‘Echte ramp is nog niet voorbij’ (foto)
'Echte ramp is nog niet voorbij' 
Joop Veerman van de stichting Kinderen van Rawai reisde drie weken geleden naar Phuket, Thailand om - samen met zijn daar woonachtige broer Jan - hulp te verlenen aan het door de tsunami getroffen vissersvolk Chau Lee. Het grootste probleem voor Veerman was het vertrouwen winnen van de achterdochtige vissers. Toen Veerman in het Thaise dorp Rawai aankwam, zag hij dat de Chau Lee 'angstig en apathisch' waren. ,,Ze waren zonder vertrouwen in enige goede afloop. Radeloosheid: wie kan ons hier uithelpen?''
Ook in de hulp vanuit Volendam bestond aanvankelijk maar weinig vertrouwen. ,,Degene die te maken hebben gehad met de overheid in Thailand zijn helemaal murw geslagen. Elke keer weer moeten zij formulieren invullen, keer op keer. Daardoor zijn ze ontzettend achterdochtig of de hulp wel voor elkaar komt.'' Veerman probeerde, samen met zijn op Phuket woonachtige broer Jan en zijn andere broer Karel, praktisch te werk te gaan door direct geld te verdelen. ,,Wij hebben er een week over gedaan om de juiste methode te vinden.'' Eerst moest er uitgezocht worden hoeveel van de vissers van de Chau Lee aanspraak konden maken op een vergoeding voor eerste levensbehoeften. ,,Mijn broer Jan en zijn medewerkers hebben van alle gezinnen de gegevens opgevraagd. Daaruit kwam een gigantische stapel papieren. Toen hebben we een poging gedaan de werkelijkheid te achterhalen.''
Een lastige zaak: op de lijsten stonden mensen die al overleden waren of gezinnen waarvan de kinderen niet bestonden. ,,We konden uit de papieren wel halen hoeveel woningen er waren. Per hoofdbewoner hebben we één envelop gegeven, zodat zij voor de eerste maand genoeg geld hadden om van te leven.'' Veerman was nadrukkelijk bij het verdelen van het geld aanwezig om te zorgen dat er niets aan diverse 'strijkstokken' blijft hangen. ,,Heel veel mensen hebben er baat bij dat de uitkering via hen verloopt, zodat zij er ook wat aan over houden'', zegt hij omzichtig. ,,Als dat niet gebeurt, kunnen zij het je heel moeilijk maken.''
Na de eerste hulp begon de stichting met het opknappen en aanschaffen van boten voor de getroffen vissers. Daarbij maakten de gebroeders Veerman keiharde afspraken. ,,Het gaat op onze manier, en niet anders.'' Bij het bedrijf waar de benodigde materialen besteld werden, konden de vissers alleen terecht als zij een getekende goedkeuring hadden. Nog een eis was dat de vissers gingen samenwerken. Een heikele kwestie, omdat er onder hen soms jarenlang rancune bestond over gebeurtenissen uit het verleden. Voorlopig is de samenwerking onder de bevolking tot stand gekomen. ,,Maar voor hoe lang, dat weet ik niet.'' Met hulp van een Thaise zakenman zijn er al acht boten aangeschaft en timmerlieden gevonden om alle boten weer vaarklaar te maken.
Welvaart
Met de hulpverlening probeerde de stichting de relatieve welvaart te herstellen in Rawai. Alhoewel, welvaart? ,,De huisjes waarin zij wonen, bestaan uit een paar latten met golfplaat ertegenaan. De planken op de vloer liggen los van de grond, want in het regenseizoen staat het helemaal blank.'' Er is geen stromend water, vaak geen elektriciteit en ook geen riolering. ,,Je kunt je voorstellen wat dat voor infecties oplevert.'' Met het herstellen van de vissersvloot is de Chau Lee nog lang niet gered. ,,Er is een deel dat de vangst zelf opeet. Een ander gedeelte verkoopt de vangst aan hotels en restaurants. Maar er is geen toerisme, dus klapt de prijs van de vis in elkaar.'' Zolang er geen hotels zijn, blijven die toeristen weg. En die vormen op Phuket de voornaamste bron van inkomsten. Veerman: ,,Daarom zeg ik: de echte ramp is nog niet voorbij, maar is nu aan het plaatshebben.''