Lieve Martine (en meer)

Lieve Martine (en meer)
Het kan me niet schelen wat anderen er van vinden. Het moet er uit en dan heb ik dat tenminste gehad. Martine, ik ben verliefd op je geworden. Waarschijnlijk ben ik de enige niet. Ze moeten in bosjes voor je zijn gevallen. Nee, jij en mijn medeminnaars, hoeven zich geen zorgen te maken. Onze relatie zal nooit meer kunnen worden dan enkel mijn smachtend verlangen om bij je te zijn. De platonische liefde van een stille aanbidder. Ik zal me neer moeten leggen bij een onvervuld verlangen om je eindeloos te knuffelen voor wat je me hebt gegeven. Je hebt me geroerd, je hebt mijn hart beroerd. Ik ben er een stukje beter mens door geworden en dat komt omdat je iets van jezelf hebt gegeven en dat met ons hebt gedeeld. Dat is je ultieme doel, las ik in de NIVO. Nou dat is je gelukt, veel beter dan je ooit had kunnen dromen, veel beter dan waartoe je jezelf misschien in staat had geacht. Bij mij sloeg de vonk over bij het fragment dat de VARA heeft uitgezonden. De close-ups lieten zien wie je was toen je ‘close your eyes’ zong. Je houding, je bewegingen, je mimiek stonden in dienst van wat je met je ogen uitdrukte: liefde, meedogen, sereniteit, verontwaardigde afweer (richting Judas) bescherming (van Jezus), geduld, aanvaarding, bewondering, zorg, zachtheid en dat alles met een ingetogenheid die het zo echt maakte.

Ook buiten het toneel moet je een wereld- en klassemeid zijn. Als toneellessen je presentatie kunnen intensiveren, heb ik daar vrede mee. Maar laat het alsjeblieft niet verkommeren in een masker van gespeelde emotie, dan is het wonder weg. Dank voor dat wonder, Martine. Mocht het ooit tot een herhaling komen, kan ik je het boek “Volgens Maria Magdalena” van Marianne Frederiksson, aanbevelen. Maar misschien ken je het al. Dank ook aan al die mensen (dag Plato!) die samen met jou dat wonder hebben voortgebracht. Ik kan het hier helaas niet al te lang maken omdat ook andere dingen mijn aandacht vragen. Vergeef me dat ik mijn liefde openlijk heb beleden, maar ik wil je graag laten beseffen wat je met je stem en je ogen kunt. Liefs, peter.

Het is natuurlijk weer het onderwijs dat me verhindert mijn brief aan Martine langer te maken. Maar het is ook mijn verbondenheid met u die me dwingt om nog eens aandacht aan dat probleem te schenken. Ik probeer me voor te stellen wat het betekent om hier te leven en leef met u mee. Daar schrijf ik stukjes over. U leest die en reageert daar al dan niet instemmend op. Dat schept een band, ondanks dat we elkaar niet persoonlijk kennen. Ik besefte dat weer eens toen ik hoorde dat het team van de basisschool “Blokwhere”, naar aanleiding van mijn stukjes, een ouderavond had belegd.

De leerkrachten waren vooral gebelgd omdat ze, sinds mijn stukjes over onderwijs, op koppies en verjaardagen geen leven meer hebben. Dat komt door u, en dat is niet zo mooi. Die mensen hebben al zo veel te stellen met dat kroost van u. Bovendien, ik heb geen kritiek op ze. Al verschillende keren schreef ik dat ze hun stinkende best doen en neemt u van mij maar aan dat ik dat oprecht meen. Laat ze me maar voor zo’n avond uitnodigen, dan zal ik ze het nog eens vertellen. Waar ik kritiek op heb is het klassikale onderwijssysteem en het dirigisme van de SKOV en ook die is gemeend. Daarnaast hebben we nog het probleem dat die leerkrachten van u in de war raken. Als ik ze vraag waarom ze les geven, zoals ze les geven, zeggen ze dat u het zo wil. En nu begint u, net als ik, te roepen dat het eigenlijk anders moet. Dat maakt het leven voor die mensen onnodig ingewikkeld. Eerlijk gezegd zou ik ook niet precies weten wat u dan wel zou kunnen doen.

Als iedereen tevreden is met hoe het is, moeten we er maar niet meer over praten. Als die tevredenheid er echter niet is, moeten we ons afvragen hoe de energie om te veranderen vrij kan stromen. Dan hoeft niemand zich meer te verdedigen of schuldig te voelen, dan hoeven we ook niemand aan te vallen of aan de kaak te stellen.

Laten we ons concentreren op de vraag hoe we die veranderingsenergie vrij kunnen laten.
Hoe we vastgeroeste verhoudingen kunnen openbreken. Hoe we ingenomen posities kunnen loslaten. Dat lukt alleen als het van twee kanten komt. Vanuit u en vanuit de SKOV. En als dat niet lukt, wordt het een drama.

Daarom smeek ik u, laat die leerkrachten met rust. Laten we ruimte maken voor hun veranderingsenergie, daar is genoeg van aanwezig. De mensen van JCS hebben laten zien hoe je met vrijstromende energie de top kunt bereiken. Dat kunnen onderwijskrachten ook.
Oef, dat was weer allemaal erg serieus.

Gelukkig is er nog ruimte overgebleven voor een postscriptum. Martine, ik heb er met mijn vrouw over gepraat. Ze is bereid het risico te nemen. Maar pas op, meestal is ze slimmer dan ik. Ze vroeg me je wel eerlijk te waarschuwen voor mijn melancholieke kant. Vaak word ik serieuzer naarmate het gezelliger wordt. Ik vraag me dan steevast af waartoe we op aarde zijn. Maar misschien kun jij me daarvan wel genezen. Ik weet immers dat ik maar naar je ogen hoef te kijken om te weten wat het antwoord is, om te weten dat die vraag eigenlijk onzinnig is. En als ik dat weer weet, sluit ik mijn ogen wel, maar zing jij alsjeblieft nog even door…..

Peter Louter