Volendamse Marco Beers en Joey Duin vinden elkaar ook in het handbal

Volendamse Marco Beers en Joey Duin vinden elkaar ook in het handbal
Marco Beers en Joey Duin staan aan de vooravond van het grootste succes van handbalvereniging Kras/Volendam: het Nederlands kampioenschap in de zaal. De Volendammers leiden in de best of five tegen Tachos met 1-0. Een jaar hebben de neven („Onze moeders zijn zusters") samen gespeeld. Marco Beers verdiende tot vorig jaar een goede boterham in de Duitse Bundesliga en Joey Duin verdient vanaf juni een broodje gebakken ei („een ei bakken is het enige dat ik kan") in de tweede Bundesliga.

Met handbal als beroep gaat voor Joey Duin een wens in vervulling. Door een blessure begint het Duitse avontuur voor de 23-jarige Volendammer later, want de belangstelling uit het buitenland was er al sinds hij twee jaar geleden gekozen werd tot beste Nederlandse handballer. „De eerste club die interesse toonde was een Zweedse club, best leuk, want die ploeg stond derde. Maar op dat moment stond mijn opleiding nog op de eerste plaats."

Toevallig
Voor Marco Beers kwam de Duitse interesse toevallig 'op zijn weg'. „Ik wilde hier op een zo hoog mogelijk niveau spelen. Op mijn twintigste ben ik daarom naar Aalsmeer gegaan." Volendam speelde destijds in de eerste divisie en het talent Marco Beers was voor Volendam niet te houden. »Met Aalsmeer heb ik vier keer de finale om het Nederlands kampioenschap gespeeld: een keer gewonnen en een keer half. Ik ben door de geboorte van mijn zoon Rick na tweeeneenhalf jaar Gummersbach een half jaartje terug geweest bij Aalsmeer en ben daarna weer vertrokken naar Duitsland. Heb dus het kampioenschap toen niet kunnen vieren"

Duitsland was voor Marco Beers geen doel. „Nee, wel spelen op het hoogste niveau en dat deed ik in Nederland bij Aalsmeer. Maar toen ik gebeld werd door die Duitse club, hoefde ik niet lang na te denken. Kon ik van handbal mijn beroep maken en dat is het mooiste natuurlijk. In die tijd gingen nog niet veel Nederlandse spelers naar het buitenland. Wij zijn het voorbeeld voor de jongere spelers dat het mogelijk is om profhandballer te worden. Omgekeerd zijn ze er in Duitsland achter dat er goede en bruikbare spelers in Nederland spelen. Je ziet dat ze hier steeds meer spelers scouten. Kijk maar naar Mark Schmetz, die met Tics Essen de EHF Cup heeft gewonnen."

Joey Duin kon twee jaar geleden de overstap al maken, maar door een blessure bleef hij noodgedwongen in Volendam. Heeft Marco Beers invloed gehad bij zijn keuze van Bayer Dormagen? “Nee", klinkt het resoluut uit de mond van de routinier. „Joey heeft zijn eigen keuze gemaakt. Ik was al 26 toen ik naar Gummersbach ging. Hij is pas 23 en vindt dat hij eerst in de tweede Bundesliga ervaring wil opdoen. Wel heb ik hem over de clubs verteld, die belangstelling voor hem hadden. Dormagen is een goede keuze, de club heeft een goede organisatie en is financieel gezond. Maar hij zal wel moeten wennen, dat heb ik hem wel uitgelegd. Als je goed speelt, dan schrijft de pers je de hemel in, maar als je dat niet doet, dan komen ze wel vragen wat er met je. “Dan wordt je ook genadeloos afgerekend en daar moetje tegen kunnen. Joey redt het wel."

Mobieltje
De enige tip die Marco Beers zijn neef wel gegeven heeft, is het aanschaffen van een Duits mobieltje. „Ik wist destijds niet dat als je vrienden je belden, dat je dan zelf de gesprekskosten moest betalen. Daar kwam ik na de eerste rekening pas achter." „Marco heeft me vooral op kleine, praktische dingen gewezen", vertelt Joey Duin. „Bovendien weet Marco veel van de Duitse handbalclubs. Nadat ik twee jaar terug tot speler van het jaar was uitgeroepen, kon ik al naar Wallau Massenheim vlak bij Frankfurt, een eerste Bundesligaclub. Ik wilde eerst de hts afmaken en bovendien had ik ook al last van die knieblessure."

