Waar bleef Ben Eeltink
Waar bleef Ben Eeltink
Komende vanuit Volendam via de Zeedijk of vanaf de Versteeghsingel richting Keetzijde vormden de zandtrechters van Eeltink het markante herkenningspunt aan de oostkant van Edam. Opvallend en daarom een bezienswaardigheid was de wijze waarop het zand werd af- en aangevoerd. ‘De Johannes’ voer diverse malen per dag heen en weer over het IJsselmeer. Ben Eeltink kwam al op jonge leeftijd in het familiebedrijf terecht en werd later schipper van het stoere schip, dat maar net in de sluizen paste. Inmiddels heeft hij een prachtig bedrijf opgebouwd in Nijkerk met maar liefst vijf zandschepen en twee kraanschepen. De firmanaam ‘Eeltink’ leeft nu voort in een andere IJsselmeerstad.
“In 1953 ben ik geboren op de Keetzijde als oudste zoon van de negen kinderen van Cornelis Eeltink en Annie van Eijk. Met vier jaar ging ik naar de kleuterschool op de Achterhaven, waar nu de Burghwall is. Daarna ben ik naar de Agnesschool geweest.
Wat mij van deze tijd is bijgebleven is dat als het hard waaide wij altijd over de Kettingbrug werden geholpen als wij naar school moesten. Op de Keetzijde heb ik altijd met plezier gewoond. Na schooltijd was er altijd wel wat te doen. Er waren neefjes en nichtjes genoeg om mee te spelen en ik nam geen vriendjes mee, want dan mocht ik niet met de zandauto’s mee.
In de zomervakantie ging ik vaak met ome Ko mee stenen halen in Gelderland bij de Steenfabrieken.De vracht moesten we zelf met de hand laden en lossen zo’n 10.000 stenen.
Het zand werd aangevoerd door schepen, wat mij toen al aantrok. Als mijn vader of ooms vroegen wat ik later wilde worden antwoordde ik steevast ‘schipper’. In de zomervakanties mocht ik ook wel meevaren samen met mijn zuster op het schip van de familie Koopman, die toen vast voor de zaak zand en grind vervoerde.
Toen ik elf jaar was lieten mijn vader en zijn broers met Henk Koopman twee nieuwe schepen bouwen die maar net in de sluis pasten. Deze schepen heetten Johannes en Bernardus. Na de lagere school ben ik een jaar naar de lts geweest en daarna naar de binnenvaartschool in Rotterdam. Hier bleef ik dan door de week en in de weekenden kwam ik naar huis.
Na de binnenvaartschool ben ik op de Johannes gaan werken In die tijd hielp ik de sluiswachter in de weekenden met het draaien van de sluis (wat toen nog met de hand ging) en zeilde ik met mijn neef Ber op het IJsselmeer met een stalen roeiboot die omgebouwd was als zeilboot. De sport was om met zoveel mogelijk water in de boot de haven in te zeilen. Op mijn 18e werd ik schipper op de Johannes.
In 1977 ben ik getrouwd en heb toen samen met mijn vrouw op de Johannes gevaren.
Omdat het ondernemen ook in mijzelf zat en ik de mogelijkheden zag om voor mijzelf te beginnen hebben we dat gedaan. In 1979 hebben we een schip gekocht dat zijn lading zelf kan laden (zelfzuiger). Het eerste werk wat we met dit schip deden was laden op de Waddenzee en IJsselmeer en we brachten dit zand naar Alkmaar, Schagen en Hoorn. Door de werkzaamheden op de randmeren zijn we terecht gekomen in Nijkerk, waar we wonen sinds 1987. Door toeval hebben we een van de schepen de ‘Bernardus’, die inmiddels verlengd en een zelfzuiger geworden was, gekocht. Dit schip is nog steeds bij ons in bedrijf. Hierna is ons bedrijf uitgegroeid tot vijf zandschepen en twee kraanschepen die hun werk hebben op de Randmeren.
Schipper ben ik niet zo vaak meer alleen als ik inval als een van onze medewerkers afwezig is. Mijn werkzaamheden bestaan meer uit het regelen van de verkoop van het zand en het onderhouden van de vergunningen om het zand te mogen zuigen. In Elburg hebben we een loswal waar ook zand verkocht wordt.
De band met Edam is er nog steeds omdat mijn moeder, broer en zusters hier wonen.
Als je aan komt rijden is het gevoel nog wel steeds als een soort van thuiskomen , maar terug keren naar Edam zal niet zo gauw gebeuren omdat onze kinderen Nijkerkers zijn geworden en ikzelf hier ook met plezier woon.”