doen om mijn zoon te redden. En heb nooit beseft hoe veel commotie daar van zou komen. Soms zijn er dagen dat ik het zelf ook niet zie zitten. Maar dan kom ik altijd iemand tegen die me een schouderklopje geeft. Veel van dat soort opmerkingen hebben me echt geholpen. Ik ben zelfs eens 'onze Pim Fortuyn' genoemd. Ach, dat was goed bedoeld. Waar ik echt naar verlang? Een avond naar bed zonder drugsproblemen. ja, ik heb af en toe een pilletje nodig om te kunnen slapen. Ik word door mijn omgeving gelukkig goed opgevangen. En geloof me, er zijn heel veel ouders in Volendam die dat niet hebben."