De verdediger en de aanvaller, ze worden het nooit eens
De verdediger en de aanvaller, ze worden het nooit eens
Ze worden het nooit eens, de verdediger en de aanvaller. Sterker, als het er op aankomt, staan ze lijnrecht tegenover elkaar. Volendam ziet alleen maar de kansen, Dragtsma de risico's. De club ziet alleen de (Volendamse) kwaliteit, de trainer voornamelijk de tekortkomingen. Dat kon niet goed gaan. Na negen maanden al is Dragtsma uit Volendam vertrokken. Als er gesproken moet worden in termen van schuld, dan mag de club zich dat aantrekken. Het bestuur moet immers precies hebben geweten wie er dit seizoen over de vloer kwam. Dragtsma proefde nooit de erkenning en steun voor zijn 'andere' manier van spelen. Volendam verwijt de trainer feitelijk dat hij zichzelf is gebleven. En dat, terwijl het zelf veranderde. De doelen werden - hoe opportunistisch - naar boven bijgesteld op basis van een onwaarschijnlijke serie fortuinlijke overwinningen. Job Dragtsma is verdediger van huis uit. Dat is ook zijn stijl van coachen. Zo geeft hij ook invulling aan zijn elftal. Eerst de bal, dan naar voren, maar wel voorzichtig.
In Volendam vinden ze dat maar niks. De dorpsclub heeft door de jaren heen een mooie traditie opgebouwd van verzorgd, maar ook aanvallend voetbal. Een traditioneel zeer kritisch publiek is de waakhond over het kostbare erfgoed. Dat heeft Dragtsma de laatste maanden, en afgelopen maandag in het bijzonder, mogen ervaren. Witte zakdoekjes en spandoeken met weinig vleiende teksten lieten aan duidelijkheid niets te wensen over. Het volk van Volendam pruimt het voetbal van Dragtsma niet langer. Het werkte bijna een half seizoen redelijk. De winst zat echter in de geluksserie, vanaf de zomer. Het gaf Dragtsma een voorsprong op de critici. Maar hij wist ook dat het geluk een keer zou opraken. En hij vreesde, geheel in zijn stijl, wat er dan zou gebeuren. Het was bijna een zelfvervulde profetie.
De uitwedstrijd tegen Haarlem was waarschijnlijk het breekpunt. Dragtsma was als de dood voor een dolksteek. Hij bouwde tegen deze 'luizenploeg' alleen op zekerheden. Het leverde een afschuwelijke 0-0 op. Maurice Buijs is ongewild het lijdend voorwerp voor de twist tussen de aanvaller en de verdediger. Dragtsma houdt Buijs op de bank. Buijs moet altijd spelen, vinden ze in Volendam. De middenvelder kan heel goed voetballen, zegt de trainer, als-ie de bal heeft. Zoals de Volendammers dat eisen van hun voetballers. Maar Dragtsma gaat in zijn beleving van voetbal uit van het tegenovergestelde. Wat gebeurt er bij balverlíes?
De aanvaller en de verdediger zullen elkaar in ieder geval niet in Volendam vinden.