De Strontkar
De Strontkar
Beste Loek Kras. Het valt me altijd weer op hoe bij discussies in Volendam de strontkar zo makkelijk van stal gehaald wordt. Jij doet dat ook, al noem je het beschaafd: de drekbak. Ik citeer maar uit je stuk van 16 maart waarin je me gebood op te houden met leuteren. Ik beweerde dat het onnodig is dat kinderen uit één gezin soms naar verschillende scholen gaan.
Jij schreef als reactie: “ Je hebt een verdeelcommissie in Volendam resulterend onder het gezag van de SKOV, die je maar wat graag verteld zouden hebben hoe ze hun werk doen. Hoe gigantisch veel werk aan het verdelen zit en hoe veel problemen dat oplevert. Ze houden stug vol in het belang van leerlingen van de basisscholen in Volendam. Ze verdienen echt die bak drek niet die jij zo misplaatst over hen uitstort”.
Dat is natuurlijk geen tegenargument, Loek, het is een emotioneel geladen beschuldiging. Toen ik je meeslepende woorden las, kreeg ik het even te kwaad. Maar niet om de reden die jij denkt. Ik ben niet opgevoed in goedgelovigheid. Ik geloof dat je kritiek mag hebben op mensen die hard werken, indien die kritiek gerechtvaardigd is. Bovendien geloof ik al helemaal niet dat hun werk zo moeilijk is als jij ons wil doen geloven.
Ik zal een tipje van de sluier oplichten. Toen ik het eerste geval onder ogen kreeg waarin kinderen uit één gezin naar meerdere scholen moesten, snapte ik er niets van. De ouders hadden hetzelfde verhaal te horen gekregen als wat jij hierboven vertelt: dat de commissie er alles aan doet om dat te voorkomen, maar dat er soms geen andere oplossing is. Ik verklap nu alvast dat dit grote flauwekul is. Ik zag dat pas nadat ik meerdere gevallen had verzameld van kinderen die niet naar de school van hun zus of broertje konden, of van kinderen die niet naar de dichtsbijzijnde school konden. Ja, toen vielen de schellen me snel van de ogen. Bij het SKOV besodemieteren ze de kluit.
Het verhaal is heel simpel. Die verdeelcommissie hanteert een aantal simpele beslissingsregels. Die betreffen ‘voorrang’ en ‘doorschuiven’, bijvoorbeeld aan de hand van postcodes. Die regels zijn zo eenvoudig dat ik vermoedelijk wel vijfenvijftig Volendammers kan vinden die vindingrijk genoeg zijn om daar een feilloos computerprogramma voor te vervaardigen. Dat computerprogramma doet, als de nieuwe lichting kinderen is ingevoerd, in een paar uur al het werk, inclusief het printen van de brieven aan de ouders. De commissie hoeft ze alleen nog maar in een enveloppe te stoppen.
Ik zal nog iets verklappen. Het vergt maar één enkele parameter in dat programma om er voor te zorgen dat kinderen uit één gezin wél naar dezelfde school kunnen gaan. Maar het gebeurt niet. Nee, we moeten het sprookje slikken over hoe ingewikkeld en complex dat allemaal is voor die mensen van de verdeelcommisie. Die volgens jou ‘in het belang van het kind’, hun ondankbare werk maar stug vol blijven houden. Je hebt ze bijna heilig verklaard, Loek. Maar jij weet, of zou moeten weten dat je de mensen knollen voor citroenen verkoopt. Ik wil volgende week het tipje van de sluier nog wel wat verder oplichten om de ouders in Volendam duidelijk te maken hoe ze door jou en de SKOV bij de neus worden genomen. Ik stort helemaal geen bak drek uit over die zielige mensen. Ik peuter alleen maar aan een geheim dat jij en de SKOV maar al te graag strikt geheim willen houden.
Weet je wat zo moeilijk is aan het werk van die mensen. Ik zal het verklappen. Ze werken met een paar eenvoudige regels, alleen moeten ze die star, rigide en zonder aanziens des persoons hanteren. Heel moeilijk is het dat ze hun hart voor schrijnende gevallen moeten kunnen sluiten. Ja, die mensen vinden het ook wel moeilijk om kinderen uit één gezin naar verschillende scholen te sturen, of het kind uit een eenoudergezin dat zowat achter een school woont, naar een school vijf straten verderop te sturen. En omdat die mensen van de verdeelcommissie bereid zijn om dat werk voor de SKOV op te knappen, verklaar jij ze heilig.
Wat ben jij eigenlijk voor een leraar, Loek? Jij had, als ‘doorbraak-Volendammer’ al jaren geleden bij de SKOV met de vuist op tafel moeten slaan om te eisen dat kinderen uit één gezin allemaal naar de zelfde school moeten kunnen gaan. Dat is pas echt in het belang van het kind! En het is al helemaal niet moeilijk om dat technisch te realiseren.
Maar jullie doen het niet. Omdat jullie bang en laf zijn. Stel je voor dat Marietje bij haar broertje en zusje op school mag. Wat moet je dan met Marleentje, die in dezelfde straat woont en ook graag naar die school wil en niet mag, omdat die regels voor haar nou eenmaal zo uitvallen. Daar kun je gedonder van krijgen. En dat willen jullie niet. Lekker makkelijk.
Als het niet hier gebeurde, maar laten we zeggen in China, zouden we het staatsdirigisme, absolutisme of centralistische planning noemen. De belangen van het collectief gaan boven de belangen van het individu. Maar omdat het hier in Volendam gebeurt, mogen we er niets van zeggen. De goegemeente moet maar geloven dat het om een schier onoplosbaar probleem gaat. Het wordt gemystificeerd, typisch Volendams. Zo maak je jezelf ‘untouchable’. De Volendammers laten zich gewoon op hun kop zitten door een stel rakkers zoals jij.
Het wachten is op een zelfbewuste Volendammer die een keer naar de rechtbank stapt om af te dwingen dat zijn kind naar een school kan die zijn ouders kiezen. Dan ontploft het systeem.
Ze zullen hem wel een tijdje met de nek aankijken, maar dat geeft niet. Over tien jaar vernoemen ze uit dankbaarheid een school naar hem.
Ik nodig ik je graag uit volgende week eens open en transparant uit te leggen hoe het nou zit met die plaatsingsregels en uit te leggen waarom kinderen uit één gezin soms niet naar dezelfde school kunnen. Niet weer jokken, hoor!
Peter Louter