Aart de Ruijter heeft wolken nodig!

Aart de Ruijter heeft wolken nodig!
Je hebt van die mensen waarbij je rustig achterover kunt leunen wanneer zij aan een verhaal beginnen. Aart de Ruijter is zo’n type. Vraag hem naar de zin of onzin van het zweefvliegen en je krijgt gegarandeerd een prachtverhaal. Binnen huize de Ruijter gaat namelijk heel wat vrije tijd in het zweefvliegen zitten. Hoe is het eigenlijk zover gekomen? “Tja, dat is een lang verhaal. Neem een lekker bakje koffie en ondertussen maak ik een beginnetje.”

“Ik was bezig bij een klant die een foto met een zweefvliegtuig aan de muur had hangen. Ik vroeg hem of hij aan zweefvliegen deed en nadat hij dat bevestigde gaf ik hem te kennen dat ik dat ook best wel eens wilde proberen. Een paar uur later hing ik boven Arnhem en nog diezelfde middag had ik twee lessen gevolgd. Ik vond het onaards mooi en wist direct; dit is het! Vrij in de lucht en het ook nog een betaalbare sport. Bij de club op Terlet hebben ze 12 kisten ter beschikking en voor een slordige € 800 per persoon ben je een jaar onder de pannen. Inclusief lessen. Dat is dus best te doen. Toch?”

Van wolk naar wolk
Hoe gaat dat zweefvliegen eigenlijk in z’n werk? Als leek krijg je het idee dat die toestellen lichter dan lucht zijn. “Ik kan je verzekeren dat dat niet het geval is maar ja, een vliegtuig zonder motor zou daarom volgens ons gevoel ook direct omlaag moeten tuimelen, terwijl dat ook niet hoeft. Bij het zweefvliegen wordt je eerst met het toestel omhoog getrokken door een jeep of door een motorvliegtuigje. Je stuurt het toestel vervolgens in de richting van de eerste de beste stapelwolk omdat daaronder zich warme lucht (cumulus) bevindt die het toestel omhoog lift (het zgn. ‘tanken’) tot vlak onder aan de wolk. Van daaruit zoek je de lucht af naar een andere stapelwolk en laat je het toestel in die richting afglijden.

Tussen de beide wolken zit geen opstuwende warme lucht waardoor het toestel geleidelijk omlaag zakt. Dat varieert boven Nederland zo tussen de 1 à 3 meter per seconde. Zodra je onder de tweede wolk zit pikt de warme lucht je weer op en ga je in cirkels met een diameter van zo’n 100 meter weer omhoog tot vlak onder wolk nummer twee en van hieruit zoek je weer naar een geschikte wolk nummer drie. Op deze wijze kun je afstanden overbruggen van vele honderden kilometers maar kan je - als het tegen zit - ook stranden na 300 meter. Te weinig lift.”

Examen
Je gaat natuurlijk niet binnen een week lessen zelfstandig met een zweefvliegtuig op stap? “Dat kan je vergeten. Je lest uitvoerig en langdurig op onderdelen zoals aërodynamica, voorschriften, navigatie, instrumenten, meteo en constructie. Daar doe je dan weer theoretische en praktische examens in en blijf je toch zo af en toe met een instructeur vliegen om scherp te blijven. Goed leren vliegen bestaat niet alleen uit aanleg maar ook uit harde arbeid waar veel tijd in gaat zitten.

Pyreneeën
Door de overbevolking van het luchtruim boven Nederland blijft de beschikbare zweefvliegruimte beperkt. Een trend die het echtpaar de Ruijter zorgen baart. Gelukkig zijn ze de gelukkige bezitters van een huisje in de Franse Pyreneeën met op een acceptabele afstand een vliegveldje voor zweefvliegtuigen. Van daaruit zijn inmiddels al veel tochten boven het bergmassief gemaakt, al zijn die toch flink wat pittiger dan de kortere ritjes boven Nederland, Duitsland of België. “Er kunnen dagen zijn dat de turbulentie heftig is en je bij het opstijgen al de grootste moeite hebt het toestel stabiel te houden. Daarnaast kan je daar op de warme lucht wel 6 tot 7 meter per seconde omhoog vliegen. Dat voel je hoor. De mooiste momenten zijn die wanneer de wind door de berghellingen omhoog wordt gestuwd en het zweefvliegtuig hier bovenop tot 6 à 7 kilometer hoogte wordt meegevoerd. “Je kunt dan rustig een boekje gaan lezen en de instrumenten laten voor wat ze zijn want de wind doet dan al het werk. Dat is pas echt kicken!”