Alleen geluk om je heen als Jan Smit begint te zingen
Alleen geluk om je heen als Jan Smit begint te zingen
Uiteraard schrijven we over de problemen in de zorg. Of de terugloop van vrijwilligers bij verenigingen. Maar de krant wil meer. Tussen de mensen staan. Niet alleen toekijken, maar ook een handje helpen. Dagblad Waterland gaat vrijwilligerswerk verrichten - zonder schrijfblok in de hand - en zo een steentje bijdragen om problemen op te lossen. Natuurlijk doen we er achteraf wel verslag van; we blijven journalisten. Wie een beroep wil doen op de helpende krant, kan mailen (waterland@nhd.nl) of bellen (0299-314700).
Het is een lange, lange dag. Een uitstapje met Oockeshoek 3 van Kadijkerkoog naar een muziekfestival in Apeldoorn. Maar het is de moeite zeker waard. Alleen al vanwege die blije gezichten. Op Kadijkerkoog is het een gezellige chaos. Er staat een bezoek aan het Tower Sndrre'n Festival op het programma. De bewoners, officieel cliënten genoemd, zijn zenuwachtig. Personeel tracht orde te scheppen. De bewoners van Oockeshoek 3 - Rob Heikens, Kees jonker, John Rigot en Meikiu Man - kunnen behalve Sander Pieters en Davannia Kersout nog een helpende hand gebruiken. Een hand die, zo blijkt, alleen nodig is als er zich problemen voor doen. Of Kees verschoond moet worden. Die problemen doen zich niet voor. Er rest een ontspannen middag.
Oockeshoek 3 is een afdeling voor bewoners met psychiatrische aandoeningen. Gezellig kletsen is de belangrijkste taak. De busreis leent zich er goed voor. Meikiu is zenuwachtig, bekent ze. „Ik ben alleen fan van jantje Smit", zegt ze. „Ik ook", vult Rob aan. „En van die van 'Heb je even voor mij', oh ja Frans Bauer", vervolgt Meikiu. „Ik ook", zegt Rob. Onderweg even paniek. Bianca van den Berg van Oockeshoek 4 constateert dat ze de toegangskaartjes vergeten is. Gelukkig zijn ze in de andere bus (voor rolstoelen) meegenomen. Davianna houdt verder een oogje in het zeil. „Rustig aan met drinken", waarschuwt ze bij het tweede blikje fris van Meikiu, „straks moetje plassen." Wachten is ook het toverwoord in de Americahal, waar we de tijd doden met broodjes.
John is niet te houden en fladdert in het rond. „jantje, jantje", schreeuwt hij telkens. Zijn Tshirt verraadt dat het om jan Smit gaat. Hij is vastberaden een rode roos aan de Volendammer te geven, maar daar steekt de bewaking een stokje voor. De roos afgeven mag wel. Lang treurt hij niet. Als het concert - ruim een half uur te laat - begint, breekt een periode van drie uur - het loopt ook flink uit - extase aan. Rob daarentegen geniet zichtbaar in rust. Af en toe verdwijnt hij om buiten een pijpje te roken. Meikiu daarentegen swingt vooral met haar knuffel. En Kees? Kees slaapt. Sander heeft het alleen druk als naast ons een iemand een epileptische aanval krijgt en diens begeleider erg onervaren blijkt. Sinterklaas blijkt bijzonder populair. Maar het hoogtepunt zit 'm in de staart.
„Als de nacht verdwijnt...", zingt de ongekend populaire jan Smit. „...en de zon weer schijnt", brult de zaal. Alleen maar geluk om je heen. Daar heb je dan het uur wachten in de bus voor vertrek ook nog voor over.