'Ik heb geen zin om te harken, ik heb bevroren tenen'

'Ik heb geen zin om te harken, ik heb bevroren tenen' 
,,Ik heb geen zin om te harken'', riep één van de meiden hard. ,,Ik heb bevroren tenen'', zei een ander. De eindgroep van de St. Vincentiusschool in Volendam stond er gisterochtend een beetje beteuterd en rillerig bij op het Heitje van Katham.

Inga Tessel, die de werkdag gisteren in samenwerking met NME (Natuur en Milieu Educatie) Waterland-Zaanstreek en Landschap Noord-Holland begeleidde, probeerde de kinderen enthousiast te maken. ,,Weten jullie nog wat ik jullie in de klas verteld heb? Als jij daar begint met harken, kan zij daar aan het werk gaan.''

Zodra de kinderen een hark of een vork pakken, worden ze wat fanatieker. De jongens hollen over het veenheitje naar de slootkant om daar het gemaaide riet op een hoop te harken. Andere klasgenootjes rennen met een volgepakte berrie tussen hen in richting de auto om hun vracht te lozen. De meisjes blijven 'veilig' langs de kant van de weg staan om natte voeten te voorkomen.

,,Ze hebben eerst een voorbereidende les gekregen'', legt Tessel uit terwijl ze om zich heen kijkt of alle kinderen wel op een verantwoorde wijze met hun harken en vorken omgaan. ,,Ik leer ze over het ontstaan van het landschap, dat we hier klei- en veengrond hebben en dat dit een bijzonder natuurgebied is. Nu moeten ze buiten aan de slag.''

Maar zo streng is Tessel eigenlijk niet. ,,Ze hoeven niet hard te werken hoor'', verklapt ze. ,,Het gaat vooral om de beleving. En na afloop krijgen ze iets warms te drinken.''

Hoewel de meeste kinderen duidelijk laten merken niet zo tevreden te zijn met hun taken, denkt Tessel dat het maar schijn is. ,,Ik doe dit ook wel met jongere groepen. Deze kinderen zijn al twaalf of dertien jaar en doen wat 'cool'. Maar als je later de reacties hoort, zul je merken dat ze het toch wel leuk hebben gevonden.''

Vooralsnog springen de jongens liever met hun waterdichte laarzen op de veerbare veengrond heen en weer dan dat ze het gemaaide riet in de laadbak van de auto gooien. En de meiden zingen zo hard als ze kunnen. Wanneer Tessel hen eraan herinnert dat het veenheitje waar ze zich op bevinden het leefgebied van de woelmuis is, rennen ze gillend weg.

Alleen Lindsey en Ramona willen wel toegeven dat ze het naar hun zin hebben. ,,We hoeven tenminste niet te rekenen of spelling te leren'', zegt het tweetal terwijl ze nog meer gemaaid riet op een hoop harken. ,,Op school hebben we ook allemaal ons eigen volkstuintje.''