Dagboekverslag `Een nieuwe toekomst voor de vissers van Rawai´ (9 - 17 februari) (foto's)
Dagboekverslag `Een nieuwe toekomst voor de vissers van Rawai´ (9 - 17 februari)
Woensdag 9 februari
In de lokale Engelstalige krant, de Phuket Gazette, verschijnt voor het eerst een kritisch geluid over de falende Thaise overheidshulp aan de zeezigeuners. Zeezigeuners vertellen in het artikel dat ze nog steeds geen overheidssteun hebben ontvangen, ondanks het feit dat ze vele aanvraagformulieren hebben ingevuld. De chef van de verantwoordelijke lokale gemeente-instantie verweert zich met het argument dat hulpfondsen voor Rawai al op zijn en dat hij wacht op meer geld van hogerhand: 'Ik heb geprobeerd de mensen uit te leggen dat ze geduld moeten hebben, maar sommigen van hen begrijpen dat niet....' Gelukkig verloopt de hulpactie vanuit Volendam ondertussen gesmeerd.
Zaterdag 12 februari
Anderhalve maand geleden reed Jan naar het palendorp Sapham met veertig enveloppen-met-inhoud: voor ieder huishouden was er 2000 bath ofwel 40 euro, met de groeten uit Volendam. De bewoners waren totaal overdonderd. Een dag later deelden Karel en Ann Veerman 250 enveloppen uit aan de inwoners van Rawai. Ook daar ontving ieder huishouden 2000 bath. Daarna kwam de structurele hulp op gang: het herstellen van de vloot, zodat de vissers weer konden vissen en voor hun eigen inkomsten konden zorgen. Wat volgde mag een klein wonder heten. Dankzij een goedgeoliede hulpactie verkeert de vloot van Rawai nu in een betere staat dan ooit. In Sapham worden op dit moment de huizen hersteld en nieuwe, veilige looppaden aangelegd.
In de periode waarin dat wonder geschiedde, konden de zeezigeuners echter nog niet uitvaren en was er verder ook geen werk voor ze te vinden. 40 Euro per huishouden, daar moesten ze het al die tijd mee doen, want verdere hulp was er nauwelijks. En hoewel de meeste boten gerepareerd zijn, wachten veel nog op de laatste afwerking voordat ze de zee op kunnen. Daarom besloot Jan de bewoners van Sapham en Rawai nog een keer te helpen met 40 euro per huishouden. Gister deelde hij het geld uit in Sapham, vandaag kreeg Rawai een financiële injectie. Vanochtend vroeg had hij tegen een dorpeling gezegd dat er 's middags geld zou worden uitgedeeld, een uur later was heel Rawai al in rep en roer. Om te voorkomen dat de zeezigeuners het idee kregen dat Jan hen uit eigen zak betaalde, wilde hij het geld niet zelf geven. Hij vroeg mijn vriendin Maya Frijn en haar vriendin Ingrid Robers (beiden afkomstig uit Amsterdam) deze taak op zich te nemen.
Toen we in het dorp arriveerden, heerste er een opgewonden spanning. De dorpelingen hadden zich bij een Nutsgebouwtje middenin het dorp verzameld. Er werd een tafel op een podium opgesteld, waar de dames achter plaatsnamen. Jan pakte de microfoon en vertelde de verzamelde dorpelingen hoe Volendam met hen meeleeft en hen wil helpen. Vervolgens werden een voor een de namen afgeroepen van de mensen die een envelop konden ophalen. Sommigen maakten een diepe buiging, anderen kusten het geld, sommigen waren te trots om enige emotie te tonen maar konden een glimlach toch niet onderdrukken.
Dinsdag 14 februari
Jan vertrekt voor de tweede maal naar het eiland Ko Lanta, waar ook zeezigeuners in moeilijke omstandigheden verkeren. Hij keert enthousiast weer terug. Veertig boten waren er door de vloedgolven beschadigd en nu worden - met Volendamse hulp - de laatste vier gerepareerd. Jan heeft ook daar enveloppen-met-inhoud achter gelaten. Het valt me op dat de zorgelijkheid die in het begin bij hem overheerste, plaats begint te maken voor euforie. De eerste dagen en weken van de hulpactie werd Jan geconfronteerd met organisatorische moeilijkheden, pijnlijke dilemma's over wie wel en niet recht op hulp had en simpelweg de ongelooflijke werkdruk: er waren dagen dat hij geen tijd had om te eten en maar een paar uurtjes per nacht sliep. Nu loopt alles soepel en worden de resultaten van alle inspanningen zichtbaar.
Donderdag 17 februari
Aan het strand van Rawai ruikt het naar vers hout en klinkt het geluid van hamers en slijptollen. Timmermannen werken met vereende krachten aan het herstellen van de laatste boten. Het zijn ambachtslieden van de oude snit: met beitels en bijlen hakken ze iedere gewenste vorm uit de ruwe brokken hout. De naden in de scheepsromp worden nog met hamer en breeuwijzer met draden hennep gebreeuwd. Even verderop zet een zeezigeuner een hagelnieuwe boot in de lak. Het is een van de zes kleine boten die de afgelopen week uit Krabi zijn aangekomen. De man wijst naar de restanten van een boot op het strand: 'Dat daar was mijn oude boot, dit is mijn nieuwe.' Hij geeft liefdevolle klapjes op de boeg. Straks krijgt hij er ook nog een nieuwe motor bij. Over een week hoopt hij te kunnen uitvaren.
Jan kijkt tevreden naar de zinderende activiteiten in het dorp. Hij wijst op de boten die in de baai voor anker liggen. 'Er zijn er al een paar uit vissen geweest. Kijk eens hoe diep ze liggen, ze zitten vol met vis. Dat betekent dat er gelukkig weer families goed aan het verdienen zijn.'