De Zeestraat
De Zeestraat
Als ik tegenwoordig in de Zeestraat kom, is dat niet meer de vertrouwde Zeestraat van voorheen. Het is de Zeestraat waarmee men van alles van plan is. Voor mij is het een oude man geworden waarvan het naderende einde al op het gezicht te lezen staat en die binnenkort niet meer bij ons zal zijn. In een meedogende bui heb ik al eens aan euthanasie gedacht. Want reken maar dat zo’n straat ook aan het leven kan lijden. Ik denk wel eens dat ik die pijn kan voelen, al weet je natuurlijk nooit zeker of dat nu de pijn van de straat zelf is, of de pijn die het naderende afscheid ook voor mij oplevert.
Ik heb het nooit een mooie straat gevonden. Het is de vraag of de Zeestraat ooit een jeugdig uiterlijk heeft gehad. Je kunt zien dat ze nooit zachtzinnig met die straat zijn omgesprongen. Die straat heeft geen gemakkelijk leven gehad. Eigenlijk is de Zeestraat te breed voor een straat. Ook al zou je de huizen langs de Zeestraat hoger maken, dan blijft hij nog te breed. Het is eigenlijk een straat van niks. Door zijn bescheiden karakter en uiterlijk geeft hij echter wel glans aan zijn omringende omgeving. Die naam, Zeestraat, die past niet meer bij hem. Vroeger leidde hij rechtstreeks naar de Zuiderzee. Sinds die er niet meer is, heeft de naam zijn betekenis verloren. En de straat zelf ligt hij er ook wat verloren en onbestemd bij. Eigenlijk past hij daar niet meer. We zouden hem kunnen verhuizen naar Egmond, of beter nog naar Beverwijk. Daar ziet bijna alles er zo uit. Daar kan onze vertrouwde Zeestraat zijn zelfvertrouwen terugwinnen als hij weer dicht bij zee ligt en de zilte geur er van kan ruiken.
De Zeestraat leidt naar het Europlein. Ook al weer zo’n naam waarvan ik denk: als het een afspiegeling is van onze gevoelens voor Europa, dan is hij daar op zijn plaats. Grote naam, armetierig plein. Ik stel voor dat we ook die naam verhuizen. Het beste past hij op een grote rotonde, bijvoorbeeld die aan het einde van de Zeddeweg. Altijd vol beweging, typisch Europa. Met een beetje fantasie liggen het Don Bosco en het Medisch Centrum aan het nieuwe Europaplein. Daarna kunnen we beginnen om de overige rotondes de naam van een van de Europese landen te geven. Over een tijdje hebben we vast rotondes genoeg daarvoor. Het oude Europaplein noemen we dan voortaan Drogisterijplein. Een mooie oude ambachtelijke naam, die door toeristen op prijs zal worden gesteld. Denk daar niet te licht over. Proef die naam eens op uw tong: Drogisterijplein. Smaakt goed denk ik, iets tussen salmiak en pepermunt in. Smaakt veel beter dan Europlein, dat is een naam die naar niks smaakt.
Dan hebben we ook nog een nieuwe naam voor de Zeestraat nodig. Dijkstraat, is mijn voorstel. Een logische naam want hij leidt naar de Dijk. Waar denkt u aan bij de naam: Dijkstraat. Dat is toch een naam die verwachtingen oproept. Geen moderne verwachtingen. Dijkstraat is geen naam waarbij je patattenten, winkels met duikuitrustingen en cafetaria’s verwacht. Ja, in Beverwijk zou dat nog kunnen, maar hier niet. Hier moet zo’n naam eerbied oproepen. Dijk, dijken, polders, dijkhuisjes, ruimte, authenticiteit, strijd tegen het water, visserij en ga zo maar door. Het museum is dan alvast een goed begin van de Dijkstraat en kan dus op zijn plaats blijven. De Dijkstraat en het Drogisterijplein, die namen moeten de trend zetten, de fantasie prikkelen, een nieuw imago creëren. Een imago dat de richting aangeeft voor toekomstige ontwikkelingen.
Dat is hard nodig. Want de enige fantasie die ik daar de laatste tijd zie rondwaren is te vinden achter de met eurotekens gevulde ogen van projectontwikkelaars. Het is bekend dat hun fantasie nooit veel verder gaat dan hun bankrekening en verder alleen wordt gebruikt om u knollen voor citroenen te kunnen verkopen. Laat ze hun gang gaan en dan zal blijken dat ook een mooie naam als Dijkstraat een vlag op een modderschuit wordt. Nee, dan kunnen we het beter meteen “GBW-allee” noemen. GBW voor GrootWinkelBedrijf, want dat zijn de enigen die de huren van projectontwikkelaars kunnen betalen. Als u dat net als de huidige coalitie de beste oplossing vindt, dan leg ik me daar bij neer. Maar voor u afscheid neemt van de Zeestraat, die Dijkstraat zou kunnen gaan heten, moet u daar nog een keer heen. Start bij het begin, loop tot het einde en daarna wandelt u weer op uw gemak terug. Ondertussen tuurt u af en toe door uw wimpers en stelt u zich voor dat u aan beide zijden van de weg winkeltjes met flatjes er boven ziet. Als u aan het einde bent gekomen, snapt u wat ik bedoel. Het kan niet. Die straat is gewoon te breed om ooit echt gezellig te worden. Het zal nooit een straat worden waar je gezellig winkelt, hooguit een straat om haastige boodschappen te doen. De straat heeft gewoon niet in zich om ooit de Ramblas van Volendam te worden.
Ik ben er dan ook van overtuigd dat die winkeltjes daar niet moeten komen. Die moet je laten ontstaan in het gebied ten noorden van de Zeestraat. Daar zijn er al een aantal en dat zou je voorzichtig, met begrip voor het gebied, langzaam moeten laten groeien. Dat worden leuke, kleine en gezellige winkelstraatjes. Zoiets als Edam, maar dan met winkeltjes. Omdat de investeringen daar niet zo hoog liggen, is het een kansrijk gebied voor winkeltjes die geen topomzet per vierkante meter hoeven te halen. Dus is er plaats voor ambachtelijke winkeltjes, antiekzaakjes, speelgoedwinkeltje en af en toe een klein restaurantje. Dat creëert gezelligheid. Gezelligheid trekt volk, volk brengt omzet, omzet brengt werkgelegenheid, werkgelegenheid brengt welvaart. Wat willen we nog meer! Zag u dat gezelligheid eindigt in welvaart!
De Zeestraat, de toekomstige Dijkstraat, moet alvast een beetje op die sfeer gaan vooruitlopen. Vooralsnog betekent dat: niet teveel aan doen.
Peter Louter