Reisdagboek “Help vissers van Rawai aan een nieuwe toekomst” (18 en 19 januari) (foto's)

Reisdagboek “Help de vissers van Rawai aan een nieuwe toekomst” (18 en 19 januari)

Dinsdag, 18 januari
Al eerder waren we op de hoogte gebracht van de vrees dat Ko Siray, een voorheen relatief welvarende vissersgemeenschap, door gebrek aan aandacht mogelijk het kind van de rekening zou kunnen worden. Nadat we onszelf uitgebreid hadden laten informeren over de huidige situatie in Ko Siray, kwamen we tot de slotsom dat de nood van dien aard was dat financiële hulp gerechtvaardigd was. We besloten de 200 gezinnen in dat dorp dezelfde financiële bijdrage te geven (± 40 euro per gezin) zoals we dat eerder al hadden gedaan in Rawai, Ko Lanta en Sapham. Tegelijkertijd zou het verblijf in Ko Siray ons de gelegenheid bieden om vast te stellen of behoefte bestaat aan structurele hulp, en zo ja, hoe we hieraan een bijdrage zouden kunnen leveren.

Ons schoolbusje werd vol gestouwd met mensen uit Rawai, die de gelegenheid te baat namen om hun kennissen in Ko Siray weer eens te ontmoeten. De vorige avond al hadden Karel, Jan, Tjin en ik de 200 enveloppen met financiële inhoud gevuld. Toen we arriveerden in het dorp zat de hele gemeenschap al opgesmukt op ons te wachten. Onze informant had zijn werk goed gedaan, we hoefden niets te organiseren. We konden beschikken over een namenlijst van alle woninkjes en werden geassisteerd door een paar mensen die de presentielijst tot in de perfectie in de gaten hielden. Om de beurt werden de mensen naar voren geroepen en mocht ik aan elk afzonderlijk de envelop overhandigen.

Het werd al vrij snel een gezellige boel en het was overduidelijk dat de mensen hier in een goede harmonie met elkaar samenleven. Desgevraagd was iedereen in dit dorp het er over eens dat de goed functionerende Phujaj (een soort B&W in één persoon, een hoog ontwikkelde dame die zelf ook op het ministerie van visserij heeft gewerkt) in belangrijke mate hiervoor verantwoordelijk is. Ook het feit dat dit dorp haar eigen gemeentedienst heeft, draagt hier toe bij. Dat deze dame in staat is om instanties te interesseren voor het belang van de inwoners van haar dorp moge blijken uit het feit dat twee vertegenwoordigers van het Ministerie van visserij op hetzelfde moment ook rondliepen, om de schade aan de huisjes op te nemen. Ook had de Phujaj een substantiële bijdrage voor het repareren van de boten weten los te krijgen, door dit ministerie uitbetaald en wel. Helaas bleek ook overduidelijk dat de interesse voor Rawai, ook bij deze overheidsvertegenwoordigers, ver te zoeken was. Ze hadden er nog nooit van gehoord en hadden ook geen tijd om zich daarmee bezig te houden.

Nederlandse hulpverlener vol lof over daadkracht Volendam
Vrijwel direct na de overhandiging van onze “uitkering” kwam er een vrachtwagen een gigantische hoeveelheid rijst brengen, gevolgd door een andere wagen met allerlei kruiden en specerijen. Die leveringen waren overigens afkomstig van een Amerikaanse particuliere instantie, ”Food for Hungry”. We hebben met de begeleidende dame gesproken, die overigens pas vandaag aankwam, en zijn tot de conclusie gekomen dat hun organisatie in sterke mate dezelfde doelstelling en manier van werken heeft als de onze, zij het dat zij gelijktijdig de bijbel verkondigen. Besloten is dat wij hier verder geen activiteiten zullen ontwikkelen, tenzij mocht blijken dat dit alsnog noodzakelijk is. De Phujaj weet ons te vinden. We hebben daar nog een interview gegeven voor de Finse TV. We hebben uitgelegd waarom we in Ko Siray waren en aangegeven dat we uit Volendam afkomstig zijn. Ook een Nederlandse hulpverlener die zich richt op Ko Pi-Pi was vol lof over de daadkracht achter de Volendamse hulpactie.



