'Voor mensen in Roemenië is Jaap Tuip 'n soort paus'

'Voor mensen in Roemenië is Jaap Tuip 'n soort paus'
 
Groot feest in bowling De Zedde in Volendam. Daar werd zaterdagmiddag het vijftienjarig bestaan gevierd van Stichting Roemenië Hulp. En dat niet alleen: totaal onverwachts werd voorzitter Jaap Tuip van de hulpgroep gehuldigd. Helemaal niets in de gaten hebbend, vertelt Jaap Tuip over het werk wat hij voor de stichting verricht. ,,Vijf keer per jaar reizen wij met vrachtwagens vol met spullen af naar Roemenië.'' Dingen zoals computers, boeken en uiteraard eten nemen ze mee. ,,Dit organiseren wij met een groep van wel vijftig mensen.'' Op de vraag waarom hij dit doet, weet Tuip geen antwoord. ,,Als wij daar geweest zijn met spullen en je komt na enkele weken terug...'' ,,Is het resultaat geweldig'', voegt Evert Sier, secretaris van de stichting, hier aan toe.

In de zaal van de bowling wordt het al drukker en Tuip wordt al een beetje nerveus. Als de burgemeester van gemeente Edam-Volendam binnenkomt zegt hij: ,,Wat is dit nou?'' Burgemeester Van Beek geeft in een korte speech de betrokkenheid van Tuip en zijn groep weer. ,,Je huis fungeert als een pakhuis. Je vrouw Griet breit honderden truien in een jaar. En dat allemaal voor Roemenië'', aldus Van Beek.

Vijftig man
Tuip wordt gehuldigd met een gemeentelijke legpenning en oorkonde. ,,Dit hoeft helemaal niet. Ik werk samen met vijftig man en die doen net zoveel als ik. Ik zal vragen of ze er vijftig kunnen kopiëren'', zegt Tuip lachend.

Mannetje
Maar de mensen om hem heen vinden wel degelijk dat Jaap Tuip alle eer toekomt. ,,Jaap is een mannetje dat leeft om te geven. En als je met hem meegaat, kieper je je portemonnee leeg voor een of ander goed doel.'' Aan het woord is Thoom Tuip. ,,Mijn broer Jaap is een joviale, meegaande man. Die altijd een oog heeft voor de zwakkeren.''

En secretaris Sier van de Stichting Roemenië Hulp gebruikt woorden van dezelfde strekking. Menigmaal vergezelde hij Jaap Tuip op diens reizen met hulpgoederen naar Roemenië. ,,Jaap is een regelaar en krijgt alles voor elkaar. Hoe weet ik niet, maar het lukt hem. Met een beetje steenkolenduits en schoolengels spreekt hij de mensen onderweg aan. Hij neemt wat vis en koffie mee. En ook al zijn we veel te zwaar beladen, Jaap is als eerste de grens van Roemenië over. Daar zijn we nu weer bezig met een school.''

Wat Jaap Tuip drijft is de armoede van de Roemenen, zegt Sier. ,,Dat kan hij gewoon niet aanzien. Dan moet hij er wat aan doen. Wij denken: ach, we kunnen de hele wereld niet verbeteren. Maar Jaap gaat direct aan de gang. Hij klopt iedereen geld uit de zak, dan ben je echt niet blij dat je hem tegenkomt. En ons weet hij steeds weer enthousiast te maken. Tegen Jaap kun je geen nee zeggen.''

Kogelgaten
Volgens z'n broer Thoom was Jaap geen moeite teveel. ,,Er was een Roemeens meisje hier om de taal te leren, toen de oorlog (de val van dictator Ceausescu) uitbrak. Hij heeft toen direct zijn nieuwe auto, een hagelnieuwe Audi, opgehaald bij Joh. de Vries. Dat ding was nog niet eens afgemonteerd. Die kregen ze een paar dagen later terug met achtduizend kilometer op de teller en doorzeefd met kogelgaten. Je was toen vogelvrij zodra je de grens passeerde. Maar Jaap ging terug om haar thuis te brengen, voordat ze het land niet meer in kon. Weet je: Jaap is keihard in zaken, maar voor mensen die het nodig hebben, doet-ie alles. Voor de mensen in Roemenië is hij een soort paus.''

Over twee jaar wil Tuip ermee stoppen, maar de groep zal zeker blijven doorgaan. ,,Vooral de ouderen daar in Roemenië hebben ons nodig. De jeugd redt het wel. Wij moeten nog zeker tien jaar doorgaan met dit werk. En dat kan alleen als wij goed worden gesteund.''