College van B&W neemt burgers altijd zeer serieus

College van B&W neemt burgers altijd zeer serieus
Hoewel ik er geen gewoonte van wil maken te reageren op elk stuk dat in de Nivo komt en dat gaat over wonen of ruimtelijke ordening, lijkt het me in dit geval nuttig dit wel te doen m.b.t. het stuk van VD’80 uit de Nivo van 19 oktober j.l.. De reden hiervoor is dat er in het stuk een aantal feitelijke onjuistheden staan, die de kop van het artikel moeten ondersteunen, n.l. dat het college de burger (wederom!) niet serieus neemt.

Bouwen in eigen beheer, lang gewacht?
Neem om te beginnen het feit dat het een stuk langer geduurd heeft dan zou moeten met een formeel burgerinitiatief, om de zaak in de commissie VROM en vervolgens in de Raad op de agenda te krijgen. Juist omdat we als college de burger serieus nemen is dit gebeurd. E.e.a. had te maken de wethouderswisseling en het feit dat het verstandig is het onderwerp van het initiatief, bouwen in eigen beheer (bieb), in te bedden in het totale gronduitgiftebeleid zoals dat voor de Dijkwijk gehanteerd moet gaan worden. Het is hier namelijk een onderdeel van. Alle aspecten van alle scenario’s moeten voldoende doordacht en onderbouwd worden en ik ben daar bewust zorgvuldig mee omgegaan. Als je de burger serieus neemt dan kun je en mag je dit niet “effe gank” doen. Ik vind het wel jammer dat het zo lang geduurd heeft en ik zal mij er bij volgende voorkomende gevallen voor inzetten binnen het daarvoor afgesproken tijdspad te blijven.

Omdat het agendapunt van het burgerinitiatief in de commissie VROM helemaal naar voren was gehaald, kon de indiener van het initiatief direct bij aanvang al (en dus niet na 2 uur wachten, zie ook de notulen van de commissievergadering) zijn verhaal doen. In mijn ogen deed hij dat ook op een goede en duidelijke manier.

Liever niet?
Feitelijk onjuist is de opmerking in het artikel van VD’80 dat ik liever zou zien dat bouwen in eigen beheer helemaal geen plaats zou krijgen in de ontwikkeling van de Dijkwijk. Men maakte dat op uit mijn negatieve omschrijving. Ik vond en vind dat er ruimte mag worden gegeven aan dit initiatief maar heb wel gewaarschuwd dat men zich goed moet realiseren waar men aan begint. Het is niet alles goud wat er blinkt. Het kost heel veel tijd en inspanning om in goed overleg met je toekomstige buren op alle onderdelen van je bouwplannen overeenstemming te bereiken. En als dat al allemaal lukt dan moet je je nog afvragen of het dan goedkoper kan worden uitgevoerd dan de woningen die door de gemeente ontwikkeld worden. Daarbij kunnen immers schaalvoordelen worden gehaald die bij kleinere aantallen niet mogelijk zijn. Omdát ik de burgers serieus neem vind ik het mijn plicht en verantwoordelijkheid, mensen hierop te wijzen.

Welke fase?
Dan het verhaal over in welke fase van de totale ontwikkeling dit initiatief het best tot zijn recht zou kunnen komen. Daar was flink wat discussie over in de commissie en uiteindelijk was de commissie verdeeld. Mijn voorstel was en is om het niet in de eerste fase mee te nemen maar in een latere. De reden hiervoor is simpel: wij hebben binnen het voorgestelde verkavelingsplan uitgebreid gekeken naar de mogelijkheid bieb in te passen op een plek waar de bouw van de overige blokken zo min mogelijk last zou hebben van de, niet door de gemeente geregisseerde, bouwstroom van de in eigen beheer te bouwen huizen. Vanwege de indeling van het verkavelingsplan en de afbakening van de eerste fase, bleek dit beter in een latere fase te passen dan in de eerste. Een duidelijke logistieke afweging, dus. Omdát ik de belangen van alle bouwlustigen in de Dijkwijk dien te behartigen wil ik niet riskeren dat wij elkaar bij de uitvoering bijna letterlijk in de wielen gaan rijden. Feitelijk onjuist is dan vervolgens weer de opmerking dat we dan 5 jaar verder zijn voordat deze mensen aan de slag kunnen. De bedoeling is de fases voor de hele wijk in elkaar over te laten lopen. M.a.w als een fase in een bepaald stadium van ontwikkeling is gekomen, wordt de start van de volgende fase opgepakt. We zijn dan echt geen 5 jaar verder.

Publicatie
Wat betreft de “verbijstering” van VD’80 omtrent “het in de openbaarheid brengen van plannen van het college via de krant” daags na de commissievergadering, wil ik erop wijzen dat de commissievergaderingen openbaar zijn en dat er (vrijwel altijd) vertegenwoordigers van de pers bij aanwezig zijn die datgene wat ze in de commissie horen gebruiken voor hun publicaties. Dat een journalist mij vóór de publicatie nog even belt om wat punten te checken vind ik niet meer dan normaal. De verbijstering is dus gespeeld.

Verkeerde been?
Tenslotte de insinuatie dat ik de commissie op het verkeerde been heb willen zetten met de toezegging nogmaals naar de mogelijkheden voor opname in de eerste fase te zullen kijken. Om te beginnen is het zo, dat als ik iets zeg in de commissie (of waar dan ook), ik het ook doe. Wij hebben dus nogmaals gekeken naar de redenen die geleid hadden tot het eerste advies, n.l. opname in een latere fase. Ook toen zijn we, alles opnieuw afwegende, tot de conclusie gekomen dat het niet handig en logisch is bieb op te nemen in de eerste fase. Natuurlijk kun je altijd zeggen (“waar een wil is, is een weg”) we doen het toch, maar het risico op logistieke problemen in de bouwfase is serieus aanwezig en speelt minder in een latere fase. Op dat moment kies ik ervoor de belangen van een relatief kleine groep (de bouwers in eigen beheer) niet boven die van een relatief grote groep (de overige bouwers) te stellen.

Ook in de commissie heb ik gezegd (zie weer de notulen) dat het opnieuw serieus bekeken zou worden maar dat er geen wonderen van verwacht moesten worden omdat het de eerste keer ook al serieus en uitgebreid bekeken was.

Al met al kan ik niet anders dan het artikel van VD’80 typeren als goedkope stemmingmakerij. Zou dat nou zijn wat mensen bedoelen als ze het hebben over “de politiek”? En wij ons maar afvragen waarom het zo ver van de burgers af staat.

Willem Mooijer
Wethouder RO