Ouders van een verslaafde

Ouders van een verslaafde
In Volendam zijn op dit moment veel drugs verslaafden. Ook mijn zoons zijn daar het slachtoffer van. Een zoon heeft het gebruik al achter zich gelaten en de ander zit nog in het gevecht.

Als ouders hebben ook wij altijd vrijuit gepraat over drugs en veel waarschuwingen gegeven over het gevolg van drugs gebruik. Sterker nog, ik kon ze door mijn werkzaamheden vaak de gevolgen laten zien van drugsgebruik. Volgens vele mensen was ik als ouder vaak te hard. Dit door tegen hun te zeggen dat een drugsdealer voor mij hetzelfde was en is als een moordenaar. Ik vertelde hen dan ook altijd dat ik dat vond omdat een dealer zijn klanten gewoon langzaam aan vermoordt en de moordenaar het sneller doet met zijn mes of pistool.

Erg was dan ook het nieuws dat zij op een gegeven moment allebei opgepakt werden i.v.m. Pillen. Op een ongeluk na was dit het slechtste nieuws dat een agent ons kon mededelen.
Die klap is zo groot dat je denkt dat je er nooit meer bovenop komt. En dan de schande die je voelt, je durft niet meer naar buiten. Je hebt het gevoel dat iedereen je na staart en het over je heeft. Terwijl je zelf druk bezig bent om alles weer in goede banen te leiden en de gevolgen van dit alles loopt te verwerken, krijg je de ene teleurstelling na de andere.

Je gevoelens komen uit, de roddels die door het dorp gaan zijn erg genoeg om je alsnog helemaal kapot te maken. Wij als ouders zijn zelfs door mensen beschuldigd als dealers aan kinderen. De mensen praten niet meer tegen je, nee ze draaien zelfs hun hoofd om als ze je zien of steken snel de straat over. In de winkel doen ze net of ze je niet zien, want stel je voor dat een bekende je ziet praten met die aso, dat kan echt niet. Tot nu toe, (het is nu twee jaar later) hebben we daar nog steeds last van.

Het was misschien prettiger geweest als er iemand was die aan ons gevraagd had hoe het met ons ging. Of een ander ondersteunend praatje met ons had gehad. Een ding was, zeker we wisten meteen wie onze echte vrienden waren en wie ons alleen maar gebruikten.

Mijn jongens zijn nu hoop ik op de goede weg. Maar om mij heen zie ik dat er alweer kinderen in de valkuilen zijn gelopen. Kinderen van die zo geheten goede families. Dezelfde families die toen in die tijd zulke mooie verhalen over ons wisten te vertellen. De kinderen die nu de leeftijd van veertien en vijftien jaar hebben. Dat thuis en bij vriendjes feestjes bijwonen en waarvan de ouders roepen “dat doet mijn zoon /dochter niet”. Nee want zij kunnen opvoeden, zij zijn van een goede familie, zij kunnen alles bespreken en zij kunnen hun kinderen vertrouwen ‘want zij zijn verstandig’.

Vergeet het maar!!! Jammer maar zo zit het niet in elkaar. Al was het bij wijze de dochter/zoon van de Burgemeester of van de Wethouder. De valkuil is even groot als die van de zoon / dochter van de werkloze of altijd werkende ouders. Ik persoonlijk zou dus ook die nieuwe test die verkrijgbaar is regelmatig gebruiken als ik een kind in die leeftijdsklasse had. Vergeet niet, dat een hoop verslaafden c.q ex-verslaafden hebben toegegeven dat zij op hun twaalfde al gebruikten.

En als laatste dan het andere moreel van dit verhaal. Haal de ouders niet nog meer naar beneden door de roddels, zij hebben het al moeilijk genoeg. En voor je er erg in hebt ben je zelf zo’n ouder en dan wil je ook steun kunnen krijgen en met mensen kunnen praten in plaats van genegeerd worden. Als je commentaar hebt geef dan ondersteunend commentaar.
En doe niet zo betweterig. Dat zou voor de vaders en moeders van verslaafden al een hele steun zijn.

Een “Moedige” vader.