Genezen verklaard

Genezen verklaard
In de tijd dat ik jong was werd kanker met “K” aangeduid. Mensen waren bang om het woord volledig uit te spreken. Die en die heeft “K” werd er toen gezegd en daarbij werd veelbetekend gekeken. In die tijd betekende “K” een doodvonnis. Je wist dan ook dat de genoemde het niet al te lang meer zou maken. In mijn onbewuste was dat beeld nog steeds aanwezig. Niet voor niks hoorde ik heel in de verte de dodenmars toen bij mij de diagnose kanker werd gesteld.

Kanker is een rotziekte. Zolang het eindstadium nog niet in zicht is ben je eigenlijk niet ziek. Je hebt een ziekte en vaak weet je dat niet eens. Dat gold bijvoorbeeld voor mijn vader. Bij toeval werd ontdekt dat hij prostaatkanker had. Door de tijdige ontdekking kon die goed worden behandeld. Dat gold niet voor mijn grootvader. Die stierf aan de gevolgen van uitzaaiing van prostaatkanker naar zijn lever. Bij mij zit het dus in de familie. Tegenwoordig is het betrekkelijk eenvoudig om de aanwezigheid van prostaatkanker vast te stellen. Je geeft een beetje bloed af, in het laboratorium zoeken ze dan naar een bepaald eiwit en als er daarvan teveel is, is de kans groot dat je het hebt. Toen het bij mij was vastgesteld, heb ik mijn broers gebeld. Laat het meten was mijn boodschap, want het zit in de familie. En reken maar dat die huisartsmijders als een haas naar het spreekuur zijn gegaan. Twee weken later stond de stand vast. Behalve ik, bleek ook een jongere broer het te hebben. We hebben veel aan elkaar gehad. Aan iemand die het ook heeft, hoef je immers niet uit te leggen wat je doormaakt. Bij hem verliep dat ongeveer op dezelfde manier als bij mij. Bezinning, stilte, nadenken, studeren (vooral op Internet) en ten slotte: acceptatie. De acceptatie ging gepaard met een periode van grove grappen. “Je hebt het wel tegen iemand die kanker heeft”, reageerde ik vilein tegen mijn vrouw, als ze weer eens lastig deed. Of: “jammer dat je het ook niet hebt, konden we samen kankeren”. Eerlijk gezegd lachten mijn broer en ik het hardst om dat soort grappen.

Mijn broer had het zwaarder. Ik kon dat goed begrijpen. Hij is tien jaar jonger en dan heb je een ander levensperspectief. Zelf ben ik op een leeftijd dat je je af en toe begint af te vragen wat voor ouderdomsziekten het leven nog voor je in petto heeft. Bij het bepalen van mijn houding ten opzichte van de ziekte had ik het meest aan mensen die iets zeiden in de trant van: “kom op hoor, ik wil je nog lang niet kwijt”. Mijn jongste broer was de eerste die mij beterschap wenste. Daarna kreeg ik het gevoel dat mensen die “sterkte” zeiden, hoe goed bedoeld ook, in feite bedoelden dat ik de weg in mijn eentje moest afleggen. Sindsdien roep ik tegen iedereen die kanker heeft: beterschap! Dat is niet onterecht. Tegenwoordig genezen er heel veel mensen van kanker of kan de groei van kanker worden stopgezet zodat het niet meer bedreigend is.

Toen de keuze van behandeling aan de orde was, kozen mijn broer en ik allebei in volle overtuiging voor iets anders. Ik koos voor bestraling en hij voor operatieve verwijdering van de prostaat. Inmiddels zijn we allebei genezen verklaard. Hij heeft een PSA die onmeetbaar is en de mijne is 0,3. Als je beter wordt verklaard, borrelen er allerlei gevoelens in je op. Blijdschap overheerst, maar gek genoeg voel je ook iets van rouw. Net zoals ik moest wennen aan het idee om kanker te hebben, moest ik nu ook weer wennen aan het idee gezond te zijn.

Mijn keuze voor bestraling had trouwens nog een bijzonder gevolg. Als eerste werd ik behandeld met een nieuw apparaat dat een 4-dimensioneel beeld van de prostaat kan maken. Daardoor kan het gebied dat bestraald moet worden veel nauwkeuriger worden bepaald. In mijn geval kon het te bestralen gebied met een derde worden verkleind ten opzichte van de gangbare behandeling. Dat scheelt enorm in de bijwerkingen. Een dag na afloop van de behandeling reed al weer meer dan 1000 kilometer naar ons landje in Polen. Helemaal zonder hindernissen verliep de reis niet. Twee weken later op de terugreis had ik echter al nergens meer last van.

Omdat ik een nieuwe behandeling kreeg die nog gepromoot moet worden, is er een documentaire van gemaakt die eerstdaags via de EO zal worden uitgezonden. Hoewel ik me verplicht voelde om er aan mee te werken en er tegen op zag, is het een leuke ervaring geworden. Voor wat sfeerbeelden zijn er ook opnamen gemaakt bij de dijk en de haven. Het opnameteam kon er geen genoeg van krijgen, iedere keer zagen ze weer een nieuw mooi plaatje. Camera- en geluidsmensen zijn over het algemeen al eerder op de Dijk geweest. Ze schrokken een beetje.

“Hoe zijn jullie zo stom geweest om het scheve huisje weg te laten halen? Is het jullie nog niet gelukt om die bussen van de dijk af te krijgen?”

Ja, er zijn kwalen die zo hardnekkig zijn dat genezing onmogelijk lijkt.
Zullen we afspreken dat jullie na de kermis je PSA laten controleren?

Mooie kermis gewenst door
Peter Louter