Een reisverslag uit Phuket - zondag 9 tot woensdag 12 januari (foto's)
Een kort reisverslag uit Phuket (van zondag 9 tot woensdag 12 januari 2005)
Zondag vroeg aangekomen in Bangkok, de eerstvolgende binnenlandse vlucht naar Phuket, ca. 9.00 uur in de ochtend, was afgelast: geen aanbod van passagiers. De volgende vlucht, pas om 5 uur in de middag, had bijzonder weinig passagiers: 8 in totaal, in een vliegtuig voor meer dan 200 passagiers. Dit wordt nog het grootste probleem voor Phuket. Het seizoen is verloren en het is nog maar de vraag of het toerisme ooit weer hetzelfde niveau zal bereiken. De ramp die deze mensen heeft getroffen is dus nog lang niet voorbij.
Eind vorige week zijn in Rawai de beloofde enveloppen met geld rondgedeeld, zodat de mensen zich voorlopig geen zorgen hoeven te maken over de eerste levensbehoeften en aan het werk kunnen met het opknappen van de boten. Omdat er slecht wordt geregistreerd wie bij wie hoort en hoeveel kinderen van wie zijn, ja zelfs de vraag of de tweede vrouw ook een tweede gezin betekent, was het een behoorlijke opgave om dat in goede banen te leiden. We bemerkten echter al snel dat het pessimisme omsloeg in optimisme. Overal zag je kleine initiatieven, er waren zelfs schippers die meteen hun bootje begonnen op te knappen, met de schaarse middelen die beschikbaar waren.
Afgelopen zondag heeft een Nederlandse dame die ook begaan was met wat de vissers was overkomen, een serie foto's gemaakt van alle boten, van de beschadigingen en van de schippers waarvan de boot helemaal was vergaan. Hiervan zijn ook videobeelden gemaakt, die ons te zijner tijd ter beschikking zullen worden gesteld.
Maandag was niet zo'n fijne dag. Wel hebben we de mensen die dag laten weten dat de kosten van reparatiemateriaal door ons vergoed zouden worden. Dat konden ze echter niet geloven. De dag verliep erg rommelig en iedereen ging zo'n beetje zijn eigen gang. Samenwerken hadden deze mensen al lang niet meer gedaan en dat brak ze nu op. Maar al snel kregen ze in de gaten dat het zo niet moest en dat de coördinator ter plaatse, een man met ervaring en net als wij vrijwilliger, de zaak in handen moest nemen.
Volledige ommekeer
Dinsdag bracht een volledige ommekeer. De coördinator had al gezorgd voor een botentimmerman. Vervolgens organiseerde hij samenwerkingsverbanden en maakte hij goede afspraken met de vissers over hulp aan andere vissers als hun eigen boot af zou zijn. Er was een kleine partij hout aangekomen, maar dat was vooraf al besteld en eigendom van 10 mensen. Jan heeft het voor elkaar gekregen dat die partij in principe voor iedereen beschikbaar kwam. Gelijk kwamen we er ook achter hoe we aan meer hout konden komen en werden de samenwerkingsverbanden uitgebreid.
De eerste boot, zeg maar bootje, kwam gereed en Jan betaalde de materiaalkosten. (De vissers moeten overigens allemaal een klein deel zelf betalen.) Plotseling gonsde het in het dorp dat het toch echt waar was en dat er echt werd uitbetaald. Er ontstond toen een spirit en geestdrift waarvan Jan zei dat het vele jaren geleden was dat hij de mensen hier zo positief en geestdriftig had gezien. Er zijn ook nogal wat toeristen langsgekomen, die stuk voor stuk tot de conclusie kwamen dat je de ellende in het dorp op een afstand niet kunt zien. Alleen als je de moeite neemt dichterbij te komen wordt het probleem pas in zijn volle omvang zichtbaar. Vandaag, woensdag, zijn er weer wat uitbetalingen gedaan. De vissers is nu ook beloofd dat we hetzelfde zullen doen met de motoren, die deels verloren zijn gegaan en deels een zware reparatiebeurt moeten ondergaan.
Dat was het zo'n beetje. Ik kan wel een boek schrijven over alles wat ik de afgelopen heb gezien en gehoord, maar voor het moment laat ik het hierbij.
Groeten en tot een volgende keer.
Joop Veerman