Driedubbele mandekking kwelt Duin
Driedubbele mandekking kwelt Duin
Nergens was de pijn van verliezen zo zichtbaar als in de ogen van Joey Duin. Met pijnlijke gewrichten en een lege blik staarde hij naar niets. De nederlaag die de handballer met zijn ploeg Volendam leed tegen Tachos was behoorlijk aangekomen. In de slotseconden werd het 35-36, waardoor de stand in de best-of-five-finale om het landskampioenschap 1-1 is.
Eigenlijk had dit een verhaal moeten worden over de glorieuze comeback van Duin. De linkeropbouwer kwam vorige winter terug van anderhalf jaar knieblessureleed en voorzag met zijn knalharde manier van gooien en tomeloze inzet het uitzonderlijk presterende Volendam – de ploeg won alle 22 competitiewedstrijden – van extra glans.
Buitenlandse clubs dongen naar de gunsten van de 23-jarige Duin, die uiteindelijk TSV Bayer Dormagen verkoos boven het Franse Duinkerken. ‘Een heel ambitieuze, gezonde ploeg’, noemt de veertienvoudig international zijn nieuwe werkgever voor de komende twee seizoenen. ‘Het is de nummer 3 van de tweede Bundesliga, een ijzersterke competitie. Spelen in de Franse eredivisie leek me ook wel wat, maar Dormagen sprak me net iets meer aan.’
De woorden klinken weloverwogen. Duin is geen jongen die in zeven sloten tegelijk loopt. Sinds zijn geboorte woont hij in Volendam, nu zal hij van het dorp af gaan. ‘Het zal wennen worden om zo ver weg te zijn van hier, maar de tijd is rijp om te gaan. Ik speel al achttien jaar bij deze club.’
Zijn coach Peter Portengen noemt Duins vertrek een aderlating. ‘Maar je weet dat hij ooit weggaat. Joey is te goed geworden voor deze competitie. Hij is een echte schutter die heel hard gooit en niet aarzelt als hij een kans krijgt. Lichamelijk is hij weer top, maar daar heeft hij hard voor moeten werken. Nee, dat is niet bijzonder. Iedereen die in dit team speelt, werkt hard.’
Tegen Tachos kwam Duin vrijwel de gehele eerste helft niet in het stuk voor. Hij werd fel op de huid gezeten – toppunt was de driedubbele dekking die hij af en toe genoot – en stond geïsoleerd aan de rand van de cirkel. Na 25 minuten en 49 seconden was Duin eindelijk even los. Hij dreigde naar links te gooien, sneed door de verdediging en gooide rechts in het doel raak. Duins reactie was veelzeggend. Hij zwaaide wild met zijn armen en pepte zichzelf op met kreten die uit zijn tenen leken te komen.
Duin zou in de ‘uitputtingsslag’, zoals hij het duel zelf noemt, vijf treffers voor zijn rekening nemen, maar zijn doorgaans scherpe timmermansoog liet hem in de steek. Hij verprutste net als Dick Tuip een strafworp en miste vanaf de rand van de cirkel enkele opgelegde kansen. Verder viel hij op door een woeste charge. Duin duwde zijn doorgebroken Waalwijkse opponent met beide handen neer en mocht met een twee-minutenstraf inrukken.
Volendam verloor terecht van Tachos, dat zaterdag de bekerfinale speelt tegen Bevo uit Panningen. De ploeg van de Poolse trainer Piotr Konitz en zijn zoon, speler Bartek, handbalde tactisch sterker en legde de feilen in de Volendamse verdediging pijnlijk bloot. De thuisploeg stelde er vooral krachtig handbal tegenover, maar had grote moeite met het benutten van de kansen.
Doordat de score vrijwel de gehele wedstrijd gelijk opging, was de druk hoog in de tot de rand gevulde sporthal Opperdam. Bij een 29-29-stand brak de verlenging aan. Volendam leek zich bij een 35-34-stand overwinnaar te mogen noemen, maar in de slotminuten viel alles in duigen.
Typerend was dat Tachos-speler Sahbi Jamai, die goed was voor acht punten, de veel grotere Volendammer Nico Admiraal opzij zette en simpel kon scoren. Volendam leed bovendien onthutsend veel balverlies. Bij een 35-35-stand en met nog twee seconden te gaan, maakte Volendammer Tol een overtreding binnen zijn cirkel. Robert Nijdam voltrok het vonnis en liet de plaatselijke sporthal in ongeloof achter.
Met de hars nog aan zijn handen probeerde Duin zich na afloop te hervinden. Hij heeft nog een klus te klaren voordat hij vertrekt: ‘Als je alles wint in die klotencompetitie en pas in de play-offs een keer verliest (van Bevo), moet je gewoon kampioen worden. Of het terecht is als wij de titel zouden pakken? Wat is terecht? Wil je de beste zijn, dan moet je ook pieken onder druk, de schouders eronder zetten. De verliezer kan zichzelf altijd iets verwijten.’