'Ik ben er heel wat wijzer geworden'

'Ik ben er heel wat wijzer geworden' 
Indrukwekkend. Dat is de eerste reactie van de 15-jarige Hannah Gelaudie over haar reis naar Hiroshima. Maar het was geen snoepreisje. De kennismaking met de gevolgen van de atoombom op de Japanse stad en de herdenking ervan 'hakten erin'. ,,Ik ben in een week heel wat wijzer geworden.''

Een week in Japan om op uitnodiging van Greenpeace de herdenking van de atoombom op Hiroshima mee te beleven. En daarbij constant in de schijnwerpers staan. ,,Heel veel kranten, cameramensen en fotografen. We zijn zelfs even op televisie geweest. En ook vijf minuten op het jeugdjournaal.''

De activiteiten van de Edamse en haar reisgenoten gaven daar alle aanleiding toe. Behalve de herdenking van de atoombom nam het drietal jongeren ook deel aan een demonstratie, met de naam 'wings of peace' tegen een plutonium opwerkingsfabriek. ,,We mochten zelf beslissen of we mee wilden doen. Het was echt een heel bijzondere ervaring. We stonden daar met ballonnen die grote witte vogels moesten voorstellen.''

Dat al die media-aandacht ook leidt tot reacties heeft Hannah ondervonden. ,,Soms heel heftig van mensen die vroeger in een Jappenkamp hebben gezeten en dankzij de atoombom eruit zijn gekomen'', zegt ze. Een reactie die de Edamse goed kan begrijpen. ,,Maar desondanks vind ik nog steeds dat het gooien van de atoombom niet kan. Al vind ik het heel moeilijk. En realiseer ik me dat de Japanners vreselijke dingen hebben gedaan. We hebben echter tegen de atoombom gedemonstreerd, niet voor de Jappenkampen.''

Triest
In Hiroshima maakte de Edamse kennis met de gevolgen van de atoombom. ,,Veel verhalen, verschrikkelijke beelden en heel rare details. Heel triest en tragisch.'' De herdenking maakte daarentegen minder los bij Hannah. ,,We konden er weinig van verstaan en stonden er in de bloedhete zon. Het was een heel officiële bijeenkomst. Het in de rivier gooien van de lampionnen was wel heel bijzonder. Zeker toen het donker werd.''

De ontmoeting met een overlevende staat eveneens nog op haar netvlies gebrand. ,,Die man woonde drie kilometer verder op. De helft van het huis van zijn ouders was door de wind omgewaaid. Zijn vader is toen gedood en de rest van zijn familie is later overleden aan kanker. Zelf heeft hij de kanker overleefd. Het schijnt dat er nog altijd mensen aan de gevolgen overlijden. Zelfs de kinderen van mensen die de ramp hebben overleefd lopen kans op stralingsziekte.''

Er was in Japan ook tijd voor leuke dingen. Ze heeft veel van het land gezien en een hechte band opgebouwd met haar reisgenoten. ,,Het viel me op dat het een heel net en ordelijk land is. En dat de mensen er slecht Engels spreken. Gelukkig hadden we een goede tolk, want zelfs een colaatje bestellen is lastig.''