Door die blessure, kalkafzetting in zijn knie, kwam hij vorig seizoen nauwelijks in actie. „Dat kwam aan de ene kant wel mooi uit, want zo kon ik rustig de hts afmaken. Uiteindelijk hebben ze operatief het kalk verwijderd en kon ik dit seizoen weer beginnen. In de winterstop meldde Bayer Dormagen zich bij Joey Duin. „Ik heb daar getraind en ze wilden dat ik van de winter de overstap al zou maken, maar ik wilde het seizoen bij Volendam afmaken. Voor mijn gevoel was het wel de club, die het beste bij mij paste. Onlangs hebben Wallau en Duinkerken me gevraagd. Bij Duinkerken ben ik gaan trainen en die club wilde me wel hebben. Het zag er organisatorisch en financieel allemaal goed uit, maar in principe had ik al gekozen voor Dormagen."

“Als hij voor Frankfurt had gekozen, dan had hij wel meteen in zijn eentje gestaan", stelt Marco Beers. Dormagen is tweeënhalf uur rijden hier vandaan. Frankfurt is 6oo kilometer, dan ga je niet zo snel even heen en weer. We hebben het er wel over gehad, maar ik heb hem gezegd dat hij de beslissing moest nemen na overleg met de mensen die hem vertrouwen en niet met Gerretje bij de bakker. Hij heeft dat goed overlegd met zijn ouders." “Ik heb daar ook met Marco over gesproken. Hij heeft me bijuvoorbeeld verteld dat het financieel wel eens moeilijk gaat bij Wallau. De club heeft daarom besloten om niet meer de zwaargewichten binnen te halen, maar jonge, redelijk onbekende talenten. Naast Marco heb ik er ook over gesproken met Patrick Kersten en Gerrie Eijlers (de Volendamse doelman, die twee jaar geleden een contract bij Solingen tekende, red.). De club regelt een appartement voor me en Dormagen ligt twintig kilometer van Solingen. Ik kan dus regelmatig bij Gerrie op bezoek." Marco Beers koos in samenspraak met zijn vriendin voor Duitsland. „Ik heb Esther via het handbal leren kennen. Heb er ook meteen gewaarschuwd dat ik veel moest trainen. Wij zijn samen naar Duitsland gegaan, hoewel zij toen nog wel erg jong was."

Na twee half jaar Gümmersbach keerde hij terug om te trouwen en een maand later werd Rick geboren. „Bij Gümmersbach vonden ze het jammer dat ik terug ging, maar ze respecteerden onze beslissing. Na de geboorte belden ze me weer op en zijn we toch weer terug gegaan." In totaal speelde de Volendammer vijf jaar bij Gümmersbach en vorig seizoen kwam hij uit voor Wilhelmshafen. „Daar kon ik ook dit jaar spelen, maar Rick gaat nu naar school en Esther wilde terug. Ik heb voor mijn gezin gekozen en daarom zijn we terug gegaan. Handballen doe ik nu alleen nog binnen Volendam en dat vergt evengoed vrij veel tijd."

Timmerman
Zijn brood verdient hij nu als timmerman in de bouw. „Dat is weer wat anders, ik moest alleen de eerste week even wennen aan het vroege opstaan. Daardoor kan ik niet meedoen aan de middagtrainingen van Volendam. Ik heb nog niet besloten om volgend seizoen door te gaan."

„Ik speel nu voor de beste club, qua prestaties en organisatie, van Nederland", vertelt Joey Duin. „Dat zeg ik niet omdat ik Volendammer ben, het is gewoon zo. Alles wordt door de club voor ons geregeld. Volgend jaar is het mijn beroep, maar wat ik op dit moment bij Volendam voor alle trainingsarbeid terug krijg, is met geen pen te beschrijven. Als we na de warming-up de sporthal betreden, krijg je gewoon kippenvel. Na de wedstrijd gaan we nog wel even stappen en de reacties, die we dan krijgen zijn fantastisch. We hebben heel wat teweeg gebracht en dat is toch de mooiste beloning die er is. Ik weet zeker dat ik dat zal missen, maar ik hoop bij Dormagen met nieuwe vrienden net zoiets te bereiken."