Zelfs Van Breukelen kan lachen in Volendam
Zelfs Van Breukelen kan lachen in Volendam
Schaterend slaat Hans van Breukelen zichzelf op de knieën nadat hij voor de zoveelste keer is gepasseerd. Een ongebruikelijk beeld voor de doelman die in het geheugen staat gegrift als bloedfanatiek en een slecht verliezer. Maar Van Breukelen typeert precies waar het bij Volendam na 6uuuh om gaat: plezier en amusement.
Want dat misverstand wil Esther Binken wel even uit de wereld helpen. Volendam na 6uuuh, het evenement dat dinsdagavond voor de vierde keer werd gehouden, is geen liefdadigheidsactie voor de slachtoffers van de nieuwjaarsbrand in 2001. Daar zit natuurlijk wel de oorsprong, zegt de 19-jarige Volendamse, die sinds vorig jaar in dienst is van het organiserende Volendam United. ,,Maar met de brand heeft het nu niets meer te maken. We proberen het leven verder te laten gaan en daarbij de mensen vooral leuke dingen te bieden.''
En dus draaft deze avond een keur aan voetballers op om het Volendamse publiek te vermaken. Van de straatvoetballertjes uit Amsterdam en het eigen dorp tot de sterren van Ajax en Volendam. Met daar tussenin een show van de oudjes van de dorpsclub, Ajax en PSV.
Brandts
Die mix van bekende namen en ongecompliceerd voetbal slaat aan. Op de tribunes vergaapt het volk zich aan de grote namen van weleer, onder wie de kersverse Volendamtrainer Ernie Brandts, oud-PSV'er. Wim Jonk oogt nog altijd topfit, maar zelfs een wijd shirtje kan de extra kilo's van Wim Kieft en John van den Brom nauwelijks verhullen. En sterren zijn het ook niet allemáál. Twee PSV'ers roepen vragende blikken op. ,,Wie zijn dat toch?'', klinkt het op de tribune. Het antwoord brengt nauwelijks opheldering: Rob Lansbergen en Mart van Duuren. Het klinkt maar vaag bekend.
De Ajacieden - met ook Aron Winter, Richard Witschge en Bryan Roy - blijken het voetballen nog allerminst verleerd. Ze kloppen met hoogstandjes zowel Volendam als PSV. Aardig is de inbreng van een heel oude bekende: Simon Tahamata. Werkt tegenwoordig in de jeugdopleiding van Ajax en kon dus makkelijk worden gestrikt, vertelt teammanager David Endt. Tahamata - niet dikker wel kaler - haalt trucs uit, dolt en scoort als in zijn beste jaren. De Volendamse kijkers, doorgaans te boek als kritisch, vinden het prachtig. Na afloop staat Tahamata geduldig voor de televisiecamera's. Alsof er nooit iets is veranderd.
De hoofdacteurs van de avond staan dan al klaar. Tenminste, als ze daar de gelegenheid voor krijgen, want de plaatselijke jeugd grijpt zijn kans. Rosales krijgt een Argentijnse vlag toegeworpen om te signeren, Maxwell een Braziliaanse. Boekjes en pennen worden achter elkaar aangeboden.
Glimlach
Gerard van der Lem kijkt glimlachend toe. De oude rot weet als geen ander dat het er allemaal bij hoort. En hij heeft niet de minsten meegenomen: ook Grygera, Anastasiou en Stekelenburg waren er. ,,Als ik de internationals mee had kunnen nemen, had ik dat ook nog gedaan'', zegt hij, nadat Volendam is geklopt door een treffer van de Argentijnse stagiair Sangoi. ,,Want er zit hier ook nog een mooie gedachte achter. Daarom: als ze dit nog twintig jaar doen, komen we nog twintig jaar.''
Die woorden zullen ze in Volendam in hun oren knopen.