Terug in Rawai merkten we helaas nog steeds niet meer van de overheid dan het bijna dagelijks opnieuw invullen van formulieren. Alle hulp is tot op heden afkomstig van particulier initiatieven, als het onze. Het gaat heel goed met de reparatie van de bootjes, elke dag komt er wel één gereed. Bijna nog meer plezier doet het ons om te zien hoe de samenwerking hier steeds vastere vorm krijgt. Na wat wij zagen als een samenscholing gelijk elke andere hier, kwam er een applaus uit een groep jonge volwassenen. Het bleek een oprichtingsvergadering te zijn geweest, in de geest van wat ik me herinner uit de Volendammer geschiedenis, “Het Patronaat” genaamd. Toen we doorhadden wat zich hier ontwikkelde, kregen Jan en ik op slag een brok in onze keel. Hoe treffend was de vergelijking met Volendam.

Feiten en leugens rond de Tsunami
Het is ons bekend dat Bangkok Post, DE krant van Thailand, op dit moment met een grootschalig onderzoek bezig is naar feiten en leugens rond de Tsunami. Er wordt bijv. wereldwijd gesteld dat er erg veel koraal door deze tsunami vernietigd zou zijn. Dat blijkt ook het geval te zijn. De werkelijkheid is echter ook dat veel koraal al ver voordien vernietigd was, door de toeristenindustrie om ruim baan te maken voor toeristen. De toeristenindustrie heeft er alle belang bij om te voorkomen dat de verdenking op hen valt.

Ook de grootschalige visvangst (met explosieven) was in het verleden een belangrijke veroorzaker. De toeristenindustrie is in de aanval gegaan, door de Tsunami de schuld te geven. Maar de plaatjes die ze als “bewijs” tonen, laten meestal lang afgestorven koraal zien. Het zou zo mooi zijn als deze ramp ook een startpunt is om anders te leren omgaan met de natuur, met respect voor het moois dat de natuur te bieden heeft. Ik mag hopen dat zoiets ook het gevolg mag zijn van deze ramp. Overigens is het nog niet te laat om het koraal te redden. De vissers, en met name de duikers onder hen, weten ook van plaatsen waar het koraal, na het verbod op het gebruik van explosieven, zich in een paar jaar al dusdanig had hersteld dat het weer doenlijk was om er te vissen op de traditionele manier.

Woensdag, 19 januari
Ik heb besloten om deze dag hoofdzakelijk te wijden aan het verslaan van mijn dagboek.
Over Rawai valt tot op heden niet veel meer te vertellen dan dat het er verrassend goed gaat. Het lijkt wel of men de jarenlange apathie over hun lot van zich heeft afgeworpen. Enthousiasme en daadkracht is hiervoor in de plaats gekomen. Vanmorgen is er weer een grote lading hout afgeleverd voor de boten. Ook het zgn. dekhout zat erbij. De jonge volwassenen hadden opnieuw een bijeenkomst. Wie weet waar dit allemaal toe kan leiden.

Ook hulp aan Thai-schippers
Typende weg kom ik opnieuw niet toe aan mijn zonnebad. Ik begin er overigens steeds minder problemen mee te krijgen. Het verhaal van het spannende boek, waar ik middenin blijk te zitten, komt hier als vanzelf bij me langs. Ook Jan komt even overleggen. We zijn tot de conclusie gekomen dat we goed vat hebben op alle lopende zaken en dat we onze hulpverlening kunnen uitbreiden. Het plan is opgevat om ook de Thai-schippers op het strand van Rawai te gaan steunen. Ook zij hebben inmiddels het vertrouwen verloren in een goede afloop van hulp via de dorpsoudste van Rawai. Hier zijn voorlopig 15 beschadigde boten geteld en zo’n 6 die verloren zijn gegaan. Morgen gaan we de hulp aan de Thai-schippers opstarten.

Net als we doen voor de Chao Lee-vissers van Rawai, zullen we ook een oplossing zoeken voor de Thai-schippers wier boot verloren is gegaan. Dankzij de inzamelingsactie beschikken we over financiële middelen, zodat dit moet kunnen. Jan z’n vrouw zegt echter veel-betekenend: “nieuwe boten staan nog in het woud”, wat zoveel wil zeggen als: die moeten nog gebouwd worden. Helaas zijn alle botenbouwers op dit moment aan het repareren. Onze botenbouwers waren trouwens helemaal niet aanwezig. In verband met een moslimfeest gaan ze pas aanstaande maandag weer aan het werk.

Het was een vreugdevolle gebeurtenis dat, vandaag voor het eerst sinds de tsunami, de zee haar kalmte heeft teruggevonden. Er beginnen overal weer activiteiten te komen op zee. Ook de Chao Lee die (nog) over boten beschikken, hebben afgelopen nacht weer gevist met, naar ik begrepen heb, een goede vangst.

Joop Veerman