De “Snuif-avond”
De “Snuif-avond”
Vorige week dinsdag was ik aanwezig bij een voorlichtingsavond in de aula van het Don Bosco-college, georganiseerd door de Moedige Moeders. De opkomst was indrukwekkend, zelfs als je die niet vergelijkt met het debacle bij een vorige keer (niet door de MM). Deze keer waren er zeker 150 tot 200 personen. Afgaand op de reacties van de aanwezigen waren het voor het merendeel ongeruste ouders, bij wie langzaam maar zeker het besef is gegroeid dat hun kinderen gevaar lopen op manieren waar ze te weinig weet van hebben.
De avond begon met een geluidsband. Een interview, gemaakt voor de Wereldomroep, met uitspraken van al dan niet verslaafde jongeren en hun ouders, kriskras door elkaar gemonteerd. Sommige uitspraken (met name die van sommige ouders) waren aandoenlijk naief, andere, vooral jongere stemmen, waren onopgesmukt realistisch, wat een ontregelend effect had. Je kon een speld horen vallen. Dit waren geen Hagenezen, Amsterdammers of kansarme minderbedeelden. Dit waren Volendammers, dit was eigen, dit waren onze buren die in dat zo herkenbare en onnavolgbare “Volenlands” met mokerslagen grote barsten sloegen in het hier zo gekoesterde beeld van fris, onbedorven plattelandsdorpje.
Schokkend
Het vervolg en middenstuk van de avond was gereserveerd voor een even meeslepend als ontnuchterend verhaal van een arts van Parnassia -een verslavingsinstituut- en een Netwerkuitzending over het Mistral-project, toegespitst op verslaafde jongeren. Hier werd een boekje opengedaan over het sluipende van middelengebruik, de rol van alcohol en de verwoestende lange-termijn-effecten. De zaal was geschokt door de jonge leeftijd waarop de jongeren in kwestie verslaafd waren geraakt (12, 14) en de nette milieu’s waaruit zij afkomstig waren. Voor het geval de aanwezigen het gevoel mochten krijgen dat dit wel erg was, maar dat het tenslotte wel over Den Haag ging en niet over ons, was de afsluiting van de avond in handen van Martin, een authentieke en zeer autochtone Volendammer die op 14-jarige leeftijd was begonnen met middelengebruik. Deze ervaringsdeskundige schetste op indringende wijze hoe grenzen steeds verder opschuiven tot er geen weg meer terug is.
Complimenten!
Het was een indrukwekkende avond en de Moedige Moeders verdienen niet alleen een compliment voor hun moed, maar ook voor de organisatie. Het programma was zeer goed uitgebalanceerd en de aanwezigen kregen zonder opsmuk of zedeprekerij veel en vaak schokkende informatie te verwerken, te meer vanwege de rustige en evenwichtige wijze waarop deze werd opgediend. Een indrukwekkende prestatie van een club die nog maar zo kort bezig is.
Jan Tuijp
VVD